Citytrippen met kinderen: tuurlijk wel!

Marie-Lou wilde als kado voor haar lentefeest graag op citytrip met zen vijven, ‘liefst naar ergens waar het warm is en we goed kunnen shoppen’. Tja, menig tripstick zal dan koers zetten richting Barcelona, nietwaar?

Hoe hij naar zijn zus kijkt ❤

Enkele uurtjes zoeken op de Brussels Airlines site leerde me dat je -zelfs in de schoolvakantie- voor een appel en een ei naar daar kan vliegen. Wij betaalden voor ons allen net geen 500eur (Jacques zit op schoot, voor hem betaalden we dus enkel brandstoftoeslag).

Met Ryanair vlieg je voor de helft heen en weer hoor ik jullie denken. Kan best maar ik bén nog nooit en ik zál ook nooit met Ryanair vliegen – de piloten zijn niet de hoogvliegers van het luchtruim (letterlijk) en ze hebben een service om op te schieten. Case closed hiero.

Barcelona dus, kidsproof en al.

Via airbnb huurden we een appartementje in hartje Barcelona, op 800m wandelen van de Sagrada Familia. Het appartementje bevond zich in een kleiner woonwijkje (Freser) met een rustig sfeertje en toch alle grote trekpleisters binnen handbereik.

Eerder dan tips te willen geven wat je moet bezoeken in Barcelona (iedereen kan googelen op “Barcelona met kids”) geef ik jullie graag wat meer inzicht in hoe dat er dan precies aan toe gaat om met zo’n driekoppige kroost te vliegen, en daarna in zo’n drukke stad te vertoeven.

VLUCHT

  • Met een baby in een buggy mag je dus overal voor – niet (altijd) door de goedheid van de mensen, wel door de regels van de luchthaven(s). Fastlane bij inchecken, fastlane bij douanecontrole, fastlane bij boarden. Mooi meegenomen! Nadeel is dat je als eerste in het vliegtuig zit en dat je dus wel het langst moet wachten voor opstijgen. Maar je zit daar dus wel op uw gemak. Pas op die douanecontrole dat blijft een leuke, met alle elektronica die apart moet, Jacques die dan met en zonder ouder door de metaaldetector moet, flesjes water die nog snel uitgedronken moeten worden, broeksriemen die uit de broek moeten en Maurice die luid genoeg meldt dat hij denkt dat alles wat hij mee heeft – wel zal passeren.
  • Wij ploetermoeder en ploetervader namen de ipads mee – voornamelijk voor de uren in het vliegtuig. Gewoon op voorhand wat netflix filmpjes downloaden op de ipad zelf, en wat leuke nieuwe (gratis!) spelletjes installeren: klaar. Topspelletjes volgens onze 8 en 6-jarige die hun hersencellen en reactievermogen nog ten goede komt ook: Helix Jump, Love balls, Happy Glass, SpeedBall & Spill It. Het één klinkt al wat fouter dan het ander, maar t zijn allemaal leuke!
  • Jacques liet ik bij mij drinken tijdens opstijgen en landen, moest hij last hebben van zijn oortjes dan zou de slikbewegingen die hij zo maakte de pijn tot een minimum beperken. Kan uiteraard ook gewoon met flesje met melk/water.

Nu vlogen we maar 2u, een mini try-out voor de zomer – dan gaan we voor >12u; we zetten opnieuw koers richting Westkust Amerika. Laatste keer dat we met het gezin gingen zat Maurice nog in de buik en was enkel Marie-Lou te managen. Toen namen we een paar kleine kadootjes mee, en om de zoveel uur mocht ze er eentje openen (klein puzzeltje, boekje, playmobildoosje). Met 3 kids zal de challenge een beetje groter worden, maar ook dat lukt wel.

BIGCITYLIFE

  • Openbaar vervoer = continu monitoren dat x niet onder een bus loopt of y onder een taxi of dat z zijn voet niet vastzit in de spleet van de metro opstap
  • Dunkin donuts op elke hoek van de straat = kinderen 10000kcal donuts voederen bij het ontbijt en je dan afvragen waarom ze toch zo stuiteren
  • Mensen die je vol bewondering aankijken maar even goed mensen die ons een “zijde gelle nu helemaal op uwe kop gevallen”-blik geven
  • Niet elk metrostation in Barcelona heeft een lift (rolstoelvriendelijk) dus bereid je voor op het feit dat de buggy vaak 50 trappen of meer op en af gedragen moet worden. Pas op, veel stations hebben wél een lift, maar je moet ze weten vinden. Dus het is vaak een kwestie om goed rond te turen alvorens links of rechts te gaan bij het binnen of buiten gaan. Vaak kwamen we puffend boven en zagen we dan een pijltje “elevator”. Fail.
  • De draagzak hadden we mee maar heb ik niet gebruikt. Geen specifieke reden, Jacques zit eigenlijk liever in de buggy.
  • Metrodeuren in Barcelona gaan heel snel open en dicht. Wij verdeelden ons: iemand die de 2 grootste kon monitoren, en de andere fixte Jacques met de buggy. Eén keer ging het zo snel allemaal dat een lief oude mevrouwtje Marie-Lou uit de metro “duwde” omdat het alarmpje al af begon te gaan en miss-almost-teenager nog op een andere planeet was.. effe schrikken voor haar maar ik was toch blij dat ze dat duwtje gaf, anders had ze misschien tussen de deur gezeten. In other words: ogen heb je nooit genoeg.
    Een andere keer stopte de trein, de deuren gingen open.. en dat ging allemaal zo snel dat ik Fre aankeek en zei “euhm, wij gaan het niet redden jong”. We proestten het uit, en namen de volgende trein (die rijden toch om de 2-3 minuten). Dat was zo een grappig moment, ge staat daar dan echt als familie flodder alleen nog op het perron te koekeloeren.
  • Wij wandelden per dag een 12 tal kilometer .. met inbegrip van al het openbaar vervoer wat we al namen. Maurice die durft hier thuis wel eens zeuren bij uitstapjes dat het te lang duurt en te ver is. Op één dipje in de Zoo na (waar hij even in Fre zijn nek zat), hebben ze geen enkele keer gezeurd over dat er teveel gewandeld moest worden. Dus laat dat je zeker niet tegenhouden.
  • Uit eten. Meestal gingen we uit eten, en was dat geen probleem. Onze kinderen zijn dat wel gewoon, die doe je daar zelfs een plezier mee, zelfs zonder ipad of ander scherm. Wel namen we met voorbedachte rade een appartement ipv een hotel (doen we trouwens meestal) omdat we dan wat meer flexibiliteit hebben en ook al eens pizza ofzo kunnen uithalen. Kwestie van hen na een drukke dag in een drukke stad, niet nog meer op de proef te willen stellen.
  • Mensen die je kinderen ineens beginnen te tellen, ons één voor één aankijken en dan hun eigen verhaal beginnen maken. Zou zo graag weten wat ze denken! Dat we een NSG zijn? Of dat ik 3 kinderen heb van 3 verschillende mannen? Dat Jacques een accidentje was (naah, das ne klassieker) of gewoon dat wij een moedig koppel zijn 😉

De beste tip = op voorhand niet teveel nadenken en plannen.. Of het wel gaat lukken? Tuurlijk! Of het niet teveel stress gaat geven? Mogelijks, maar niet meer als een doordeweeks uitje naar de supermarkt vind ik. Het komt allemaal goed dus, smijt u er gewoon in, het is zalig…en het geeft ons als ouders + hen herinneringen voor het leven.

Ik denk dat de foto’s op zich boekdelen spreken: we hebben met zn allen enorm genoten. Kuieren door de kleine straatjes, frisse zeelucht opsnuiven, ijsjes eten in novemberzon, hangen in het park tussen de locals, wat voetballen, winkelen, lekker uit eten gaan.. en vooral: ongedwongen en continu samen zijn.. niks moet, en (bijna) alles mag — heerlijk gewoon!

m

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s