Summer Bodies Are Made In Indian Winter

Tijdens deze borderline dagen die ’s ochtends schreeuwen om een ijskrabber en een paar uur later om een zonnebril… de dagen waar de vogeltjes ’s ochtends wat onzeker komen fluiten aan het raam en het nog licht is als we van kantoor naar huis rijden.. awel tijdens die dagen durf ik alweer dromen van de lente en zelfs al van de zomer.

Vorige zomer toen ik net het leven had gegeven aan mijn 3e kind vond ik het nog gepermitteerd om minder strak in bikini te verschijnen. Dit jaar heb ik daar moeite mee. Omdat ik geen uren tijd kan en wil besteden aan spieroefeningen thuis of in de fitness stapte ik letterlijk over de drempel – weer bij Infraligne binnen.

Het was geleden van 2013 dat ik daar was geweest – 6 freakin’ jaren, waar heb ik ondertussen gezeten?

Na Marie-Lou lukte het met een kleine inspanning qua eten en een 20tal sessies om mijn lichaam terug in het pre-moeder tijdperk te krijgen. Als je me niet wilt geloven – hier is het bewijs:

229266_10150188665539171_7538847_n

Na Maurice zou de uitdaging al wat groter te zijn. De laatste kilo’s bleken hun nieuwe thuis niet zo snel te willen verlaten en na een 30-tal beurten verlengde ik mijn abonnement niet meer. Het was OK zo. En dat was het ook, voor goed begrip. Ik bleef uiteraard de jaren die daarop volgden wel sporten. Minder als ik zou willen, maar genoeg om relatief fit te blijven en mezelf goed te voelen. Ik kon een kleine 10km in één stuk lopen tot mijn knie het plots begaf (niemand zei dat ik dat na een paar weken al moest kunnen). Ik nam dan maar een fitnessabonnement, daar kon ik de spiergroepen wat afwisselen. En zo geschiedde.. maar zoals het altijd met fitnessabonnementen gaat: de eerste 2 weken lijk je wel op de fitness te wonen, en dan zijn er de jaren die daarop volgen dat je 1x/ twee maanden je hoofd binnen steekt. Een businessmodel van goud (voor hen dan toch).

Bij Jacques had ik alweer de eer een 16-tal kg aan te komen op 9 maanden zwangerschap. Trek daar 3kg baby vanaf, een litertje vruchtwater en eens thuisgekomen van de materniteit plakten er nog 12kg teveel aan. Maar ik ging overtuigd borstvoeding geven weetwel. Er zijn dan urban legends (oftewel: “broodjes aap”) die zeggen dat de kilo’s dan smelten als sneeuw voor de zon. Net zoals er urban legends zijn die zeggen dat kinderen die groot worden op borstvoeding nooit ziek worden. Enfin, beide weerlegd bij deze.

Dus: 12kg. De eerste weken kreeg ik er nog 4-5kg af en daarmee zou ik het de komende 8 maanden moeten stellen. Toegegeven, ik lag (en lig) er niet wakker van. Ik ben al genoeg wakker 😉 En wat wel waar is, is dat borstvoeding een 500 kcal per dag verbruikt. Wat niemand daaraan toevoegt is dat je zoveel honger hebt dat je >1000kcal extra eet per dag zonder het goed en wel door te hebben. En ja, ik kán inderdaad altijd een stuk fruit pakken, en een magere yoghurt, en een bord sla en en en. Maar de alternatieven die een paar meter verder liggen roepen altijd net iets harder. My bad. En ik weet niet hoe dat komt maar als ik honger heb en fruit eet, krijg ik ironisch genoeg nog meer honger. En ik haat sla, maar dat is een andere discussie.

En dan komt er het punt dat je denkt: Hm, laten we het nog eens een kans geven. Het laatste duwtje wat ik nodig had was één of andere actie. En wopla, rond de feestdagen verscheen er dat ene mailtje en zo geschiedde (ge ziet, die marketingtoestanden: het werkt, zelfs na 6 jaar). Het kostte me dan nog de ganse maand januari om effectief mijn plannen in daden om te zetten en eind januari tekende ik opnieuw in om van mijn dubbele peer terug een zandloper te maken 😉

Of ik de figuur van hierboven ooit nog zal terug zien betwijfel ik. We zijn ook 8 jaar ouder, dat steken we dan ook maar niet onder stoelen of banken. Maar, die infraligne helpt me wel weer om stil te staan bij wat er allemaal de mond in gaat.

En ja dat helpt dus, iemand die je 2-3x per week op de weegschaal zet, en je een schouderklopje geeft als er iets afgaat. Iemand die zegt: Goh, dat extra stuk vlees en dat bord patatten, was dat echt nodig? Iemand die zegt: Goed Lies – soep met crackers als lunch is echt een stap in de goede richting.

Alleen al het feit dat iemand over je schouder meekijkt maakt dat ik al minder ga snoepen als wanneer ik dat zou doen als die persoon er niet was. We weten allemaal wat we moeten doen om gewicht te verliezen, right? Niet teveel brood (liefst geen), aardappelen mag je ook schrappen, kilo’s groenten en een bescheiden stukje vlees (gevogelte) of vis. En water, sloten water. Maar dat laatste is nooit een probleem geweest. Ik drink hier in huis voor twee.

De knopjes op mijn eetgedrag-mengpaneel worden as we speak dus iets of wat bijgedraaid. Ik eet nog chocola, maar ipv een ganse blok Tony at once, maar één stukje. Ik eet nog boterhammen met pindakaas, maar een dun laagje ipv een vinger dik. ’s Middags eet ik soep met wat crackers of een klein stukje vlees. Aan selfmade pizza (een must op tijd en stond ten huize Hectors) gaat een grote kom soep vooraf en op die pizza ligt een mount everest aan rucola. En tijdens de lunch in Beerse geen broodjes met 5cm kipcurry of zalmsla (die ben ik ondertussen ook beu). En ik geniet eigenlijk evenveel.

2 weken na de start is er 1.5kg af. Goh, ze is nekeer goed gaan k.kk.n hoor ik u denken. Maar als je weet dat ik al 8 maanden op hetzelfde gewicht zat, dan is dat toch een mini overwinningske.

Pas op, die oefeningen zijn best zwaar. Het is 30 minuten alles geven, een hartslag die de hoogte in schiet & zweten als een rund. En das niet enkel te danken aan de warmte in die cabine maar echt aan de intensiteit van de oefeningen en de verschillende spiergroepen die je aanspreekt. 30 minuten, das al – en dat eender wanneer. ’s Avonds, heel vroeg ’s ochtends of in het weekend. Geen excuses meer van geen tijd want een half uurtje krijgt iedereen wel 2 keer per week in de drukke agenda gepast.

Eerlijk, zo’n figuurcorrigerende toestanden zoals Infraligne en Bodystyling: het blijft voor mij even hocus pocus als de trukkendoos van de osteopaat. Maar even eerlijk: hoe magisch het ook is – het doet wat het belooft te doen! Dat deed het in 2011, in 2013, en dat doet het nu.

Meanwhile geniet ik van dat beetje me-time. Buiten fluiten de vogels hun eerste liedjes (gelukkig roepen die ook geen “mama”) en binnen lig ik in een cabine van 38 graden te werken aan een fitter lijf. Eentje wat na 3 kinderen ook nog best gezien mag worden.

En de frietjes op vrijdag? Die blijven. Maar ipv twee stukken vlees bestel ik er maar één. Geen decolleté’s meer voor mama (voor de insiders) 😉 En in plaats van ’s avonds nog in de M&Ms, Malthesers of (pardon “en”) karamelijsjes te vliegen – laat ik die nu voor wat ze zijn.

Jeansbroek van weleer: here I come!

Benieuwd wat jullie doen om fit te blijven? En om die laatste wintervetjes eraf te werken 🙂

img_3344

3 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s