Hij (en ik) (deel 3)

2016: het jaar dat samengevat kan worden in 2 woorden: ‘den bouw’.

5 jaar eerder hadden we het nog gedaan, weliswaar niet in eigen beheer maar ‘sleutel op de deur’, een synoniem voor ‘verkorting van je leven’. Gingen we dus niet meer doen. Ook om het budget wat te drukken gingen we dit keer alles zelf beheren. Dat dat zou betekenen dat we naast de 2 fulltime jobs en de kinderen nog een quasi fulltime activiteit zouden bij krijgen hadden we in ons (jeugdig?!) enthousiasme alweer danig onderschat. Ohja, en dat de boerderij van de bomma eerst nog afgebroken diende te worden samen met alle andere boven en ondergrondse constructies was een klein detail. But no fear, afbraakwerken Maurice was here!

12246787_10153850646569171_2298384764012293780_n

17 januari werd de kelder gegraven, 17 december zijn we verhuisd. Elf maanden u leest het goed. Dat het een waanzinnig intens doch zeer bevredigend project was hoef ik jullie niet uit te leggen.

13403128_10154391728289171_1829040792973276878_o

15391325_10154975792924171_6203011465213132705_o

Een greep uit het assortiment wat we allemaal tegenkwamen onderweg:
🌿 noodweer (mortel bevriest dus he) en een (zeldzaam?!) kraantje van de mortelsilo wat gestolen werd (zonder mortel dus ni metselen)
🌿 aannemers die elkaars tanden bijna uitkloppen (architecten zijn de beste scheidsrechters zo blijkt)
🌿 aannemers die een vuurke stoken tegen de kou (op een paar meter van onze nieuwe gevel) en terwijl een kipje grillen (waarom ook ni 😳)
🌿 aannemers die palen omrijden en andere aannemers die deze terug rechtmetselen (zo blijven we bezig?)
🌿 aannemers die hun misrekenen, eigenaars die hun excelleke dus elke week moeten aanpassen en wat harder aan dat ezeltje zijn staart moeten trekken (we wish)
🌿 een raam (hét raam) wat tot 2x toe stuk ging. Het derde exemplaar werd op 16/12 geplaatst. Een dag voor de verhuis, inderdaad.
🌿 leveranciers die gek werden van ons ‘ik had toch een lagere prijs in gedachten’-spelletjes maar ons toch keer op keer ons goesting gaven

En ga zo maar door. Het was tijd dat we konden verhuizen. Mijn licht was uitgegaan begin november, als in echt uit. Ik vertel daar nog wel eens een andere keer wat meer over. Dus die verhuis een maandje later kwam als geroepen. Oef, finally: het begin van de rest van ons leven en meteen het einde van de meest stresserende tijd (tot nu toe tenminste).

15591464_10155003220544171_4384596524389009229_o

Dat we hier graag wonen. Geweldig graag. Dat de kinderen (en wij dus ook) ’s ochtends een half uur langer kunnen slapen en dat een deel van onze familie en vrienden nu vlakbij zitten. Dat we hier de beste buren hebben (hoewel we in Koersel ook echte toppers hadden) en dat het hier -vooral id zomer- nog steeds een beetje aanvoelt als vakantie ; ‘wanneer komen de eigenaars eigenlijk terug?’ zeggen we nog vaak tegen elkaar.

De eerste maanden was het niet wennen. Totaal niet. Nee echt, op een paar uur waren we dat hier gewoon. Maurice was net 4 bij de verhuis en na een paar dagen zat hij op het toilet en zei ie ineens -met de spontaniteit van een kleuter- ‘Oh mama ik ben zo gelukkig in ons nieuwe huisje’. Mama kon het niet beter omschrijven vriend.

2017. In mei vloog ik naar San Diego voor het werk, en ik zou via New York terugvliegen een week later. De stad die al jaren torenhoog op ons verlanglijstje stond. Fre besliste vrij last minute om af te komen en nog een vijftal daagjes samen te genieten in the big apple. Het werd een zalig tripje. Eten wat we maar willen, wanneer we willen, slapen zolang we willen, zinnen en conversaties afmaken en ‘saaie’ musea bezoeken, heerlijk! Met het fietsje door central park rijden, de eerste lentebloesem opsnuiven en zonnestraaltjes meepikken. Onze batterijtjes als koppel waren weer opgeladen.

18671794_10155499132359171_7916521121134594882_o

18766642_10155506984554171_1908021250661283129_o

In NYC werd voor de eerste keer echt terug over project “een derde” gepraat. Ik denk dat we er toen terug beide ruimte voor hadden in ons hoofd. De bouw en de aanloop er naartoe waren de beste freeze-the-ovaries (&balls) geweest… er kon werkelijk niks meer bij.

Er gingen nog wat maanden overheen en in de zomer van 2017 hakten we de knoop definitief door. We hadden ondertussen ook vuurtje leren stoken in onze tuin (zonder kip-aan-het-spit weliswaar) en tijdens één van die avonden at the campfire vloog de kogel door de kerk: er kwam een dessertje!

Onze vakantie die zomer in Italie was er eindelijk eentje waarbij we ten volle konden genieten. De vorige zomervakanties waren er telkens duuzd telefoontjes te doen en zaken te regelen. Ook mijn laptop ging toen nog overal mee naartoe, als een tweede huid, maar na de lockdown in november het jaar ervoor blijft die nu thuis wanneer ik niet aan het werk ben. En terecht.

20863651_10155781773259171_1017213660723463989_o

Het werd een vruchtbare vakantie, eentje waar een positieve zwangerschapstest op volgde en een -op hoge bloeddruk na- heerlijke zwangerschap. In mei vorig jaar kwam dan ons Jacqueske. Veel meer liefde, veel meer leut en een pak minder slaap maar we zouden het nooit meer anders willen.

Hij en ik.. we zijn meer dan ooit een team. We hebben ook geen keuze nu dat we “outnumbered” zijn. Maar het is zo leuk om te zien en voelen hoe anders we “ouderen” dan pakweg 8 jaar geleden ten tijde van Marie-Lou. We zijn veel rustiger, meer zelfzeker en laten het allemaal wat meer gaan, dat ouderschap. Ik gooi van frustratie niet meer met pampers naar zijn hoofd en hij knipt het touwtje waarmee de wantjes op hun plaats blijven in de kinderjassen niet meer door… we zijn dus echt op alle vlakken gegroeid 😉 En Marie-Lou en Maurice zijn het levende bewijs dat het allemaal wel in orde komt (min of meer). Er is dus goede hoop voor Jacques.

Hierbij is de rode draad voor ons voor nu geschreven. Plenty more to come ofcourse. Kan al niet wachten. Elke dag opnieuw denk ik minimaal 1x: “ik zou dit avontuur met niemand anders hebben willen delen“. Met uitzondering van die momenten dat de sokken weer ‘ns naast de wasmand belanden ipv erin, de schotelvod in de frigo en de melk in de kast maar dat schijnt in de beste huishoudens zo te zijn. Waar zouden wij vrouwen toch anders altijd over moeten zeuren? Zoiets als: “Heb jij nu weer al alles opgeruimd? Maar ik wou dat doen!” .. “Goh, staan die vuilzakken nu al buiten, ze komen ze morgen pas ophalen” … “Heb jij ál die spullen die op de trap lagen mee naar boven genomen…dat was niet nodig hoor?”… “Zo jammer dat het wc rolletje al vervangen is, er hingen nog 2 blaadjes aan, dat was vast nog genoeg voor mijn volgende boodschap”.
Alé, dat werkt toch ook niet.

13528157_10154424139949171_3071580035247177209_o

Blij ben ik dat onze highlights van de afgelopen 11 jaar bij deze vereeuwigd zijn. Ik hoop nooit te dementeren (stel je voor, een PhD in Alzheimers disease… het lijkt wel een slechte film, of een blockbuster?), but even if… ik kijk er naar uit om dan dagelijks mijn geheugen weer op te frissen, en elke dag opnieuw voor de eerste keer te lachen met onze stoten … liefst via my man himself op ons terras (opa Fre tegen dan ?!) .. maar if all fails grijp ik hier wel naar terug.

Team Hectors-Clerx forever & a day!

 

Ook goesting gekregen om eens terug te blikken op jullie “where it all began”? Stuur me gerust een mailtje en wie weet verschijnt jullie verhaal binnenkort wel als vervolg op deze “Hij en ik”.

1 Comment »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s