Happy bday my sweet lady Lou, humble leader of our pack ❤️

Marie-Lou, liefje, mama snapt er niks van. Ik zou liegen als ik zeg dat het lijkt alsof het gisteren was dat je geboren werd, tuurlijk is dat niet zo. Acht jaar is best lang. Maar los van die kleine 3000 dagen dat je op de wereld rondloopt snap ik wel niet hoe snel die aan ons voorbij zijn gevlogen?! De zwangerschap en bevalling liepen niet van een leien dakje, vooral bij dat laatste kwam er wat kunst en vliegwerk aan te pas. Jij was nog niet klaar, maar mijn lichaam was er wel klaar-mee. Dus werd het een inleiding. Eentje om u tegen te zeggen, met alle toeters en bellen.. die we, toen je effectief je eerste kreet sloeg, ook op slag vergeten waren. En dát moment herinner ik me nog wel alsof het gisteren was, glashelder zelfs…en papa ook. Zo wondermooi en groots dat dat is, en (voor altijd) blijft.

Je persoonlijkheid was ons al vrij snel duidelijk: een sterke wil, zeer expressief en bij momenten over en over gevoelig. Het liefst op de arm gedragen, al zingend en wandelend rond de tafel. Uren en uren, avonden lang. Een woordje van dank aan Jamie Cullum en Jack Johnson voor de teksten, en aan papa voor het zingen.

Heel snel kon je praten, als een ekster zelfs, en ever since ben je er niet meer mee gestopt. Stappen deed je heel plots, op 15.5 maand, op kerstavond – voor een volle feestzaal gevuld met familie. Een kleine performance is je niet vreemd. Groot werd je de eerste jaren op de schoot van omie en meme, een keuze die de overstap naar school iets moeilijker maakte destijds, maar die wel een ijzersterke band opleverde met laatstgenoemden. In de kleuterklas transformeerde je van een ik-wil-voor-iedereen-goed-doen-peuter naar een hela-hola-en-ik-dan-kleuter. Ineens had je je draai volledig gevonden in het leven.

Als ik terugblik dan vond ik van 5 naar 6 jaar een enorme metamorfose: je haalde je kleuterdiploma en 2 maanden later kon je even goed lezen als meneer de uil van de fabeltjeskrant. Toen werd je 7, en kwam je ineens aanzetten met maaltafels, en halve taarten en kwartjes van pizza’s. Maar die wiskanjers waren nog niks vergeleken met wat er daarna zou volgen..

Rond je 7e verjaardag vorig jaar werd onze wens van een dessertje-om-het-af-te-leren werkelijkheid, en groeide er -samen met die baby in mijn buik- plots ook een klein moedertje in jou. Dolgelukkig was je, toen je hoorde dat er een broertje of zusje op komst was… superspannend en ook wel trots ‘want ik zal toch voor altijd de grootste blijven he mama’. Voor eeuwig en altijd, schat.

Enorme teleurstelling toen enkele weken later bleek dat het geen zusje maar een broertje zou zijn… ‘ahnee ni weer hé, ik heb met Maurice al meer dan werk genoeg’. Wij ook, schat.

Gaandeweg kon je wennen aan het idee dat jij voor altijd het enige meisje hier zou zijn (eeehm, laten we daar voor nu gewoon even vanuit gaan ;-)) en hoe leuk dat wel niet was.. samen gaan shoppen onder ons 2, badjes nemen met roze bruisballen, maskertjes met chocolade, samen naar de sauna, meisjesfilms kijken. Woppa, onze neuzen stonden op slag weer in dezelfde richting.

Van toen af begon je actief mee nr namen te zoeken, koos je de mooiste spulletjes en kleertjes mee uit voor broer zijn lijstje en legde je de kleertjes die we kochten zelfs al per setje klaar.. Het leek wel een droom. Verschillende keren begon je opnieuw, kleuren en patroontjes matchen like a pro en ook nog de drijfveer erachter blootgeven: ‘dan heb jij minder werk als hij er straks is he mama en kan je wat rusten, het zal al druk genoeg zijn’. Het inlevingsvermogen van een volwassen persoon bij momenten, en het dan nog op een toon uitspreken alsof het de normaalste zaak van de wereld is voor een kind van 7 om daarmee bezig te zijn.

Overbezorgd ook, ‘kan het nu nog fout gaan met de baby mama?‘ (je hoorde wel ns iets vliegen links of rechts), of ‘ga je niet heel veel pijn hebben?‘ Zo was het altijd al, vooral naar mij toe… Toen je net kon praten vroeg je wel 30x per dag met je schattige stemmetje ‘mama blij?’. Ik ben er nog niet uit of dat door mijn aangeboren bitch resting face kwam, of omdat dat jou toen echt al bezig hield. Ik vermoed het laatste.

Even terug naar de namen voor de baby: ‘Jacques’ was je all-time favourite en ook al wisten wij al wel langer dat het die naam zou worden, toch hielden we je nog in spanning tot de bewuste dag. Vaneigens, anders hadden we het ineens in de krant kunnen zetten. Die ekster, weetwel. We hebben je wel altijd op het hart gedrukt dat jij de eerste zou zijn die het zou horen…en dat brengt me naadloos bij je volgende karaktertrekje:

Controle. ‘Als het mag van de ginnekoloog mama, kan ik er dan bij zijn als broer geboren wordt?’ – één van de 100 vragen omtrent zwangerschap en geboorte waarvoor we even moesten gaan zitten. Uiteindelijk was er -in overleg met jou- een duidelijk plan: ik zou zo kort als mogelijk in het ziekenhuis blijven, en papa kwam naar huis slapen. Liefst heb je altijd iedereen thuis…of toch minstens 1 van ons 2…een gevoel wat over de jaren heen sterker werd. Helaas kan dat niet altijd, er zijn wel eens die werkverplichtingen waar we niet onderuit kunnen. En dan is het afscheid zeer zeer zwaar. Maar wel fijn dat jij er zo van geniet ‘als ons gezinnetje compleet is’, en dat dan ook weer zo benoemd. Ik hoor het je ook zo graag zeggen liefje.

Terug naar die bewuste 9 mei: 14u10, enkele luttele minuten na de geboorte van Jacques, belden we je als eerste op. Jacques kreunde wat op de achtergrond zoals alleen pasgeboren baby’s dat kunnen. Op slag moest je huilen, en nog meer toen je hoorde dat het idd ‘jouw naam’ geworden was … ‘het zijn tranen van geluk he mama da weet je he’ (voor de zekerheid zeg je het er snel nog bij want oh nee je wou me niet nog meer belasten met ‘dat gedoe’). Altijd die verdomde tranen, die steeds klaar zitten, bij grote vreugde, kleine akkefietjes en intens medeleven .. de ‘waterlanders’ zoals we ze noemen, die van jou ‘jou’ maken. Hoezeer je er soms ook op vloekt, en hoe fel ik er vroeger aan moest wennen (ik ken dat zo niet), ze zijn niet te stoppen. De laatste tijd moet je er gelukkig zelf ook om lachen: ‘das wie ik ben hé mama, ik ga nu wel weer gewoon verder met mijn leven zunne‘ …

Sinds die bewuste 9 mei leerden we nog een andere kant van dat mooie Marie-Loutje kennen – want ookal heb je een hekel aan poppen, de levende pop die we nu in ons midden hebben heeft er met jou niet alleen een knaller van een grote zus maar ook een 2e moedertje bij gekregen. Papa en ik verbazen ons nog elke dag over met hoeveel geduld en overgave jij voor Jacques kan en vooral wíl zorgen. Samen met Maurice zijn jullie het beste team babysitters, entertainers én de beste coiffeurs!

Straks volgt er nog een nieuwe uitdaging waar je je met heel je lijfje kan insmijten: saxofoon leren spelen! Ook hier werd het geen iene-miene-mutte maar opnieuw een keuze-die-uit-je-buik-kwam. Na de proefles zei je: ‘Het klopte mama, en meester Benny is echt nen toffe ook’. En ik wist toén al.. dat al die andere proeflessen die nog volgden voor niks zouden zijn.

Lieve lieve Lou, ik kan eigenlijk niet geloven waar die 8 jaren naartoe zijn…die blonde haartjes, eerst met en toen zonder krullen, die oneindig lange benen die je van ’s morgens tot ’s avonds al radslagend door het leven loodsen.  Je droge humor (en imitatievermogen  – ik lig strike, elke dag weer), die duidelijke en uitgesproken mening – gelukkig vergezeld van een flinke portie tact (dank u genen van papa) – in combinatie met dat peperkoekenhartje en de verplichte waterlanders zijn gewoon GOLDEN!

Papa en ik zijn zo ongelofelijk trots op jou! Lof joe a lotte X

6 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s