Oh what a year. Bijna één jaar Jacques.

Nog één maand voor één jaar Jacques.

Hoe dubbel is dit?
Hoe ongelofelijk dubbel kán het zijn.

Liefst draai ik de tijd terug zodat ik dat moment wat met geen pen te beschrijven valt opnieuw kan beleven. En nog eens, en nog eens en nog. Ik vraag niet veel: zo van een uurtje vóór tot 72u na de bevalling — minus de kraamtranen dan. Ja zo zot ben ik, zelfs de bevalling zou ik opnieuw doen. Hoe deze verliep konden jullie eerder hier al lezen.

Zijn komst: lang over getwijfeld. Uiteindelijk super overtuigd opnieuw aan dat avontuur begonnen. Relatief hard van de zwangerschap genoten en alles minutieus proberen beleven en opsnuiven.

De bevalling. Het telefoontje naar zus. Haar tranen van geluk. Hun eerste bezoekje. Onze eerste nachten samen met z’n twee, krampachtig opgerold in een hospitaalbed .. starend naar een tikkende klok en terwijl proberen te vatten dat ons dit wonder opnieuw gegeven is. Niet in slaap willen vallen want dan gaat de eerste dag alweer over in de tweede, de derde, in de eerste week. De eerste maand. Veel bewuster en intenser omgaan met dat nieuwe leven .. weten wat komt, dat het goed komt, dat het wel zal lukken, dat het al twee keer gelukt is.. hoe mooi het was, hoe mooi het nu is, hoe anders mooi het zal zijn met jou erbij.

Het ineens al bijna een jaar van dat moment verwijderd staan geeft mij een vervelend gevoel.

Het was wellicht de laatste keer dat eerste levensjaar.

Er is ook het besef dat de ‘wellicht’ letter per letter zal vervagen en plaats zal maken voor een punt achter een hoofdstuk waar een komma voor mij nog steeds meer aantrekkelijk lijkt. Ik weet dat ik niet de enige vrouw op aarde ben die worstel met die gevoelens (of het nu je eerste, je derde of je zevende kind is), en dat geeft rust. Volgens Fre doe ik na een vierde kind nog van wellicht. Ik had hardop gehoopt dat dessertje Jacques dat knopje bij mij voorgoed zou omdraaien.. niet de eerste week, en misschien ook niet de eerste maand, maar toch wel in de loop van dat eerste jaar. It didn’t happen.

Jacques veranderde mij, veranderde Fre, veranderde Maurice en Marie-Lou. Hij veranderde per definitie ons gezin. Immens dankbaar ben ik dat ik op een doorsnee weekavond gevraagd wordt aan een beugel te draaien, voetbalschoenen te binden, chocomondjes afveeg, een kaka pamper ververs, naar een nieuw stuk op de saxofoon mag luisteren, rekensommen maak en dada kindje doe. Op een 10 tal minuten tijd that is. Een leven waar ik in mijn jeugd alleen maar van kon dromen. En tuurlijk zijn er ook avonden dat ik denk: say what – wat een gekkenhuis is dat hier eigenlijk?!

Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel blij .. vreselijk blij en nog meer dankbaar hoe fijn en bovenal gezellig (druk) het hier is. En ook fier met dat flinke kereltje wat Jacques al geworden is. Eentje die actief zijn plaatsje binnen ons gezin zoekt, die liefst ook al met de boekentas op de rug naar de schoolpoort zou lopen, stikeez zou verzamelen, mee op de trampoline klautert en cupcakes bakt (of geduldig toekijkt en de lepel aflikt, zoals de heer in het midden). Eentje die actief zaken in zijn omgeving aanwijst met zijn kleine vingertje en op zijn manier met ons probeert te communiceren. Het blijft bovendien geweldig verdacht dat ‘nee’ schudden motorisch gemakkelijker is dan ‘ja’ knikken. Nu al.

Dubbel. Blij maar dubbel. Ik klamp me vaak vast aan dat babystuk wat nog rest. De borstvoeding waarmee alles begon .. die ons al bijna een jaar lichamelijk aan elkaar doet kleven .. het houdt de onzichtbare navelstreng nog even in stand. Tegelijk kijk ik ook weer uit naar zijn eerste échte woordjes, daarna zinnen, stapjes, deugnieterij en bewuste knuffels aan mijn adres.

Dubbel. Dolgelukkig maar dubbel dat we alweer aan die vooravond van zijn 1e verjaardag staan, maar tegelijk ook melancholisch voor die wellicht allerlaatste keren die we opnieuw in full speed leken af te vinken de afgelopen 11 maanden.

Ach, binnen een maand blazen we dat kaarsje, smashen we die cake en vegen we die tranen van moeders wang. En strepen we wat mij betreft de ‘t’ al eens weg. Wellich doen we dat maar eens ja.

Oh the joy you bring little man ❤️

 

 

3 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s