De eerste maand weer aan het werk: van moeheid, hoofdpijn en hartkloppingen naar voorlopige harmonie.

Als mensen mij vragen hoe het mij afgaat, zo opnieuw gaan werken na de komst van Jacques komt er meestal in eerste instantie ‘pittig’ van mijn tong gerold.

De eerste week was hel, nu durf ik dat te zeggen… toen had ik het gevoel dat ik gewoon met de stroom mee moest en vooral sterk moest zijn. Het overgrote deel van de mama’s die ik ken werken toch? En twee of drie kids, dat maakt nu toch ook niet zo’n groot verschil, wel? Ik “overleefde” de dag en kon alleen maar uitkijken naar de avonden met Jacques op mijn schoot. Een collega die ook nog niet heel lang geleden terug gestart is na “haar dessertje” stelde me gerust dat het allemaal wel normaal was. En dat het de 2e week al een stuk beter ging. Ik gun iedereen zo’n collega op zo’n moment.. dankjewel nog lieve Griet ♥.

Ik vergelijk het met één of andere auto die jarenlang stof staat te vangen in een schuur en waar dan ineens van de ene dag op de andere een race mee wordt gereden. Kans dat er ergens een zekeringske springt is dan niet onbestaande. Mijn brein leek sneller te schakelen dan mijn lijf.. en dat lijf probeerde dat dus op verschillende manieren duidelijk te maken: hoofdpijn, hartkloppingen in rust (vooral snachts) en echt dood en doodmoe om 19u. Terwijl je er wel gewoon graag wil staan en meteen mee wil in die tsunami van mails, meetings en lopende projecten. Multitasker in hart en nieren, een eigenschap door velen gewaardeerd en als eerste genoemd in evaluaties, maar het is en blijft tegelijk ook mijn grootste valkuil.

Ik werk voor een groot bedrijf in een functie waarin je met 100 projecten en evenveel mensen tegelijk bezig bent (das net ook het boeiende), en deadlines die vaak ‘gisteren’ vielen. Komende van het land van pampers en netflix dus een fameuze kentering. En dan hebben we het nog niet over de cold turkey ohvv Jacques, ineens waren wij tweetjes niet meer 24/7 samen…en ik ben geen ‘blijter’. Volgens Maurice is dat door mijn donkere ogen, net zoals bij hem ‘want mensen met bruine ogen wenen gewoon niet zo vaak he mama’ ❤️ Enfin vaak handig, en best stoer als kind, maar op zo’n momenten ferm lastig, want die emoties, die gaan zich dan toch op een andere manier naar buiten werken.

Week 2 ging al wat vlotter: minder moe, minder in need of paracetamol en minder “oh my god waar is Jacques”-attacks. Het kolven ging ook vlotter, mijn concentratie tijdens meetings werd beter en de overgang naar de avonden ook. Het werd weer leuk!

De derde week stonden er ineens drie avonden gepland, er vielen verschillende events samen op één week. Zeer ongelukkig maar ook dat overleefden we, met de nodige gebroken nachten (Jacques ging snachts de “mama”-tijd van savonds inhalen). En die avonden, tja dat stuk hoort gewoon ook bij de job, is nooit anders geweest. Maar als het effe kan, natuurlijk liever geen drie op één week. Marie-Lou heeft het daar trouwens ook enorm moeilijk mee. En meer nog met ouder worden.

Afgelopen week, week 4, ging nóg wat beter, en het lijkt nu alsof we met zen allen vertrokken zijn. Hoewel er soms nog heel wat filosofische vragen rijzen in mijn toch nog hormonaal geaffecteerde brein. Vragen waarop ik vandaag geen antwoord weet en die de tijd hopelijk zal beantwoorden. Maar daarover wellicht een andere keer meer.

Voor nu staat het geluk in ieder geval aan onze kant: we hadden nog wat vakantiedagen over en die nemen we met plezier deze week, niet toevallig: de herfstvakantie! Even de emailknop op de iphone terug uit, laptop dicht en collega’s instrueren dat whatsappjes enkel voor noodgevallen zijn, of voor héél goeie gossip.

En die herfstvakantie, die zullen wij voor het grootste deel in Barcelona doorbrengen met zen vijfjes. YES! Het enige wat dus pittig zal zijn de komende week is mijn paëlla.

Para después todos y unas buenas vacaciones, ofzoiets.

4 Comments »

  1. Zalig! En de uitspraken van de ‘bruine ogen’, heerlijk 😉 Ik denk dat dat onze eeuwige dualiteiten zijn he: met veel interessante dingen bezig zijn en tegelijk ook het thuisfront missen…we gaan ermee moeten leren leven vrees ik. Enjoy Barcelona en de tijd met jullie vijven!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s