Why are they inside out? Waarom kiezen voor een sphynx als huisdier?

Gaston en Lea, de naakte bodyguards van Jacques, de 2 vreemde doch hilarische wezens die wij en dus internet (instagram?) sinds 3 juni 2017 rijker zijn. Ik citeer mijn vader, de eerlijkste mens op aarde, toen hij ze voor het eerst zag en hen bedenkelijk aankeek: ‘Hmmm ze lijken op vanalles, behalve op een kat’.

En zo is het, letterlijk en figuurlijk. De eigenaar van de cattery zei: ze zijn 1/4 kat, 1/4 hond, 1/4 aap en 1/4 mens. Het stuk ‘kat’ hebben we 2 jaar later nog niet gevonden. I mean, Gaston sprong/viel uit de venster en brak zijn poot – sorry maar dan ben je geen kat.

Zij, Lea, zit het liefst pootje te baden in de keuken pompbak, drinkt alle glaasjes water in huis op (ook het water in de flesverwarmer trouwens), wordt zenuwachtig als er gepoetst wordt, begroet bezoekers als eerste, staart een gans wasprogramma naar de trommel en ligt op het afwasmachine als deze draait (voor een hydromassage).

Hij, Gaston, de kluns der klunzen, valt overal vanaf, ligt het liefst ganse dagen voor of op onze stoof (erin ook als het kon), wil het liefst niet teveel moeten, zit graag achter zijn zus aan en is de knapste van de twee. En dat weet ie 😂

Samen zijn het pestkoppen. Beesten die de zolder op spurten ’s avonds tegen slaapuur van de kinderen omdat ze weten dat ze dan apart worden gezet. Dat hááten ze. Sinds enkele maanden schudden we met snoepjes en dan maken ze graag een uitzondering. Elke ochtend hetzelfde tafereel wanneer de deur van ons bureau (waar zij slapen) open gaat:

Liefst hebben ze dat de kinderen nog in bed liggen dan, zodat ze nog uitgebreid kunnen gaan knuffelen in bed. Het grappige is: Gaston zet dan een spurt in richting kamer Maurice, en Lea richting Lou. Zo intuïtief!

Sinds kort zijn ze ook oprecht geïnteresseerd in het jongste lid van de familie. De eerste dagen na thuiskomst met Jacques kwamen ze niet verder dan een eerste kennismaking. Bij Lea uitte zich dat in kopjes geven (zij houdt meteen van iedereen), bij Gaston was het eerder eens komen snuffelen (het hondstuk weetwel). Verder boeide die platte baby hen heel weinig. Lea huilde mee die enkele keren als hij hard weende, duidelijk de empathie van de betere psycholoog aan boord zij. Maar sinds Jacques echt bewust naar hen kijkt en zijn handje uitsteekt zoeken ze ook toenadering en mag hij alles. Ze zullen nooit blazen, krabben of bijten. Ook niet als hij hen bijna stroopt (zo hard aan hun vel trekken) of hun staart grijpt met een kracht zoals alleen baby’s dat kunnen. En als hij ze met hun staart pakt, aan de basis zullen we zeggen.. dan kan ik alleen maar bidden dat dat smalle lange vingertje niet in dié regionen glipt .. daar waar de zon nooit schijnt.

Daarover gesproken: ze krijgen hier Royal Canin Sphynx te eten – enkel droogvoer. Ander voedsel is niet zo lief voor hun buikje. Heel af en toe krijgen ze een cupje natvoer of een stukje gekookte kip. Verder eigenen ze zichzelf dagelijks andere dingen toe, dus we moeten continu op onze hoede zijn.

Gaston is een broodman, die eet het liefst versgebakken pistolets en chocoladebroodjes (I kid you not). Lea houdt het bij melkproducten à la yoghurtpotjes, actimel, kaas. Maar ze eten ook sla, bloemkool en aardappelen. We proberen dat echt niet toe te laten, omdat hun buik dan overstuur raakt en wij letterlijk de k*k kunnen opkuisen achteraf 🤭

Some random facts:

  • Het kattenras is afkomstig uit Canada, daar werden verschillende naakte huiskatten gevonden in de jaren ’60. In de jaren ’80 kwamen de eersten richting NL/BE en zo geschiedde.
  • We kozen hen uit bij Big Ben Cattery in Sint Joris Winge, hij heeft enkele nestjes per jaar. Van sphynx, bengaal en Britse korthaar.
  • Ze kunnen slecht alleen zijn, daarom kozen we er twee. Maar het hoeven niet er se andere sphynxen te zijn: een andere poes, hond, konijn oid is allemaal goed (muis af te raden, hoewel, ze krijgen amper een vlieg gevangen)
  • Ze kosten een rib uit je lijf, maar ze zijn zo lief, echt
  • Ze voelen aan als een warme perzik .. ze hebben ook zo’n dun laagje dons .. kan het niet beter vergelijken
  • Ze vragen beperkt onderhoud. Wij wassen ze 1x om de 2-3 maanden. Niet omdat ze dan een geurtje hebben, wel omdat ze een soort van talg op hun huid krijgen dan die afgeeft op meubels/dekens. Hun nagels worden om de paar weken door ons geknipt alsook de oren zuiver gemaakt. Dus op dat vlak wel meer “werk” dan bij een standaard exemplaar.. maar: dus ook geen haren als in nooit never!

Ik krijg wel eens de vraag hoe het zit met allergieën. Wel, daar is geen eenduidig antwoord op te geven. Mijn zusje is allergisch voor huisdieren en heeft bij dit duo er ook nog wel wat last van maar in mindere mate. Blijkbaar komt de allergie van bepaalde proteïnen die zich in het speeksel of de huidschilfers (epitheel) bevinden (als je daar gevoelig aan bent). Het speeksel bevindt zich normaal aan de haren die rondvliegen in huis en zorgt op die manier voor de allergische reactie. Dat stuk heb je bij deze poezen dus niet, wegens geen haren, laat staan dat ze rondvliegen. De allergie die betrekking heeft op de huidschilfers dan weer wel.. want die zijn overal in een huis waar katten zijn (op meubels, dekens, ..). Dus een sphynx kopen om de kans op allergie uit te sluiten: think twice.

Waarom dan wel? Omdat het de liefste en meest hilarische beesten op aarde zijn, dáárom. En ze zijn zo zachtaardig. Eén van de eerste keren dat ik Gaston zijn nagels knipte ging het mis, ik voelde met druk te zetten op de nagelknipper dat ik iets te hoog zat, vol in dat “levende” stuk. Ik voelde zijn ‘inwendige’ weerstand en instinctieve neiging tot krabben/bijten/blazen maar er kwam helemaal NIKS. Die beesten zijn door en door goed, daar zit geen kwaad kantje aan, voor niks of niemand. Ik denk wel als je er maar ééntje neemt, je er je handen aan vol hebt want ze vragen wel heel wat aandacht – maar die krijgen ze hier gelukkig vooral van elkaar … En een haarelastiekje of klein balletje, een noot, of een stuk kinderspeelgoed – ze vinden het allemaal geweldig.

Hoe wij daarop kwamen? Wel, ik ben al fan sinds het ‘kattenboek’ van Artis Historia (waar is die tijd trouwens naartoe?). Ik werd als kind om de 1 of andere reden altijd geprikkeld door de pagina met ‘de naaktkat’. Ik denk dat ik er zo naar terug kan bladeren in dat boek. Neurotisch? ja. En voor Freudiaanse interpretatie vatbaar? zeer zeker.

‘Ze zijn zo lelijk dat ze terug mooi zijn’. Eén van de vele opmerkingen die we krijgen als bezoek onze poezen ziet. Een aantal van onze vrienden zijn er vies van, maar het overgrote deel is superfan en gaat net niet zelf mee aan de stoof liggen. Er gaat iets kunstig van uit vind ik. Fre hier was ab-so-luut geen fan en ook ML zei destijds: ‘eikes mama ik wil zo geen kale muis‘ (daar hou ik ze trouwens aan).

Enige tijd later kwam ik (toevallig ;-)) op een cattery die zowel Britse kortharen (hun favo) als sphynx (mijn favo) nestjes had. En het vervolg kan je al raden. Mijn 2 wervelwinden kwamen in dat huis binnen, alle Britse kortharen gingen lopen en alle sphynx katjes kwamen nieuwsgierig kijken. Ik liet het allemaal graag gebeuren en kijk… ze leefden nog lang en gelukkig!

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s