Viva het deksel op mijn neus !

Intro voor de mensen zonder social media: Het weekend zit er weer op – eentje met veel zon en vriendjes en weinig schermtijd, zo hebben we ze het liefst ❤️ Fully energized om aan een drukke werkweek te beginnen. Dat evenwicht werk privé hier een dingetje is dat weten jullie… maar hoe ironisch het ook moge klinken, sinds Jacques er is lukt het mij beter om die balans te vinden en te houden. Zo’n baby laat je toch weer stilstaan bij wat echt telt in het leven. En ja, hij ‘vult’ de avonden ook zonder meer dus áls ik al de drang had om de laptop open te klappen.. think again moeder 🤓 Ooit was dat anders, ging ik op dat vlak te hard – veel te hard, en ging het uiteindelijk mis. Bam ‘een deksel’ recht op mijn neus. Achteraf bekeken een welkome levensles, eentje die mij niet enkel professioneel veranderde.
Omdat ik weet dat velen van jullie ermee worstelen schreef ik mijn verhaal hier neer.

Begin november 2016 ging het licht uit. Letterlijk. Wat eerst een banaal “gezinsgriepje” leek bleek later -toen de 3 andere gezinsleden na enkele dagen terug springlevend waren en ik slechter dan ooit – toch iets heel anders. Ik kreeg mijn ogen niet open wanneer de kinderen ’s ochtends naast ons bed stonden en ook mijn benen weigerden dienst en leken 300kg per stuk te wegen. Ik reed over groene paaltjes (je weet wel, die van de flexibele soort) zonder te beseffen dat ik dat deed. Ik had continu hoofdpijn/migraine, nekpijn, buikklachten en was dood en doodmoe. Mijn bloeddruk was te hoog, ik had B12- en foliumzuur tekort, en mijn ijzer stond laag. Kortom: ik was helemaal leeg gelopen. Ik was heel langzaam, zonder dat ik het zelf doorhad, een schaduw van mezelf geworden.

Ongeveer heel de wereld zag het aankomen, en waarschuwde mij in de weken zelfs maanden die vooraf gingen aan de lock down. Behalve ik, ik zag het niet, ik bleef doorgaan zoals een niet te stoppen komeet die iets later in brokstukken uit elkaar zou vallen. “Want volgende week ging het minder druk zijn”. Inderdaad, de week na het uitbreken van ‘het griepje’ was het ineens een stuk minder druk. En de 3 maanden die daarop volgden ook. Want toen ik het toeliet, toen ik mij eindelijk overgaf aan het deksel dat genadeloos op mijn neus sloeg.. toen werd het allemaal nog tien keer zo erg. De fysieke klachten, de moeheid … de complete uitputting.

“Janssen krijgt het beste van jou, en wij krijgen de overschot” – zeer rake woorden die af en toe nog echo’en in mijn oor en die mij helpen wanneer ik weer te kort bij de grens kom. Hij had gelijk, die lieve man van mij. Maandenlang was ik al plankgas aan het geven, niet gewoon aan het werken. Nee, ik was aan het “knallen” à rato van 12u of meer per dag. Nog voor mijn kinderen hun ogen sloten ’s avonds ging mijn laptop alweer open. Die 2 leken met elkaar gecorreleerd te zijn. Every.single.evening. Ik keek bijna uit naar het moment waarop ze gingen slapen, zodat ik aan het tweede deel van mijn werkdag kon beginnen. Stel je voor. Ik vond het zo leuk allemaal, het voelde niet aan als werken. Het gaf me energie – of dat maakte ik mezelf alleszins wijs. Het zoog me letterlijk en figuurlijk leeg, zonder dat ik het goed en wel in de gaten had.

Mensen die me goed kennen weten hoe graag ik mij voor godweetwatallemaal engageer, hoe allergisch ik ben bij het idee potentieel iets te missen en hoe ik geniet van druk in de weer zijn. Niet enkel thuis – overal waar ik opduik. In dat opzicht niks nieuws onder de zon, maar blijkbaar heeft toch iedereen vroeg of laat zijn grenzen. En thank god for that.

Ik was eerst heel boos op mijn werkgever. Het was mijns inziens de schuld van het bedrijf. Zíj hadden míj ziek gemaakt. Eens ik goed en wel aan mezelf begon te werken (met de hulp van een loopbaancoach) merkte ik dat het bedrijf er amper voor iets tussen zat. Ik zou dit overal hebben gekregen. Zelfs als vuurvliegjeskweker in één of andere Aziatische jungle, om maar iets te noemen. Het was aan mezelf dat er iets schortte, aan de manier waarop ik vond dat ik alles in het leven moest aanvliegen. Moest moest moest.

Als ik aan die periode terugdenk kan ik niet echt een uitlokkende factor aanduiden. Het was meer de som van alle uitdagingen binnen de afzonderlijke levensdomeinen waar ons leven op dat moment uit bestond. We zaten aan het einde van onze ruwbouw waarin we alles in eigen handen namen en veel zelf deden.. we waren beide fysiek totaal op. Tel daarbij 2 kinderen met de nodige verantwoordelijkheden (huiswerk, hobbies) en allebei een stevige fulltime job met veel “rondrijden”. 2016 was op mentaal en fysiek vlak een ware uitputtingsslag. Fre die kan van nature uit beter doseren (alcohol buiten beschouwing ;-)). Die weet zich ook beter te ontspannen – en hij doet dat ook gewoon. Voor hem zijn er eerder “nice to haves” in het leven dan “moetjes”. Ik was zo iemand die gans haar huis nog ging dweilen als vrienden om 2u ’s nachts naar huis gingen. Ik zeg dan ook ik wás. Nu ga ik slapen met een tafel die er ’s ochtends nog hetzelfde uit ziet als voor onze vrienden naar huis zijn gaan. En dat is helemaal prima. Ik dacht daar ongelukkig van te worden, maar het tegendeel is bewezen. En dat voelt zo goed. Niet meer continu dat moeten, die perfectie en die drang. Pas op, het kan vaak nog beter, maar we leren elke dag. Maar dus zo zie je maar, dat deksel heeft me niet enkel op professioneel vlak een andere koers doen varen, ook privé pluk ik daar dagelijks de vruchten van. En mijn gezin met mij.

Dus ja, ik ben dankbaar dat dat deksel op mijn neus belandde. Echt.

Heb ik meer kans om opnieuw dat deksel tegen te komen? Ik denk eerlijk gezegd niet meer dan iemand anders. Misschien is de kans zelfs ietsiepietsie kleiner, omdat ik mijn eigen grenzen nu verdomd goed weet liggen en daar graag nog een stuk bij uit de buurt blijf. Ik-wil-dit-nooit-meer. Legt mijn werkgever mij druk op? Tuurlijk, iedereen heeft zijn doelen te behalen. Maar Lies 2.0. weet (meestal!) hoe hiermee om te gaan en weet ook dat ze moet aangeven als het teveel wordt. Ik kan dan gerust zeggen “neen, dat lukt niet” of “god ja, ik doe het wel, maar niet nu” of “nee, die kelk laat ik passeren”. Heel moeilijk was dat in het begin natuurlijk, en nu nog. Het is echt een inwendige strijd leveren tegen een beestje wat al meer dan 30 jaar in je huist. Maar het kan!

Werk ik minder? Puur in uren wel ja. Ik heb nog steeds hetzelfde 40-uren contract als voor ik uitviel, en ik ga daar nog steeds in absolute uren over. Maar niet meer systematisch en zeker niet meer elke dag. En normaal gezien nooit meer in het weekend. Of er moet echt een dringende deadline zijn dat het niet anders kan, maar dat is zelden. En is het een gekke week geweest, dan durf ik gerust vrijdag om 16u mijn laptop dichtgooien en me naar de schoolpoort reppen. Ook dat is zelfzorg. Ik heb over de maanden/jaren geleerd wat me energie geeft en wat energie vreet. En hoe ik de balans tussen de 2 het best kan houden.

Ik ben ook anders gaan werken. Ik probeer meer taken te verdelen (anderen te vertrouwen…controle los te laten), mezelf anders te organiseren en te stoppen met teveel 2do lijstjes (want ook dat kost tijd). Echt belangrijke dingen onthou je ook zonder lijstje. En ik beantwoord mijn mails niet meer binnen de 12 of 24u. Dat was vroeger één van mijn stokpaardjes. Het leken soms wel smsjes ipv mails. Ook voor de zenders was het een groeiproces. In de eerste weken kreeg ik soms zo’n mailtje van:
“Lies, alles ok toch? Had jij die mail gezien?”

Vaak krijg ik de vraag of ik professionele hulp zocht. Ja en Nee.

Ja, ik nam een loopbaancoach onder de arm via Passion-for-work. Ik was overtuigd dat zowel het bedrijf als mijn toenmalige functie mij ziek hadden gemaakt en wou me dus “heroriënteren”. Samen met haar doorliep ik een heel deel oefeningen en ik kwam altijd terug bij hetzelfde uit. Ook dat is zeer inzichtelijk. Meer nog, ik kreeg van haar handvaten hoe ik mijn toenmalige job – die mij zo nauw aan het hart lag -, bij deze werkgever – die me minstens even nauw aan het hart ligt – op zo’n manier kon uitvoeren dat ik er zelf niet meer ziek van werd. Hoe ik mijn persoon (waarden/talenten) eigenlijk het best kon matchen met mijn functie, om het beste van mezelf te geven doch ook om mezelf niet helemaal weg te geven. En zo geschiedde. Meer nog, ik maakte zelfs promotie een paar maanden nadat ik terug aan de slag ging. Ik solliciteerde voor een functie in het verlengde van de vorige, met meer “intern werk” en dus minder “rondrijden”. Pittig selectieproces zo net na een periode van afwezigheid door ziekte – eentje waarbij ik me hardop de vraag stelde of dat wel zou lukken fysiek en mentaal – maar het lukte, en ik kreeg de functie. En ik moet zeggen, het gebrek aan fileleed deed en doet enorm deugd.

Nee, ik zag geen psycholoog (een dokter gaat ook niet snel naar de dokter?) of psychiater (die zie ik professioneel al genoeg (grapje)) en ik nam ook geen medicatie of whatsoever. Buiten dan die kilo’s vitaminepreparaten om mijn grote tekorten aan te vullen. Ik kan me wel voorstellen dat in sommige situaties medicatie wel nodig en nuttig kan zijn. Doe vooral waar je je goed bij voelt. Bij mij was dat toen: lezen, slapen, rusten.. en me leren ontspannen. Dat was ik namelijk helemaal verloren geraakt “on the way”. Sporten, véél wandelen, een badje nemen, netflix, uitgebreid koken, samen zijn met man en mini’s zonder meer. Het valt allemaal onder de categorie “energie tanken”.

Nog eentje voor zij die (soms) het gevoel hebben er op af te stevenen: luister naar de fysieke signalen die je lichaam je geeft.. eerst subtiel, dan wat dwingender. Wacht niet tot het gaat schreeuwen. Durf je kwetsbaar op te stellen en druk op die STOP knop. Ik-kan-niet-meer; 4 woorden die het begin kunnen betekenen van een groeiproces – een periode waar je door moet om daarna anders in te leven te staan.

Het is een beetje zoals met het (opnieuw) uitlijnen van autobanden om daarna terug recht vooruit te kunnen rijden, ook al moet je wellicht onderweg links en rechts ook nog wel wat bijsturen op tijd en stond. Maar de stap zetten om eraan te (willen) werken is wat mij betreft de belangrijkste. We hebben maar één lijf en één leven.

En: Never ever give up. Het wordt beter.. veel beter. Beter dan ooit.

Geloof me. Ooit ben je “het leven” hier dankbaar voor, voor deze lessen. Trust the timing of your life zeggen ze wel eens. En zo is het maar net… Er is een leven voor het deksel, maar vooral: er is een leven erna.

Wouldn’t change it for a thing!

Fijne week aan allen!

 

IMG_1164(1)

4 Comments »

    • Dat evenwicht is en blijft een struggle… regelmatig herevalueren ook of het haalbaar is en iedereen gelukkig maakt. Wij hbb een heel team van oma’s/opa’s achter ons voor naschoolse opvang/hobbies. Als zij er niet waren, dan konden wij dit niet blijven doen… x

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s