Hij (en ik) (deel 1)

Omdat ik, als we later half seniel op ons terras in Schaffen zitten (ik met mijn kunstgebit en rolator en jij met je hoorapparaat en wandelstok), nog glashelder wil kunnen terugdenken aan die eerste decennia samen. En dat we dan in ons broek kunnen doen van ’t lachen, letterlijk wellicht tegen die tijd. Dáárom, Fre, jij lieve man van mijn leven, blik ik graag terug op die mooie eerste 10.5 jaar. Voila, the word is out: man-van-mijn-leven. En ik die daar nooit in geloofde maar daar met de dag nog meer en meer van overtuigd ben. Net zoals van die blauwe kaas op mijn pizza. De enige pizza die ik niet met jou ‘moet’ delen 😉

April 2008. Ons avontuur begon in Leuven, 4e jaar psychologie. Ik klinische, jij arbeidspsychologie. Zo was het van dag één. Ik die stilstond bij het waarom van de dingen, met een blinde fascinatie voor het menselijk brein en onuitputtelijke interesse in wat mensen drijft om te doen wat ze doen. Jij die het vaak allemaal maar kouwe kak vindt. ‘Het zal weer wel’. Bedrijfsprocessen optimaliseren, en verkopen, dat vind je wel ‘vet’ en kan je als de beste. Ook mij pakte je zo op 1-2-3 in met je praatjes en heerlijk Antwerps accent. Ik vind dat mooi ja, maar alleen bij jou. Ohja in die tijd zong je ook nog, en schreef je gedichten *proest*.

8m2 was het kamertje waarin we ons eerste jaar samen beleefden. Mijn kot nota bene, in de Tomveldstraat. Met een zetelbed, en een bureau. En als het zetelbed een bed was dan kon je net nog de deur opendoen en de gang in gaan. Als het zetelbed een zetel was, dan kon je aan de bureau zitten, ahja want af en toe deden we ook van studeren. ’s Avonds zaten we uren te tafelen in het keukentje in de muffe kelder waar alles wat je vastpakte plakte en rook naar Indische curry en koriander. De dag sloten we traditioneel af met met enkele afleveringen van Little Britain op de laptop, of met een mojito in Villa Ernesto (where it all began). Lou&Andy, onze favorieten, die jij uiteraard kan nadoen zoals niemand dat kan. Een wekker hadden we in Leuven niet nodig, de buurvrouw-met-COPD hoestte ons elke ochtend wakker. En daar scheidden in dat 5e jaar (stage) elke ochtend onze wegen: jij met de trein naar Brussel, ik met de auto naar Kortenberg. En zo een gans jaar lang. Die 8m2 en elkaar, meer hadden wij niet nodig.

Samen studeerden we af en tekenden we ons eerste professionele contract nog voor we die master effectief in handen hadden. Jij werkte zelfs al, nog voor de eindexamens. Dat typeert ons wel als koppel, we lijken het leven soms een stapje voor te zijn. Voor we in Leuven vertrokken zochten we een appartementje in Schaffen, ik had je zo ver gekregen om Aaantwaarpen achter te laten om van de pracht van Vlaams-Brabant te proeven. Ons eerste appartementje (en ons laatste zo bleek), in de Kerkstraat 12, net tegenover de school waar onze kinderen nu gaan. Verhuizen deden we van de Tomveldstraat meteen naar daar. Mijn kot propten we letterlijk in één auto, tot we plots doorhadden dat jij er dan wel niet meer bijkon. Nothing we can’t handle: ik met de jeep met heel mijn hebben en houden de autostrade op en jij nam wel de trein naar Diest. Bye bye Leuven, dank voor de prachtige herinneringen. Tot aan mijn laatste adem zal deze stad mij (ons) een warm gevoel geven, die sfeer, de drukte van de oude markt maar toch ook de rust van het stadspark, van Heverlee, de geur van aula’s zoals die van het maria theresiacollege (het MTC) en het zoölogisch instituut, pizzas in de quo vadis, spaghetti met gratin in de Notre dame en de prachtige klanken van de universiteitsbeiaard die galmden over het ladeuzeplein.

1918017_119778569170_8051578_n

Schaffen. Het was al vrij snel duidelijk dat die kinderen niet zo snel op zich gingen laten wachten. We waren allebei klaar voor een next step en zo geschiedde. Ik wou per se ‘ontpillen’, dat las ik ergens en hield wel steek, vond ik toen. Ik had wel totaal de impact van een pil-loos lijf na al die jaren onderschat, en jij zoizo ook. Ineens werd het een Lies zonder een kunstmatig gereguleerde hormonenwinkel. Lees: die hormonen gingen alle kanten op en jij, jij veerde mee, zoals alleen jij dat kan. Ondertussen zijn we december 2009 en vieren we nieuwjaar bij mijn zusje in Parijs. Er staat een schaal met toastjes met gerookte zalm naar mij te lonken, my favourite. Jij biedt me ééntje aan maar ik doe teken dat ik niet tegen de geur kan. Jij fronst. Ik knik. Je giet twee glazen wijn uit en we klinken, op het nieuwe jaar, op elkaar, en op ons geheime wensje. Ik breng het glas naar mijn neus en mond en denk jakkes wat is dat voor wijn. Chablis, my favourite.

24345_380459929170_6298706_n

2 dagen later komen we thuis. Geen maandstonden. Tiens, das straf. Ach we zien wel. Nog 2 dagen later sta ik op en denk, laten we toch maar eens een testje doen. Zoveel te meer strepen zoveel te beter begrijp ik van de verpakking. Leek as I am. Terwijl ik van het toilet nr de keuken loop met een negatieve test in mijn hand roep ik naar de slaapkamer ‘vals alarm!’. Je mompelde iets van ‘dat je dat wel dacht ja.’ Onze werkdag begon. Ik naar Maastricht, jij naar Brussel. Tot vanavond liefje! Ik voelde mij zo raar. Niet te beschrijven hoe, gewoon ‘anders’. ’s Avonds vistte ik die test van ’s ochtends weer uit de vuilbak (don’t ask people, ik doe zo’n dingen). Twee duidelijke strepen. Jij sceptisch, wat kritisch, zoals altijd zeer nuchter, en we klasseerden ze als “indrooglijnen”. In het weekend test ik dan wel opnieuw, als de Russen er nog niet zijn. Zaterdagmorgen, daar ga ik weer. BAAAAM 2 strepen. Ik roep in het rond ‘Miljaar mannen das hier positief jong’ – waarop ik jou letterlijk uit bed hoor springen en roepen ‘Jomma how dan zijde gij dus wel zwanger he vrouwke!!!! Das keigoe nieuws!!!! Wij krijgen een kindjeeeee!!!!’ en toen danstten we gelijk 2 kleuters door die grote vierkante living. Ik zie dat nog zo gebeuren, dat was zo’n mooi moment.

Die eerste zwangerschap was één gelijk in de boekjes: ochtendmisselijkheid die plots stopte op 12 weken en 1 dag, moeheid x 1000 en een buik die pas echt duidelijk kwam piepen na 30 weken. Ohja, en vieze goestingskes voor zot. Alleen die moodswings, die zaten hier nooit in het pakket. Op die maand ontpillen na.. Thank god, voor mezelf en vooral voor mijn naasten. Kots en kotsmisselijk reed ik elke dag de grens over om dan thuis te komen en meteen in bed of zetel in slaap te vallen. Eten maken lukte niet want die ochtendmisselijkheid duurde 24u lang. Gelukkig was jij toen al niet vies van koken en had jij wel nog zin om na een dagje werk/trein/bus nog een potje klaar te maken. Enkele uren later waren de vieze goestingskes er weer. ‘Ik heb zoooo’n zin in McDonalds’ zei ik dan tussen 22 en 23u ergens, tegen een man die al in pyjama in de zetel zat. Niet 1 keer he, ik herinner mij dit als elke dag…? Geen probleem voor de Fre: minus 2 graden buiten, kostuumschoentjes onder die pyjama aan, leren jas dicht en op naar de mc drive, maar dan echt. Gelukkig heb jij toen nooit iets voorgekregen, dat werd voorpaginanieuws geloof ik. Naast mijn goestingskes werd ook jou innerlijke mens versterkt. Ik kwam die zwangerschap 23 kilo aan, ik denk jij de helft. Sorry not sorry.

24345_380464389170_176541_n

Dat huren begon ons al snel flink tegen te steken… centjes die elke maand letterlijk weg vlogen. Het geld dat we daar maandelijks op een ander zijn rekening schreven ruilden we in tegen een hypothecaire lening en we kochten we een stuk grond in Koersel. Limburg was prima, want ik zou nog minimum 4j in Maastricht blijven en jij had ondertussen een bedrijfswagen dus afstand was geen issue. De eerste steen werd een half jaar later gelegd.

Ondertussen waren we, in afwachting van de bouw, ‘eventjes’ terug bij mijn ouders ingetrokken. Die eerste zwangerschap leek eeuwen te duren. Ik kreeg zwangerschapshypertensie (om het allemaal nog een beetje spannender te maken) en op het randje van pre-eclampsie werd ik ingeleid. De ‘volgende ochtend’ (die na het verdict) werden we om 6u verwacht in Heusden. Goh, ‘morgen’ werden we ouders, wat een gek idee. Die ochtend reden we weg, ik zie je nog van de oprit rijden, totaal de verkeerde kant op. Later bleek dat een traditie te gaan worden: verkeerd rijden als er een kind aankomt. Effenaf drie keer dus he.

Twaalf uur later -twaalf lange uren waarin we alle attributen die een verloskamer telt hebben ‘mogen’ gebruiken- sloeg ze haar eerste kreet. We zouden vanaf nu voor altijd verbonden blijven, jij en ik, door dat kleine mini meisje. Marie-Lou, een kind dat als bij wonder nog wat extra gekheid over ons tot-dusver-al-hilarisch-leven-samen kwam strooien.

Lees HIER deel 2

1 Comment »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s