Waarom opnieuw gaan werken niet het einde van borstvoeding hoeft te betekenen.

Bijna 6 maanden fulltime borstvoeding, waarvan 1 maand in combinatie met een voltijdse job, een job die zich uitstrekt van een home-office tot ziekenhuizen en alles daartussen.

Het kan dus tóch, een melkfabriek die blijft draaien ondanks het feit dat het leven een stuk drukker wordt, stress weer als een vervelende enquêteur op de deur klopt en avonden die al druk genoeg zijn zonder nog een-baby-die-aan-de-borst-wil.

Bij Marie-Lou en Maurice liep de borstvoeding iets anders. Ik vond het toen meer een opgave, vooral bij Marie-Lou. Zij had wat moeite met aanhappen en ik kreeg al vrij snel (in het ziekenhuis nog zelfs) een tepelhoedje aangeboden. Je weet wel, zo’n joekel van een plastic neptepel die je dan over je eigen zet om de boel wat te vergemakkelijken. Buiten het feit dat zoiets echt gênant is om boven te halen in gezelschap, zijn er ook wel wat nadelen aan verbonden. Desalniettemin, voor sommigen een welgekomen iets, en een eerste hulp bij tepelkloven.. dat wel. Maar om een lang verhaal kort te maken, ik was blij dat ik op 3 maanden al eens met groentepap kon experimenteren. Dat was dan toch al één voeding die wegviel. Het moment trouwens dat ik besliste om af te bouwen omdat de 1e werkdag korter kwam. Ik zag het 8 jaar geleden écht niet zitten om tijdens de werkuren te gaan kolven. Niet door de werkdruk, want die was lager dan nu. Ook niet door de woon-werk-afstand, want die was ongeveer hetzelfde.. maar gewoon omdat het voor mij toen écht goed geweest was. Als in klaar, next chapter please.

Bij Maurice liep het vrij identiek. Hij was wel heel snel vertrokken en had een goede zuigtechniek vanaf dag 1. De borstvoeding was bij hem een stuk aangenamer maar ook daar bouwde ik af toen ik terug ging werken. Ik vond dat toen logisch en dacht daar niet verder over na. Achteraf bekeken heb ik daar spijt van. Véél spijt eigenlijk. Ik vind echt nu dat het één het ander niet mag uitsluiten. Nog te vaak hebben we het gevoel te moeten stoppen omdat een nieuwe fase zich aandient. Ik weet nu, dat opnieuw starten met werken niet het einde van de borstvoeding hoeft te betekenen.

Ja, het is ingewikkelder. Een stuk zelfs. Ik en alleen ik kies ervoor die drukke werkdagen nog wat complexer te maken. Vanuit een idealisme, vanuit de nood om nu wel (derde keer goeie keer?!) die 6 maanden puur borstvoeding te halen. WHO aanbeveling 1 straks af te kunnen vinken en te kunnen zeggen tegen mezelf: ziedet wel se Clerx, you can do this!

Dat het extra energie vraagt, das wel duidelijk. Letterlijk zelfs, zo’n 500 kcal per dag verbrand ik er mee. Het stuk wat ze niet vertellen als ze je wijsmaken dat je zo weer op gewicht bent door het geven van borstvoeding, is dat het elke dag voelt alsof je wel 5000 kcal nodig hebt om überhaupt geen continu hongergevoel te hebben. En dat je dat ‘probleem’ niet oplost met appels, quinoa, yoghurtjes en cracotten dat lijkt me evident.

Maar dus… extra energie in de breedste zin van het woord: elke ochtend zorgen dat alle spullen mee zijn (vergeet je 1 mini onderdeel dan werkt het dus niet), meetings moeten onderbreken omdat er 2 “uiers” op springen staan (“sorry, ik ben zo terug zenne”), lunchen op 5 minuten omdat je de rest van de pauze nodig hebt, overal plekjes om te kolven moeten zoeken (in hotels, restaurants, ziekenhuizen, ..), EHBO lokalen gaan zoeken in donkere kelders.. Al fluisterend aan de receptie vragen “of er ergens een plaatsje is waar ik kan kolven”, “kol-ven”, “ik geef borstvoeding”, “borst-voeding, ja”, “melk dus uit de borsten dus hé”.
God, wat heb ik dat stuk onderschat. De meeste mensen hebben dat concept echt niet top of mind. Het woord kolven klinkt blijkbaar, als je dat (qua semantische categorie) niet verwacht, als Swahili ofzo.

kol·ven (kolfde, heeft gekolfd). 1) Balspel 2) Melk afnemen 3) Moedermelk aftappen om op een later tijdstip aan je baby te geven 4) Polijsten 5) Precisiesport 6) Sport

Een sport is het inderdaad ook wel een beetje: melk zorgvuldig samengieten, kamertemperatuur bij elkaar, afgekoeld bij afgekoeld – als een getrainde alchemist. Geen druppel mag verloren gaan van dat vloeibare goud. Soms voelt het bijna als iets illegaals, om daar zo in een klein -door TL lampen verlicht kamertje-, in een donkere kelder, heel geconcentreerd mee bezig te zijn. Om die flesjes dan, heel zorgvuldig, ergens in één of ander koelkast te steken, met een beetje geluk niet tussen de boterhammen met kaas van je collega’s, de tiramisu voor het evenement van vanavond of naast een pak griepspuiten. Om dan op het einde van de dag, diezelfde tas met mamamelk niet vergeten mee naar huis te nemen en met diezelfde melk op de achterbank in de file naar huis te rijden. Kortom, het leven wordt er dus niet makkelijker op he mensen.

      

Maar, het is zo een ongelofelijk – echt verslavend – gevoel om te weten dat er thuis een klein mannetje is wat voor diezelfde melk, hemel en aarde zou bewegen. Dat diezelfde melk, en alleen die melk hem al bijna 6 maanden in leven houdt en van hem nog meer Jacques heeft gemaakt dan hij ooit was.

En dat er dan plots weer die kleine momentjes zijn, ’s avonds, de momentjes die er waren van dag 1, en die er -wat mij betreft- nog 1000 of meer dagen mogen zijn. De momentjes dat er niks in de wereld telt buiten Jacques en zijn mamahonger. Handjes die zoeken naar de mijne, oogjes die mij gulzig bedanken dat ik -na een hele dag weg te zijn- toch even rustig de tijd kan en wil nemen voor dat wat hij het liefst wil: heel dicht bij mama zijn… Die momentjes geven mij de kracht om morgen weer hetzelfde te doen. Om wéér die spullen in te pakken, mijn beste Swahili boven te halen en dat woord met hand en tand aan de man te brengen, en donkere kelders in te duiken.

Het brengt mij ergens ook een soort van gemoedsrust, want ondanks het feit dat ik met volle overtuiging fulltime werk voel ik me soms toch schuldig. Schuldig dat ik niet de mama ben die beslist heeft om een jaar of langer thuis te blijven om voor haar baby te zorgen. En door (nog) niet te stoppen met borstvoeding terwijl ik ga werken, geef ik hem impliciet mee dat ik -ondanks mijn andere rollen, die ik ook heel belangrijk vind- toch het beste van mezelf wil geven aan hem, zeker in die eerste cruciale 6 maanden.

Lieve lieve Jacques, mama wil graag nog héél lang het enige punt op je agenda zijn ’s avonds, ok?

10 Comments »

  1. Leuk geschreven en erg herkenbaar! Die blik op mensen hun gezicht wanneer je het woord kolven uitspreekt🙄🤣…. Ik begin binnen 10dagen weer te werken (na baby 2) dus het melkfabriekje zal weer opgestart worden!

    Liked by 1 persoon

  2. Prachtig! 😘
    En wel grappig hoe dat woord voor velen toch echt als swahili klinkt of minstens als een exotisch en niet-courant woord wordt beschouwd 😅…
    Geniet van dat agendapuntje met J!

    Liked by 1 persoon

  3. Ha lies, ik lach mij ziek met jouw stukken. Zo herkenbaar! Het woord ‘borst’ wordt door velen inderdaad gezien als een taboe, iets vies bijna. Kolven is iets wat ze niet kennen of niet willen kennen. Ik heb ook vele kelders gezien en met mijn hand aan de klink gezeten, om ervoor te zorgen dat ik mijn privacy bleef behouden. Uiteindelijk 16 maanden borstvoeding gegeven bij nummer 2. Ik zou het niet willen missen. Geniet ervan met je kleine man, zo lang mogelijk.
    Liefs, Marjolein

    Like

  4. Met Sammie ben ik heel natuurlijk gestopt. Hij had weinig interesse meer en was eigenijk jaloers op de fles van Indi. Dan weet je dat je je plicht hebt gedaan 😊 en dat het tijd is om te stoppen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s