Een derde .. of toch maar niet?

Jullie weten allemaal -en anders nu- dat wij hier wel even gedaan hebben over het doorhakken van de knoop ‘derde kind of niet’. Onze goede vrienden kennen ons als twee vrij tot zeer impulsieve mensen die -als ze het in hunne kop hebben, niet in hun…- jep. Maar dat derde kind, daar hebben we 5 jaar over gedaan om die knoop door te hakken. Echt.

Omdat ik regelmatig de vraag krijg wat er bij ons dan toch voor gezorgd heeft dat het een JA werd, en wat de do’s en don’ts zijn, hier ons verhaal. Blijkbaar leeft dat vraagstuk bij velen. Er zijn al 2 kinderen en er is nog een wens voor een 3e.. bij de mama, bij de papa, of in het beste geval: bij allebei. Toegegeven, het vaakst lijkt het fenomeen zich bij de mama’s te manifesteren. Een stuk is het een hormonaal dingetje dus 😆

Dat Fre en ik een groot gezin wilden was wel altijd al duidelijk.. maar wat is groot? Is een gezin van vier al niet heel wat? Zeg nu zelf 2 opgroeiende kids combineren met 2 (fulltime) jobs is ook niet per se de definitie van een ZEN leventje, nietwaar? En ga maar eens met zen vieren op reis. Los van de financiële kater staat er niemand te springen om 4 valiezen in te pakken, laat staan om bij thuiskomst diezelfde berg aan kleding opnieuw proper in de kast te krijgen.

Als ik terugkijk vonden wij de overgang van 1 naar 2 hier het pittigst: Marie-Lou en Maurice volgden elkaar relatief snel op. De natuur werkte een 2e keer goed mee en het werd 2j1mnd verschil. Achteraf bekeken was het misschien net iets te weinig. Marie-Lou eiste mijn volledige aandacht nog op toen Maurice geboren werd, waardoor ik hem niet die mama-tijd kon geven die hij verdiende en die ik hem wóu geven. No offense, Loubidou wist niet beter, maar dat stuk had mss wel anders gekund moesten we een half jaartje langer gewacht hebben. Dan ging zij al naar school, was ze nog iets zelfstandiger en had ze wellicht ook minder moeite gehad met die ‘indringer’. Anderzijds, nu hebben ze wel heel veel aan elkaar! En ik moet zeggen als ik rondkijk in hun respectievelijke klasjes dan zitten er ook heel wat broers/zussen van elkaar bij hen id klassen. Dus die 2 jaar tussen lijkt voor de meesten wel de norm te zijn. Maar, as said, 3 jr tussen nummer 1 en 2 kan ik ook best begrijpen. Minder dan 2 jr vind ik enorm moedig en lijkt mij zeer zeer pittig… zeker met ronddragen, eventuele slechte nachten, potjestraining,… en dat met een mini erbij.

Maar dus, die derde. De zwangerschap van Maurice, alsook de bevalling en eerste jaren heb ik nooit beleefd alsof dat onze laatste baby ooit zou zijn. Fre ook niet, het bleef een open einde. Er was dus geen concreet plan, er werd wel ns gespeculeerd over een derde kindje ‘ooit’ maar we waren daar nooit echt actief mee bezig. Áls dat er zou komen, dan wel pas als ML en M wat ouder zouden zijn.. dat was wel van dag 1 een uitgemaakte zaak. Het leek ons geweldig leuk om nog zo eentje achterop te krijgen als de 2 anderen al wat groter waren, en ze dus het hele proces van zwangerschap tem geboorte en verder ten volle met ons mee konden beleven.

De jaren met zen vieren vlogen voorbij: Fre veranderde van werkgever, ik haalde mijn doctoraat en deed een carriereswitch (van de onderzoekswereld naar de farma), we bouwden opnieuw een huis (om het af te leren) en we maakten een heleboel mooie reizen met zen vieren. Af en toe borrelde dat idee wel weer boven, dan bij Fre, dan bij mezelf. We praatten en fantaseerden daar dan wel over (hoe zouden de kids reageren, zouden we ons professionele leven niet op de helling zetten, wat zou het dan worden, op wie zou dat babytje dan lijken enz enz) maar de effectieve beslissing, die werd telkens uitgesteld. Het werd altijd een ‘ach we zien het wel!’. Eentje die diep vanbinnen wel altijd meer overhelde naar ‘ja’, maar zonder concrete ‘startdatum’.

En de buitenwereld, die leek er -eens Maurice 3j was-, ook vanuit te gaan dat wij klaar waren. Over & out. Er kwamen plots ook geen vragen meer. Mau sliep eindelijk door, we hadden geen pampers meer in huis, t manneke ging flink naar school.. we werden meer en meer handsfree. Als we dan eens lieten vallen dat we wel nadachten over een ‘dessertje’ dan werden we meestal voor gek verklaard.

Een greep uit het assortiment:

‘Mor alez nu, jullie hebben er toch al van elk eentje’ (so what?!, zelfs een gezin met 3 jongens of 4 meisjes lijkt me super charmant..het gaat niet over ‘van elke soort eentje te verzamelen’, gelijk die fruitknuffels van de delhaize, maar om de totaliteit en synergie van de homemade levende wezentjes rondom u, toch?).

‘Zouden jullie bewust terug de pampers in willen?’ (Maar ja, met ons volle verstand zelfs..wat is er toch ook zo vreselijk aan pampers?)

‘Ik zou het lot nimmer durven tarten, jullie hebben nu twee gezonde kinderen’ (Eerlijk, dat scenario speelde wel altijd een rol in het vooruitschuiven van de beslissing, maar als je zo denkt moet er überhaupt geen enkel kind komen en kan je beter zelf ook -om geen risico’s te nemen- maar onder een steen gaan leven?)

Toen we een dik jaar geleden bekend maakten dat ik opnieuw zwanger was, kregen we eveneens uiteenlopende reacties, van héél positief tot ogen die naar de hemel toe draaiden en alles daartussen.

Lies Clerx (1 van 1)-2.jpg

Hoeveel keer wij de vraag hebben gehad of dat allemaal wel de bedoeling was. Er was zelfs één iemand die me al fronsend feliciteerde met de gevleugelde woorden ‘proficiat, denk ik???’. Haha, lachwekkend, niet?

Ik blijf het toch heel gek vinden. Is het omdat het afwijkt van de ‘norm’, die dan impliciet ‘2 kinderen’ voorschrijft…? Of, omdat er zoveel tijd tussenzit en ze dachten dat wij wel klaar zouden zijn, en dat idee dus nu niet strookt met de realiteit.. Dus … dat moet dan wel een accidentje zijn? Het zal me een raadsel blijven, en eigenlijk ook worst wezen.

Pas nog bij de juwelier werd ik voor gek verklaard dat ik in deze huidige tijden nog 3 kinderen op de wereld heb gezet.. Waarom toch mevrouw? En hoe doen jullie dat? Ah en jij werkt nog? Fulltime zegde?!! ‘Maar ale, hij daar’ (al wijzend naar de buggy), ‘dat was zeker een ongelukske?’ ‘Want ja, de andere twee zijn al zo groot?’. Zucht.

Ik vraag me echt af of mensen zonder kinderen (bewust of niet) ook continu zo’n ganse enquête moeten beantwoorden en zichzelf moeten verantwoorden.. en mensen die (bewust of onbewust) het bij eentje houden… moeten die dan ook continu verantwoording afleggen waar die tweede wel niet blijft? We moeten natuurlijk over iets praten, en dat kan niet altijd het weer zijn of de Australische boer uit boerzktvrouw, dat snap ik wel.. maar het belangrijkste, vind ik, is dat we dat doen zonder oordeel.
Never judge…it makes you blind.

En dus ja, er zijn mensen die geen genoegen nemen met een ‘standaard gezin’ van vier, d.i. 2 kids, zelfs al is er al van elk eentje… En ja, er zijn mensen die na 5jr met 4 te zijn toch nog het intense verlangen hebben naar terug zo’n nieuw leven, hopende dat het ons leven en dat van onze kinderen kan verrijken. Nu, maar ook later. En ja, er mensen zijn die geloven dat -zelfs in deze maatschappij- van azijnpissers, neuters, trumpianen, brexiteers, politieke wanpraktijken en ecologische problemen er toch nog plaats is voor een extra stoeltje aan tafel. Voor extra liefde, voor extra hilariteit en voor extra gezelligheid.

Lies Clerx (1 van 1).jpg

Maar: hoe en wanneer viel het doek dan over dat derde kind? Wel, vorige zomer hadden we vrienden op bezoek, het was een supergezellige avond, kampvuurtje aangemaakt id tuin… drankje dabei. Fre is naast het rijkelijk bijschenken van drank (met name van het alcoholische type) eveneens zeer bedreven in het stoken van vuur.. zo enthousiast dat ons bezoek al lang naar huis was en dat er nog zo’n torenhoge vlammen waren dat we niet durfden gaan slapen. Ineens kwam hét onderwerp terug ter sprake… Het ging van zo: ‘Clerx, ge wordt 35 straks.. wa denkte? Tis nu of ni he vrouwke?’ Achja waarom ni.. als het verlangen er is, bij beiden.. en er is plaats… en pamperdrang. Let’s do this. De knoop werd die avond officieel doorgehakt. Een prachtig moment, in ons geheugen gegrift. Dat idee van er weer aan te kunnen beginnen, aan dat grootse avontuur, dat voelde voor ons beide meteen ook zo goed, en de dagen daarna ook nog.. dus ik liet mijn anticonceptie voor wat ze was. Ciao Yasmin, merci voor de bewezen diensten! Het werd een mooie zomer, die van 2017..en in mei 2018 werd Jacques geboren ❤️

32280469_10156550462929171_5508720170471784448_o

Ik kan maar 1 tip geven bij twijfel en dat is volg je gevoel. Niet per se je verstand, want als je het overpeinst blijf je misschien in zen geheel wel kinderloos 🙂 Nee serieus, follow your heart: Kan je perfect vrede nemen met 2 kinderen.. dan zou ik dat ook gewoon doen. All in all blijft dat het gemakkelijkste (puur praktisch dan: qua drukte (pure wiskunde 1+1+1), auto, vakanties, pretparken..). Blijft die wens er toch onder- of bovenhuids -bij beide- en is het praktisch mogelijk: dan zou ik er altijd voor gaan. Er is niks leuker dan een goed gevulde tafel, een nog meer ontplofte living, lekker knus bij elkaar in de zetel en al die kids met elkaar zien lachen/gieren/brullen.

En als je geen haast hebt.. waarom dan geen dessertje? Het liefste wat je had houdt ineens van het liefste wat je hebt... Als ik Marie-Lou en Maurice met Jacques zie interageren en omgekeerd, dan voel ik mij echt een dikke vette bofkont.

Ohja nog iets: blijkbaar als er ineens 3 zijn, dan gaan de mensen er stilzwijgend (of niet) van uit dat er nog een vierde komt. ‘Ze zijn terug begonnen’ ofzoiets.

De toekomst zal ‘wellicht’ het tegendeel bewijzen maar meanwhile geniet ik van mijn volle achterbank, die ik voor geen geld van de wereld meer kan missen.

Want van liefde komt niets dan liefs.

X

96FE3C86-4F12-4FAC-B2A6-EEA7476AB8E5

7 Comments »

  1. Heeeel herkenbaar! Al heb ik mijn eierstokken maar twee jaar in bedwang kunnen houden. Ik wist ook al langer dat ik er drie wou, mijn vriend had wat overtuiging nodig. We werken ook beiden fulltime en verbouwen nog, dus ik zou liegen moest ik zeggen dat het niet hectisch en soms wel frustrerend en vermoeiend is, maar drie is echt een gezellig hoopje 😃!

    Liked by 1 persoon

  2. Ja..mijn reactie kon ook wel tellen 😂
    Maar het is een picture perfect en zo een zalig manneke dus maar goed dat jullie voor dat dessertje gingen.
    En kijk naar ons: met 1 kind volgt dan altijd de vraag of het daarbij blijft. Alsof het niet duidelijk is dat we het nie voort kiezen hadden. Dus..de enquêtes…I know the feeling.
    Maar..so what, we zijn gelukkig!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s