Hij (en ik) (deel 2)

Hoe ons verhaal een kleine 11 jaar geleden begon en de eerste jaren met zen tweetjes lees je hier.

De eerste maanden met Marie-Lou waren, hoe zal ik het zeggen… ‘intens’. Ons huis waren ze nog aan het bouwen dus we waren tijdelijk bij mijn ouders ingetrokken. Fijn, want zo stond ik er overdag nooit echt alleen voor maar de keerzijde was natuurlijk dat het voor iedereen soms wat aanpassen was. Ineens was er die baby die zich zo tussen 19-21u ’s avonds wel flink liet horen. Uuuuuren wandelden we rond die grote livingtafel met haar in onze armen, al Jaimie Cullum en Jack Johnson kelend. Geen nummer dat de revue niet passeerde, met ‘Not while I’m around’ als topper ❤️

74061_451209954170_2241829_n

Onze bouw liep niet van een leien dakje. Dankzij onze lieve buurman kwamen we te weten dat ons huis eigenlijk niet gebouwd was volgens het plan. Om een lang verhaal kort te maken, net toen ze aan de verdieping begonnen te metselen moesten de werken stilgelegd worden. Dit om de vergunning opnieuw aan te vragen om überhaupt door te mógen bouwen..dat verzin je niet. Ik heb jou nog nooit zó boos geweten als toen op die wrattenaannemer. Een dik half jaar zijn we toen verloren, en wellicht meer jaren van ons leven ook.

35278_415451579170_3742069_n

Toen ML net één was geworden zijn we verhuisd. Dolgelukkig met ons eerste eigen huis waarvan we alles zelf hadden gekozen en samengesteld. Van de eerste steen tot het bloemetje op de tafel, helemaal wij. Of toch al zeker ik, want voor jou was het meestal allemaal prima 😉 Op een paar foliekes die ik er echt niet doorgeduwd kreeg na dan. Ons papa zei langs zijn neus weg dat hij niet dacht dat dit onze eindbestemming zou zijn, het huis was aan de kleine kant vond hij (was ook zo). Hoe vervelend we die opmerking toen ook vonden, de vent zou (weer) gelijk krijgen.

In tussentijd was jij ook van job veranderd en thuiswerken behoorde ineens tot de mogelijkheden. Ik hoefde ook niet elke dag naar Maastricht want ik kon op niet-patiëntendagen even goed thuis aan dat doctoraat schrijven. Hoe leuk was dat, dat we even de tijd konden nemen om samen te lunchen. En kijk, 8j later doen we dat nog steeds. Weliswaar, beide voor andere werkgevers.

Marie-Lou vond meer en meer haar draai in het leven. Enkel eten en slapen bleken niet haar hobbies dus dat kostte wel bakken energie. Verder was ze een vrolijke en spraakzame meid (zeer spraakzaam zelfs.. ‘zwijg nu toch is efkes manneke’) eentje die ons vaak met verstomming sloeg. Zo stond mevrouw op het kerstfeest bij de schoonfamilie in 2011 ineens recht en begon ze te stappen, op ruim 15 maanden. Ineens deed ze dat, alsof het altijd zo geweest was. Als zíj er klaar voor was…

394464_10150544928109171_722593656_n

Toen Marie-Lou goed en wel een jaar was beslisten we om voor een 2e kindje te gaan. We hadden opnieuw geluk vrij snel zwanger te zijn. In die tijd spraken we nog niet over NIPT of whatsoever dus gingen we op 13wkn nr echo baby in Lommel voor een ‘geslachtsbepalingsecho’. Geduld hebben we nooit gehad, geen van ons beide. Ik was superovertuigd dat het terug een meisje ging zijn.. don’t know why. Uiteindelijk bleek het een jongen. Ik geloof dat ik jou nog nooit zo blij heb geweten als toen de vroedvrouw die gevleugelde woorden in haar mond nam. ‘Het is een jo..’ *veert uit zijn stoel en springt 3m hoog* ‘Jaaaa !! Ik sta binnen 5j met nen te grote masita frak aan die voetbalpleinnnn’. True story, buiten dat van dieje frak, gelukkig.

208963_10150965939294171_2076694898_n

De zwangerschap van Maurice was er eentje met weinig kwaaltjes. Geweldig aanwezige en appellerende baby wel. Zat ik te kort bij de tafel tijdens het eten, dan werkte ie zolang tot ik achteruit ging zitten. Idem voor de strijkplank en ga zo maar door. Maar, ik voelde me prima. Er was zelfs nog energie en plaats voor een tripje nr de USA en Canada die zomer van 2012. Ik zou presenteren op de ICAD in Vancouver en jij en Lou gingen mee. En ja, als we dan toch de grote oceaan overvlogen, dan konden we ineens onze zomervakantie daar doen, toch? We besloten een roadtrip naar de Westkust van Amerika te maken. Zalige keuze die we op een zondagmiddagje bij de schoonouders ineens namen. We stippelden de route uit en boekten de tickets. Als in ‘diezelfde dag’, ja. That’s so us, and I love it! ‘We doen het jong’, zeggen we dan.

382485_10151019796269171_1597646125_n
Walk of fame LA
306867_10151026216699171_893658425_n
Marie-Lou overlooking Bryce Canyon

Het werd een heerlijke reis, de eerste echt verre reis met onze kleine meid, en met broer in de buik. Broer die toen nog ‘Achilles’ zou heten. Tot we op een avond allebei op tafel gooiden die naam toch eigenlijk niet zo geslaagd te vinden. Achilles Hectors, Achilles en Hector, moh zo’n meesterstuk uit de geschiedenis daar blijf je maar beter van weg. Het werd een andere naam uit onze top 3 = Maurice, een naam als een klok, met bijhorende stem bleek later.

Eens we goed en wel thuis waren van Amerika vertrokken we alweer op vakantie, met je ouders en broer, naar het Zuiden van Spanje. Hoeveel verlof hadden wij toen in feite?! Tijdens die vakantie stond ML voor de eerste echte keer in ‘de hoek’. Buiten in een douche vol wespen dan nog. De peuterpuberteit was onder invloed van de Spaanse zon vervroegd ingezet. Jij kieperde gans haar hebben en houden aan speelgoed de ravijn in, tot ze eindelijk het juiste antwoord gaf op de vraag wie nu eigenlijk de baas was. Zij van toen af zeer duidelijk niet meer. Het kind spreekt er nog van.

Maurice was uitgeteld voor 23 oktober. Naar analogie met de vorige zwangerschap begon ook hier de hypertensie, weliswaar deze keer pas tegen het einde, de kop op te steken. We gingen niet meer medicamenteus behandelen zei de gynae, als het te gek werd dan halen we hem wel. Dat was niet nodig bleek later, Maurice had er op 38 weken zelf genoeg van. Thx bro, ik toen ook. De bevalling was een stuk minder zwaar dan bij ML maar ook hier verliepen de centimeters en de indaling stroef. Weer waren weeënversterkers en een epidurale nodig om de weg naar buiten goed te vinden. Maar eens je zover was was het meteen in orde. Ik nam je er zelf uit, en dat was zo zo mooi. Ik zag meteen dat je geen kopie was van je zus (hoeft ook helemaal niet) maar met eenzelfde zacht snoetje waar wij ook toen weer allebei op slag verliefd op werden. En daar waren hubby’s tranen weer. De superdry trui en de tranen, never change a winning verlosteam.

254407_10151194539029171_1444771857_n

Voor de eerste en de laatste keer had Maurice toen honger, hij at wel een uur. Ongezien. Meteen ook de juiste zuigtechniek, niks wat je kon tegenhouden. Die eerste nacht dienden ze hem mee nr de couveuse te nemen om de stomme reden dat de airco stuk was op mijn kamer. Stuk als in ‘dat ding stopt niet met blazen’, het was daar ijskoud. In het midden van de nacht liep ik de gang op, ik was wakkergeschoten en dacht dat hij moest eten – maar hij lag nog lekker te knorren (zoveel gegeten dus he). Dat kwam de volgende dagen allemaal goed. Die relatie tussen zus en hem, die zo niet. In het ziekenhuis vond ze het allemaal prima, maar dat die baby mee naar huis zou komen, dat was niet de afspraak. Die lieve spraakzame dochter transformeerde in een doodongelukkige grote zus. Ook dat was ongezien. Ik heb zoveel gehuild die eerste weken omdat ik niet wist hoe we dat zouden gaan oplossen. We hadden alles al geprobeerd. Haar betrekken, haar buiten de zorg laten, haar negeren, poeslief zijn en boos zijn. Behalve héél boos zijn, dat nog niet. Tot die avond bij mn ouders aan tafel toen sloegen je stoppen totaal door. Dat hij zou blijven brulde je en dat ze er maar beter vrede mee kon nemen! Maar als bij wonder is het tij daarna wel gekeerd. Niet op 1-2-3 maar in de weken erna ging ze M meer en meer aanvaarden en werd het echt leuk. We konden officieel beginnen genieten van ons gezinnetje-van-vier. (En kijk nu eens hoe onafscheidelijk die twee zijn).

9068_10151228268874171_1804085118_n

Het was wel meteen een pak drukker. We vonden het beiden best een grote stap zo van 1 naar 2. Maurice was een super rustige baby, maar dat dametje was wel wat aandacht gewoon..

2013. Of we toch niet beter zouden trouwen zei je langs je neus weg. Ik hoorde ‘of ik met je wilde trouwen’ dus ik zei ja. Meester romantici gaan we nooit worden, daar zijn we niet melig genoeg voor. We waren het er unaniem over eens dat we dat circus wel heel klein wilden houden. Onze ouders, jouw broer en mijn zus + partners. Een leuke jurk, schoon kostuum, mooie ringen, een goede fotograaf en een italiaanse-kok-aan-huis. Het was een TOPdag die 23/8/2013 – zou het zo opnieuw doen! Onze foto’s namen we bij de boerderij van mijn oma, die een half jaar voordien overleed. Moesten iemand die ooit afbreken, dan hadden we toch die herinnering. En het ganse opzet was vintage dus het geheel klopte. Wisten wij toen veel dat wij het zouden zijn die uiteindelijk die boerderij zouden kopen en 2j later zelf zouden platgooien. Life works in mysterious ways.

16497_10153652102479171_275506939467801115_n

2014. Dat jaar stond vooral in het teken van mijn doctoraat afronden en verdedigen. Spannend als je daar al zo’n kleine 5jr aan bezig bent inclusief 2 kinderen krijgen. In de eindspurt naar 16 mei nam je de kindjes regelmatig mee nr je ouders, of een speeltuin, of… zodat ik rustig kon doorwerken. Geen moeite is jou ooit teveel, niet als het op mij aankomt noch de kids – jij zet jezelf altijd met de glimlach op de 2e plaats. Maurice is ook zo, dat erfde hij van jou. Blij zijn als een ander blij is is de mooiste eigenschap.

16 mei – doctoraatsverdediging. Schoonzusje zou de ganse dag bij onze kinderen blijven. De rit naar daar zei ik geen woord, ik moest mij mentaal helemaal voorbereiden. Jij laat dat dan ook gewoon zo, en weet heel goed wat beter wel en wat niet gezegd op zo’n stressy momenten. Verder herinner ik mij van achter de spreekstoel dat jij fier zat te blinken op de 1e rij. Dat doctoraat kwam er mede door jou hoor. Door de rust en kalmte die jij me bood en de tijd en ruimte die ik kreeg om alles mooi af te ronden. s Avonds volgde er een superfeest, thema: roaring twenties. We vroegen al onze vrienden en familie te komen ‘with a touch of great gatsby’. Uiteindelijk kwamen velen echt volledig verkleed. Zo de max. We fiksten veel cava, een mobiele frietkraam mét stoofvleessaus en een supergoeie DJ. Jij speechte prachtig en brabbelde publiek iets over mogelijke erectiestoornissen nu ik een hogere graad had gehaald dan jij.. tot dusver nog niks van gemerkt. Je kreeg een staande ovatie voor je woorden en we dansten tot een kot in de nacht. Zelfs tante Elza en onze papa (broer en zus effenaf) waren met geen stokken van die dansvloer te krijgen. 40 flessen cava droegen we naar de glasbak de volgende morgen – los van alle niet-cava die de feestzaal armer was. Ongezien, wat een heerlijke dag was dat.

10346211_10152434434514171_2996339420469172972_n

1553227_10152437008169171_3359973905039257714_o
Crazy Maastricht collega’s

Enkele weken later gingen we met zen viertjes even uitblazen op de Kaapverdische eilanden. Maurice was toen dik 1.5 jaar en ik weet nog dat hij op die reis echt zot vooruit is geschoten qua praten. Ineens zei die volzinnen bij terugkomst. Marie-Lou en ik gingen daar voor het eerst naar de manicure samen en Maurice kakte in het zwembad. Beide zijn niet gelinkt ofzo maar herinner ik me wel glashelder. Ik heb jou nog nooit zo snel iets weten opvissen. Hi-la-risch.

10255551_10152465029029171_2602511373636706154_n

Na de zomer verliet ik de academische wereld en ruilde ik mijn ivoren torenkamertje in Maastricht in voor een nieuwe uitdaging bij Janssen in Beerse. Een grote sprong, eentje die we ook weer samen namen. Nadat jij heel gericht ging zoeken naar wat voor mij een leuke next step zou zijn kwam die optie naar boven. Een totale match qua persoonlijkheid en ambitie. Ook dat had ik weer aan jou te danken.

Begin 2015 beslisten we de boerderij van mijn oma te kopen en terug naar Schaffen te gaan wonen. Terugkeren naar Schaffen waren we altijd wel al van plan. Onze kinderen gingen met voorbedachte rade daar al naar school. Klein detail was dat we die boerderij eerst nog moesten platgooien wegens teveel renovatiewerk en een voorkeur qua constructie die niet te rijmen was met de situatie hoe ze toen was. 2015 jaar waren we heel druk met het opstellen van de plannen, het zoeken naar een geschikte architect en het screenen van aannemers. Vooral dat laatste was vaak hilarisch. Meestal hadden we maar 1 blik naar elkaar nodig om te weten of het niks werd of een ‘ja misschien’. De mannen die gebakken lucht kwamen verkopen asap buiten krijgen werd jouw specialiteit.

Naast onze (toen) twee kids bleek dat nieuwbouwproject ons grootste avontuur te gaan worden. Eentje dat ik -mentaal vooral- heel zwaar onderschat had in combinatie met kinderen en 2 fulltime jobs. Maar opnieuw bleken we het beste team en begin 2016 legden we samen de eerste steen.

12742774_10154067749184171_3679718399741824301_n

We zouden dat jaar samen verder bouwen aan onze droom, en dat allemaal in eigen beheer. Qua relatietest vergelijkbaar met meedoen aan Temptation island denk ik – maar dan een gans jaar lang, en zonder zon en cocktails. Wel met veel (niet-tropische) regen, blote bovenlijven (die je liever niet ontbloot zag), bier uit het flesje en bouwvakkers-spaarpotten en kip-aan-het-spit bij het kampvuur.. maar dan echt.

Ons bouwavontuur, de verhuis, het eerste jaar in Schaffen en de beslissing voor onze Jacques lezen jullie HIER in het 3e en laatste deel.

Love you Fre, it’s always you.

2 Comments »

Laat een reactie achter op Isabelle Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s