Een terugblik op 2018

Kersttafels met de familie zijn traditioneel om terug te blikken en vooruit te kijken. Vaak is het samen dromen van wat komen zal, en reikhalzend uitkijken naar dat nieuwe jaar. Maar soms zijn vooruitzichten minder rooskleurig, zijn ze gitzwart zelfs. De vrees die we aan de kersttafel vorig jaar amper durfden uiten werd al snel werkelijkheid eens 2018 ingezet. Manlief verloor 2 dierbaren – één overlijden waar je gezien de leeftijd en de situatie waarin die lieve vokke van ons zich bevond vrede mee kan nemen, en waar je met je verstand bij kan. Ondanks de pijn wat het verlies van een man/vader/grootvader met zich meebrengt klopt het, gezien de “circle of life”.

Bij de tweede persoon was dit totaal het omgekeerde. Een jonge vrouw, liefhebbende partner, een fantastische mama, een lieve tante, en een zeer warme en zachte gesprekspartner op familiefeestjes. Elke vezel in je lijf vecht tegen zo’n nieuws, het kan niet en het mag niet…maar soms is het de harde realiteit. Zo’n afscheid trekt een zeer donker randje over een jaar als 2018, en veel verder dan dat. Zo’n afscheid laat je op dagen waarin je wil klagen en zagen alles reduceren tot een dikke vette futiliteit. Zo’n afscheid laat je op alle dagen die daarop volgen beseffen hoe broos en kwetsbaar het leven kan zijn en hoe snel het tij kan keren. Leef ik nóg bewuster hierdoor? Zeker wel ja. Is het goed om dat te doen? Ik denk van wel. Het leven is zo ongelofelijk kostbaar, en liefde en familie is alles… ik probeer die gedachte dag en nacht vast te houden en daarnaar te leven. Every single second.

2018 was eveneens het jaar waarin onze lieve Jacques geboren werd. Ons dessertje die ons leven 180 graden omgooide. Ineens waren er temidden de chaos die er al was ook terug pampers, middagdutjes, baby’s die getroost moesten worden en onderbroken nachten. Niet een paar, op een verdwaalde toevalstreffer na élke freaking nacht. Jacques denkt, ik ben er nu, laten we het onderste uit de kan halen samen. Dat was het stuk wat ik onderschatte toen ik over the top gelukkig was weer zwanger te zijn. Dat was het stuk dat ik vergat te zien onder de berg aan hormonen die nieuw leven met zich meebrengt. Dat ís het stuk dat mijn lijf – ondertussen 8 jaar ouder dan keer één- volledig uitperst qua energie. Deels ook door de borstvoeding natuurlijk, maar ook daar kies ik nog elke dag bewust en zelf voor. Dat is het stuk wat Fre en mezelf als koppel een ieniemienie stukje uit elkaar haalt, letterlijk dan, mentaal lijken we meer dan ooit geconnecteerd. Maar, er ligt ineens weer een baby tussen ons in, eentje die liefst aan elke kant hand in hand slaapt met één van zijn ouders. Die uren zijn wij dus niet gezellig aan het napraten over de dag (ahnee want dan “praat” hij mee), aan het netflixen of in bad aan het zitten samen 😉 Maar ook die tijd komt uiteraard wel weer terug, daar ben ik van overtuigd. Wellicht sneller dan ons lief is. En tot die tijd geniet ik van die mooie dynamieken die J in ons gezin brengt. Hoe hij van Marie-Lou een moedertje maakte, van Maurice een super zorgende en beschermende grote broer en van Fre nog een betere papa.

2018 was ook het jaar dat Marie-Lou naast haar drukke agenda op de dansschool ook nog met muziekschool begon. 1u saxofoon en 2u notenleer, dat kan er nog wel bij dachten we. Naïef as we are – je moet daar natuurlijk ook voor rondrijden (heen en terug) en er komt heel wat huiswerk bij kijken, wat dacht je dan. Ohja en dat instrument moet ook af en toe onderhouden worden zo blijkt, daar dienen accessoires voor gekocht te worden en daar breekt al eens iets af… Hello muziekhandel Adams, aan ons hebde er ne goeie klant bij. Maar hoe zalig is het, en hoe transformeert dat kind wanneer ze dat koperen ros in haar handen neemt. All worth it.

2018 was ook het jaar dat Maurice begon te voetballen en daarmee vooral Fre’s agenda danig overhoop haalde. Maar, met een big smile van laatsgenoemde. Verdoken uitvluchten om extra duvels te kunnen drinken en flauwe (vettige) moppen te delen met andere voetbalslachtoffers, ja. Maar, die frisse buitenlucht, het kunnen loslaten van die explosie aan energie die dagelijks in dat kleine lijfje van onze middelste huist en vooral: het leren verliezen…Doet-hem-goed. Doet-ons-goed. En ookal impacteert het quasi onze hele zaterdag, en onze maandag- én woensdagavond samen-zijn, it’s totally worth it.

2018 was ook het jaar dat ik overstag ging en begon te bloggen. Het jaar waarin ik mijn tsunamis aan gedachten neer probeerde te schrijven, vaak bij wijze van therapie, maar evenzeer om ze te vereeuwigen. Voor ons, voor hen. En dat die schrijfsels blijkbaar nog gesmaakt worden door zij die het lezen, is mooi meegenomen.

Voor 2019 zie ik eerst en vooral professionele uitdagingen. Challenges waar ik enorm veel zin in heb maar waar ik nu al weet mezelf te zullen moeten bewaken om niet ten onder te gaan aan al die werkvreugde. Om genoeg tijd over te houden voor mijn lieve gezin hier.. want ook daar “het is maar een job” en de tijd vliegt al zo aan ons voorbij.
Ik zie Jacques zijn eerste verjaardag, die komt geweldig dichtbij ineens – we zitten ruim over de helft. Ik voorspel dat ik een week met hem naar de Galapagos eilanden vlieg om daar in een hoekje stiekem mijn overschot aan eicellen te tellen. Nee serieus, ik ga het daar geweldig moeilijk mee hebben, dat weet ik nu al. Maar ik ga die gevoelens dan proberen te reduceren tot futiliteiten, en ombuigen, en er gewoon keihard van genieten. Ik mág de eerste verjaardag van mijn 3e kind vieren. Hallo! What’s not to like.
Ik zie een mooie reis in juli, quasi de ganse maand, naar het wilde Westen met mijn cowboys. Een reis waar we al lang naar uit kijken, samen met de schoonfamilie, en waarbij de voorbereiding nu al zoveel voldoening en goesting geeft. Ik zie alweer een drukke privé agenda, met veel hobbies, leuke daguitstapjes en avonden met de liefste familie en beste vrienden. Maar ik zie ook weekends die wat minder gevuld zijn, heel bewust. Ouder worden lijkt dan toch wijsheid met zich mee te brengen. Af en toe een “lege dag”, met tijd om helemaal-niks-te-doen, te moet-just-niksen. Dagen die ons in staat stellen balans te zoeken en te vinden zodat we zeker ook genoeg aan het “leven” zijn ipv alleen maar te “overleven” te midden alle drukte.

En aan het einde van elke dag, als mijn hoofd steendood mijn kussen raakt, en Jacques zijn naar- mamazoekende-arm mijn oog half uitslaat, fluister ik bij mezelf “ik-zou-het-nooit-anders-willen” … en hoop ik dat mijn wederhelft daar morgen ook nog steeds zo over denkt.

Ik wens voor 2019 dat we allemaal gezond mogen blijven. Want als er één ding is wat ik wil onthouden van dit jaar, dan is het dat dat het aller aller belangrijkste is. Geen horde aan volgers of likes op instagram, geen dure auto, wereldreizen, of een volle spaarboek. Als kind vond ik het altijd saai als iemand bij de feestdagen zei “een goede gezondheid hé Liesje” dan dacht ik: ja sèg, was da nu, een goeie gezondheid. Ook daar dien ik weer op terug te komen, they were so right.

Dat iedereen die ons dierbaar is de kans heeft om zelf weer de kerstballen in de boom te hangen volgende kerst (ookal is dat eigenlijk een k*tklus). Dat jullie rust mogen vinden te midden al jullie chaos. Dat jullie hoofd meer opgeruimd mag zijn dan mijn living. Dat er genoeg tijd is voor familie en vrienden, om uit volle borst mee te zingen met je favoriete schijf, voor een gezelschapsspel, voor een dansje (of 10), een goeie mop (of 200) en ook een serieus gesprek-waar-nodig-en-relevant.

Vele warme groeten en mooie dagen gewenst!!!!

Lies, Fre, Marie-Lou, Maurice & Jacques.

Hectors-Clerx149 Kleur (c)KimRemy.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s