Van 100% mama naar 100% working mama – hoe vliegen wij dat aan?

Dit keer was ik 5 maanden thuis na de geboorte van Jacques – van begin mei tot begin oktober. Ik denk dat velen meteen zouden willen ruilen hebben – de mooiste maanden van het jaar niet aan het werk zijn…het leek wel een droom. En dat was het heel vaak ook, maar soms ook niet.

5 maanden… bijna dubbel zolang dan bij de 2 oudsten. Dat doctoraat schreef destijds zichzelf niet en toen leek me dat de beste move om asap terug te gaan werken. Nu weet ik dat dat niet zo was. Ik heb de eerste 5 maanden van Jackie’s bestaan nu heel intens kunnen meebeleven omdat er meer tijd was om professioneel te deconnecteren én dus te connecteren met hem. Tot dusver is Jacques nog steeds een droombaby (99% van de tijd) en lijkt het leven met vijf wel een walk in the park (nee, niét Jurassic Park).  Meer van hetzelfde eigenlijk, maar dan nóg leuker 😉

Tuurlijk waren en zijn er hindernissen, Mau en ik hadden even een dingetje, Lou had meer moeite met loslaten van thuis (ze wou alleen maar thuis bij ons blijven, alsof ik nog eens zou bevallen terwijl zij weg was), ik moest mijn lat wat lager (leren) leggen en ook Fre moest links en rechts wat tanden bijsteken (sokken en onderbroeken IN de wasmand gooien in plaats van ernaast, bijvoorbeeld 😂 #fail). Daarover straks meer, niet over die sokken, maar over die lat.

Tuurlijk is het drukker en tuurlijk is er meer chaos. Das pure wiskunde in feite. Maar eerlijk: er wás al chaos, en Jacques die stapte daar gewoon mee in. Het manneke had in de buik al zo’n laisser-faire houding. Was het hier überdruk, dan bewoog hij geen minuut. Was de drukte gepasseerd, dan voelde ik hem weer bewegen. En eigenlijk heeft hij dat gewoon extra-uterien verdergezet. Neem nu ’s ochtends als wij in volle ochtendspits zitten, dan zit hij gezapig in zijn wipper de situatie te overzien, tot we allemaal klaar zijn en dan komen er eerst wat friendly reminders vanuit zijn richting (ahuuuum ahuuuum is die havermout nu nog niet binnen) et voilà ietsje daarna is het zijn beurt. Soms vraag je je af of dat kind werkelijk rustig(er) is dan de 2 anderen destijds puur vanuit zijn natuur, of eerder omdat wij zijn bestaan zo rustig hebben aangevlogen en beleven. Ik gok een combinatie van de twee.

En tuurlijk is het leven hier niet de ganse tijd een ponykamp geweest. Op een avond kwam Fre thuis en vroeg hij waarom ik hees was … “Tja” zei ik “van te brullen op [uwe zoon]”. Ahja, als Maurice stout is, dan is het niet onze, maar “zijn” zoon 😉 Graptje uiteraard, maar niet van dat brullen.. dat was de realiteit.. en meer dan één keer (sorry buren). Wat ik wil aantonen is: we hebben echt wel allemaal ons plaatsje moeten zoeken in dit nieuwe-gezin-van-vijf, en Maurice, als middelste, leek daar de meeste struggles mee te hebben.. maar ook daar hadden wij als ouders zeker ons aandeel in. Net zoals een groep zich aanpast als er iemand nieuw bijkomt, zo moet ook iedereen in een gezin zijn plaatsje weer zoeken bij de komst van zo’n kleintje… en dat vraagt tijd, en veel energie.

Maar ondanks de hindernissen, de chaos, de drukte en het gebrek aan permanente ponykamp-beleving hebben we met zn allen ongelofelijk van de zomer genoten. Ik weet nog, die laatste werkdag.. ergens eind april .. zalig warm weer al, méér dan lente in feite. En dan zo het besef van “wow, 5 maanden niet werken, 5 volle maanden dít” en ook van “jaaa, straks weer zo’n kersverse naar pasgeboren baby ruikende euh ja baby”. Iedereen die al het geluk heeft gehad in zwangerschapsverlof te gaan kent dat gevoel… zo de laatste horde voor hét moment lijkt genomen en alles wat je nog maar kan doen is reikhalzend uitkijken naar dat nieuwe leven. En het grootste deel van diezelfde groep gezegende mama’s weten meteen ook hoe het voelt als het werkleven weer voor de deur staat. Héél héél dubbel. Soms een vreugdedansje in je hoofd bij het idee om de collega’s weer terug te zien en er opnieuw in te vliegen, maar vaak het gevoel dat ze je keel dicht nijpen wetende dat die mooie dagen gevuld met pampers, kusjes, lachjes, knuffels, speelgoed oprapen, en nog meer knuffels en kusjes weer bijna over and out zijn.. wellicht forever.
Ja, “wellicht”, tot mijn laatste adem “wellicht”.

Even terug naar die legendarisch warme zomer van 2018, waar we alleen maar kleren droegen omdat het sociaal ongepast was om dat niet te doen, waar de TV een schilderij werd (letterlijk want toen we hem terug wilden gebruiken weigerde hij dienst, RIP) en ons nieuwe terras the only place to be. Ik was er op voorhand wel wat bang voor, zo’n zomer ‘thuisblijven’ (als in: niet op reis gaan) maar het werd een #staycation om u tegen te zeggen. Los van de eerste intense, mooie maanden met Jacques heb ik ook zo genoten van die extra kwali-tijd met Marie-Lou en Maurice. Wat zou het leven winnen aan schoonheid als alle mama’s (en papa’s?!) -niet enkel die van het onderwijzende type- elke zomer 2 maanden thuis konden zijn bij hun kroost.. en dat zonder gigantisch veel euro’s te verliezen en carrièrekansen te verspelen. Dan verzet je die andere 10 maanden toch bergen, niet?! DDDrrrrrr.. en toen ging de wekker.

Enfin, we slaan die gouden pagina in ons leven nu rustig om. Het volgende hoofdstuk staat klaar: fulltime werken met 3 kids. Benieuwd hoe ik, hoe wij het er als gezin vanaf zullen brengen.

Vaak heb ik gedacht – euhm, moet ik hier bovenop nog gaan werken? Naaah dat lukt me toch nooit! Daarom heb ik in de afgelopen 5 maanden hier thuis ook één en ander pogen te optimaliseren. Ik deel die mini-dingen die ons gezinsleven iets of wat gemakkelijker hebben gemaakt bij deze ook graag met jullie. Wie weet hebben sommigen er iets aan. Indien reeds een volledig optimaal draaiend gezin: GOE BEZIG & doorscrollen maar!

1) WEEKMENU !!! : in het weekend stel je het menu op voor de volgende week – ik was eerst ook sceptisch en had zoiets van “hoe kan ik nu zaterdag al weten waar ik aanstaande vrijdag zin in heb?”, maar toch, als je genoeg varieert komt dat helemaal goed. Vrijdag staat hier trouwens meestal niet ter discussie, die dag is steevast gereserveerd voor frietjes van de frituur – aangegeven in koeien van letters als FvdF op het weekmenu en daar kijken we met zen allen reikhalzend naar uit. De zin: “OK! Wie wil welk vleesje?” heeft hier hetzelfde effect als de leiband voor de hond van de haak nemen, zonder kwispelende staarten dan.

Bijkomende voordelen van een weekmenu – los van de structuur en rust die het brengt om op voorhand die keuzes te maken voor de ganse week: je hoeft niet vaak naar de winkel dus er gaat minder comfortfood mee de kar in (minder kans op tony chocolonely exposure) & gericht koken is gewoon budgettair ook beter! Je koopt minder extra’s (die dan achteraf in de koelkast liggen te schimmelen wegens niet gebruikt), je kan gerechten combineren en overschotjes van groeten oid dus 1 of 2 dagen later opnieuw verwerken in een andere maaltijd. Geen rocketscience dus hé, maar wel geweldig handig.

Bij interesse in de blanco printversie van onze weekmenu’s, laat het gerust weten dan mail ik het PDFje door.

2) KLEREN KLAARLEGGEN: niet alleen onze kleren maar ook die van de kinderen hangen boven klaar. Dit doen we samen, net voor bedtijd. ’s Avonds kleren uitkiezen gaat precies ook makkelijker. Ze zijn dan moe, het boeit wat minder, en dan blijven de “garderobediscussies” -zoals manlief ze noemt- meestal achterwege. Ze hebben hier ieder een aparte stoel in het halletje waar hun ondergoed + kledij ophangt. Alvorens ze naar beneden komen ’s ochtends kleden ze zich om, hun pyjama gaat op een haakje in de badkamer boven, en ligt meteen al binnen handbereik voor de volgende avond (na de douche). Spaart ons een 10-tal minuten en vooral véél gezeur en gezucht uit, één hindernis wordt dus al meteen bij het ontwaken getackled. In het weekend mogen ze uiteraard zo lang als ze willen in pyjama rondhangen, en is er wel tijd voor garderobediscussies. Daddishiergeenconcentratiekamphémannen.

3) ONTBIJTTAFEL KLAARZETTEN: ’s avonds kommetjes/borden/cornflakes/bestek al klaarleggen op tafel. Zo kunnen ze (wij ook) meteen ontbijten als ze aangekleed beneden komen en dan is er daarna nog tijd te over voor dwaze iPad filmpjes..ahja ‘whats in it for them’, right? En wij hebben zo dus nog tijd (en extra energie…) over voor andere taakjes sochtends.

4) kids savonds SNELLER IN BED krijgen: zeggen dat ze -als ze te lang treuzelen- de volgende dag een half uur vroeger moeten gaan slapen: succes verzekerd!

5) meteen na school BOEKENTASSEN LEEGMAKEN: eigen boekentas zelf uitladen, afwas in de wasbak leggen, briefjes die gelezen/getekend moeten worden afgeven, en huiswerk maken. Spaart opnieuw een hoop discussie en gezeur uit en zo voorkomen we dat de volgende ochtend ineens nog een verdwaalde huistaak opduikt of dat er nog acuut gezocht moet worden naar 5 lege wc rolletjes of naar een groene fluo tshirt met paarse aardbeien (believe me: been there, multiple times)

6) STOPPEN MET STRIJKEN: met uitzondering van de hemden van Fre wordt hier niks meer gestreken. Maar dan ook N.I.K.S. Ik probeer zo snel als mogelijk de kleding die uit de droogkast komt te plooien en quasi meteen in de kast te leggen. Het zit, voelt en ziet er goed(-genoeg) uit. Eerlijk: wat wint het leven aan schoonheid om uw neus te kunnen snuiten in een gestreken zakdoek?!!! Nougabollen indeed. Meer tijd over dus voor andere dingen, die er wél toe doen.

7) STOPPEN MET AFDROGEN: afwas die niet in de machine kan (hier bijv. brooddozen, pannen, flesjes enz) die drogen prima overnight, gewoon op het aanrecht. Whoppa er komen weer wat bonusminuten bij per dag.

8) Ervoor kiezen om het speelgoed eens niet op te ruimen. Ik weet het, mijn vingers jeuken ook nog vaak en soms moet ik op mijn handen gaan zitten maar eerlijk: wie ligt er anno 2018 nog wakker van een ontplofte living? Ik ben oprecht blij dat onze kinderen ook nog spelen en knutselen naast hun youtube-zombie-zijn. Ik merk dat hun pasgebouwde legodorp of op-nummer-gelegde-kilometer-delhaizekaartjes-door-onze-living voor hún best nog interessant zijn the-day-after. Waarom zouden wij dan kost wat kost heel dat levenswerk nog dagelijks opruimen? Er zijn grenzen, akkoord, maar wij proberen met zn allen wat slimmer op te ruimen, lees “als het echt moet” (bijv. voordat we stofzuigen, vooraleer de poetsvrouw komt, enz). Van dagelijks dweilen met de kraan open wordt niemand vrolijk. En de rest van de tijd proberen Fre en ik onze ogen te sluiten voor rondslingerend speel en- ondergoed. Probeer maar ns zelf, en believe me, slalommen rond legoblokjes kan je op den duur met je ogen dicht. En anders gaat die pijn ook snel weer over, als je toch onverhoopt nog in eentje trapt. En ergens temidden van dat ontplofte huis vind je vast nog wel een hoekje voor een instagram waardige foto 🙂

That’s about it. Mini-dingen in feite, die toch wel wat discussie en frustraties counteren en zo tijd creëren. Fingers crossed dat het de échte ochtendshift vanaf volgende week maandag ook nog wat lichter maakt. En ja, soms lijkt het wel wat op bandwerk zo 3 kids op tijd (en liefst frisgewassen) hun bed in krijgen en de volgende dag weer fit en monter naar school/opvang, maar eerlijk: dat is het ook een beetje. En zonder enige vorm van structuur en regels, draait ons gezin van 5 gewoon totaal in de soep. En voor de rest is het een kwestie van loslaten, en de standaarden naar beneden. Het is gewoon GOED-GENOEG, echt.. give yourself (and your family) a break!

Per keer dat ons gezin is ‘uitgebreid’ heb ik dat toch moeten leren, dat perfectionisme bijschaven..en de apocalyps lijkt wel nu te zijn… met 6 avonden/dagen van de 7 hobbies en nog een baby erbij…en straks dus ook 2 fulltime werkende ouders.

Jullie hebben ongetwijfeld nog een resem andere tips die het gezinsleven kunnen vergemakkelijken – laat ze gerust achter als reactie hieronder, dan hebben we er allemaal iets aan!

Het einde van mijn evangelie is in zicht .. tijd voor wat lichte melancholie en sentiment. Eén week voor mijn back-to-work-leven besef ik dat het ook bijna over is met permanent iphone chargen voor 24/7 instagram en whatsapp aanwezigheid, vooral tijdens de borstvoedingsmomentjes waren beide apps een welgekomen iets. Gedaan met daily insta stories en lange inspirerende en vaak hilarische babbels met andere gelijkgestemden, blogs lezen (en schrijven zo blijkt), en traantjes van herkenning en weemoed wegpinken… er zal geen tijd meer voor zijn… en ja schattiger gaat mijn leven er echt niet op worden, alleszins toch zeker niet overdag 😅

Toegegeven, mijn hormonale gevecht ‘we zijn compleet’ versus ‘ach, er kan er nog wel eentje bij’ is nog niet geheel gestreden, maar ik vermoed dat de komende weken terug-aan-het-werk daar wel voor gaan zorgen 😉

Als ik terugdenk aan de afgelopen 5 maanden is er één gevoel wat overheerst en dat is dankbaarheid.

Dankbaar dat er zoiets bestaat als ouderschapsverlof, en een werkgever die mij -ondanks razend drukke tijden- die extra tijd gunde. Dankbaar voor mijn grote meid, die ik open zag bloeien als grote zus, die qua manieren richting tiener gaat, maar die dankzij haar peperkoekenhart en humor zo een ongelofelijk interessant kind is. Dankbaar voor our little in the middle, klein maar ongelofelijk pienter en dapper. Vaak nagel aan onze doodkist maar even vaak een lieve schat die mij volledig weet in te pakken met zijn grote bruine kijkers en lieve gemeende knuffels. Dankbaar voor mijn 3e kind. Dat kind waar ik altijd al van droomde maar niet zeker wist of dat er wel zou komen – het was immers al druk genoeg en gingen we het lot echt nog eens tarten? Maar alez nu, jullie hebben al van-elk-ééntje, jullie zijn nu uit de pampers, jullie zijn nu terug “handsfree” en het leven is nu zo ‘simpel’… Echt, ik kan me geen leven meer inbeelden zonder Jacques. Onze Mr. Always happy, altijd vrolijk en blij. Een superalert mini-mensje die niks van wat hier in huis gebeurt wil missen.. net zoals niemand hém nog wil missen, trouwens. Dankbaar dat mijn lijf er -ondanks stevige zwangerschapshypertensie- een 3e keer in geslaagd is een (vandaag) gezond kind te baren en toch ook al bijna 5 maanden groot te krijgen zonder één druppel “hulp” van buitenaf. Dankbaar voor mijn man, die alweer 9 maanden + 5 maanden heeft weten mee-veren en ook mee-varen op mijn hormonale golven, en stormen wist te bedaren zoals alleen hij dat kan. Met humor, veel humor. De lijm die ons als gezin maakt tot wie we zijn, een gezin dat voor mij nog veel meer is dan de som van al mijn dankbaarheden.

 

331698A9-E652-434D-8E70-122191486C32

4 Comments »

  1. Oh my god…wat een zalig geschreven en herkenbare tekst. Dankjewel voor de vele kleine en grote tips Lies!(sommigen al in gebruik, de anderen binnenkort wss ook😊). Hier nog een tip:als je diepgevroren boterhammen met beleg besmeert de avond ervoor en -verpakt- in de frigo laat ontdooien heb je smorgensvroeg lekkere bokes klaar. Hopelijk vind je snel een goede harmonie tussen gezin en werk. Eneeuh….laat die blanco weekmenu”s maar komen hoor. Groetjes

    Liked by 1 persoon

    • Die derde baby e, eerst onze Vik uit de pampers en nachtvoedingen krijgen en dan zien we wel weer, de 4 nadert stilaan tik tak!
      Bedankt voor de tips, je doet dat goed (-genoeg)
      PS rondslingerende LEGO blokjes zijn hier momenteel verboden met rondkruipend monstertje
      +1 lezer

      Liked by 1 persoon

  2. Ik lees bijna nooit blogs maar omdat ik alles zo graag volg van u op Insta, heb ik toch eens een poging gedaan! 😊
    Het was een plezier om te lezen!! Grappig, herkenbaar en eerlijk! Als je ooit een boek zou schrijven zou ik het direct kopen! 😛
    (maar genen druk ofzo ze 😉)
    Ook leuk om de tips te lezen! Ik heb ook nog wel een goeie tip die ons huishouden hier enorm helpt!
    Wij hebben in onze iphones bij de standaard app ‘herinneringen’ een lijst aangemaakt genaamd ‘boodschappenlijst’ en die gedeeld met elkaar.
    Als er iets op is, of nodig is, dan zetten we dit erop en zo is deze lijst altijd up to date en altijd bij de hand in de winkel door beide personen. 😊
    In de winkel vink je dan alles af tot de lijst weer leeg is.
    Als kers op de taart hebben we dan ook nog eens allebei een apple watch waar we gewoon via siri tegen kunnen zeggen ‘voeg choco toe aan boodschappenlijst’. Geen tijdverlies, geen verloren papiertje, geen papieren boodschappenlijstje op tafel laten liggen terwijl je in de winkel staat 😁
    Toedels!!!! x

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s