4 seizoenen Jacques ❤️

9 mei 2018 – 14u15.

Een klein glibberig lijfje raak het mijne – rozerood, vruchtwaterzoet en lentewarm. De laatste tastbare sporen van dat warme nestje waarin je de afgelopen 9 maanden mocht groeien.

Tien lange dunne vingertjes die zich al zoekend en wadend een weg banen in dat grote nieuwe leven.

Kreuntjes, soms wat onzeker, dan wat forser. Kleine grootse geluiden die ons vergewissen van het gekende maar toch ook weer nieuwe, allesoverheersende gevoel van pril leven.

Een ‘plofbuik’ die af en toe nog een liefdevolle streel krijgt, en waarbij de leegte me telkens doet beseffen dat je er nu echt wel bent. Dat ik nu mag omarmen wat is en mag koesteren wat was. Zoals ik met tranen van geluk wreef na het zien van die twee streepjes 9 maanden daarvoor, zo wrijf ik in die eerste dagen nog eens .. en nog eens .. en nog.

Oogjes die af en toe al open gaan, op zoek naar een eerste blik van de mooie wereld rondom je. Slaap maar lieverd, wij wachten wel.

Heel snel gingen die oogjes alles volgen, en je hoofdje draaien naar de geluiden die je het liefste hoorde, die je het liefste hoort. Mama, papa, broer en zus. Die eerste bewuste blik in onze richting .. die aangrijpt, vastgrijpt, daarna ging be-grijpen.

Voor we het goed en wel beseffen een eerste lachje, eerst reflexmatig dan heel bewust. Papa die niest, een lepel die valt, een gek geluid of een gele dikke clown. Mooi, t leven is mooi. Simpel mooi. Zonder files, zonder deadlines, huiswerk, wachtrijen, pech, klimaatissues, kinderarbeid, oorlog en enge ziektes.. gewoon onbezonnen en mooi.

Verdriet was er bij krampjes, aan het einde van een badmoment, bij een leeg maagje of een volle broek. Wat later ook wanneer we weggaan, en je (soms met gemengde gevoelens) overlaten aan de beste zorgen van de liefste omie’s of de creche.

Handjes en armpjes hielpen je in de meest comfortabele slaaphouding te draaien .. als een keizer in je rieten mandje. Daarna schoten ze ineens als een pijl alle kanten op. Leerden ze je bewust te grijpen, lichamelijk contact te zoeken, te draaien, klappen, wijzen, nachtelijke troost zoeken en eten in je haar te smeren. Nog later frietjes uit mijn bord te stelen, de poezen aan hun staart te trekken en alle potjes van een deksel te voorzien. Jep, sinds kort een must voor je verder kan gaan met je leven. Mijn neurootje.

Dat ieniemini neusje .. eerst onhandig en dorstig op zoek naar een slok melk, wat later met een hand erbij, wat dwingender, en met geweld als het moet .. tanden die getest worden en ‘niplashes’ om mama’s grenzen af te toetsen. Fonkeloogjes met lachjes van dankbaarheid, liefde en deugnieterij. En nog steeds, na een jaar, staat mamatanken bovenaan je agenda na een volle dag van elkaar gescheiden te zijn. Dat instinctief zoekende neusje maakte plaats voor een ongeduldige en dwingende ‘Tettie!’ .. die wanneer er geen onmiddellijke actie op volgt duidelijk aangetikt wordt: ‘Die! Die!’.

As long as you’re in, I am.

Het mooiste jaar van mijn en bij uitbreiding ons leven, was dat met jou erbij, Jacques. Het jaar waarin jij, waarin wij, van 3380 gram puur geluk bijna drie keer zoveel maakten. En dat is peanuts vergeleken met wat jij bij ieder van ons bewoog.

Die bewuste 9 mei rond 18u ’s avonds toen broer en zus er ook waren.. toen beloofden we je dat het leven ongelofelijk zou zijn. Maar weet je wat? Eigenlijk was jij diegene die daar vanaf dat moment vooral voor zou zorgen..als de eerste lentezon die aan schoonheid wint naarmate ze écht begint te schijnen.

Wat houden we van jou crazy Jackie, zelfs als je al het water uit bad petse petse boemt, je weer ‘ns niet wil slapen, je andere filmpjes opzet op broers ipad, je weer eens wil drinken ’s nachts, lego stukmaakt, Marie-Lou’s jommekesboeken verscheurt, plannen wijzigt of onze frietjes opeet. Jíj mag dat.

Volgende week maken we er een knalfeest van !

❤️

Mama, Papa, Maurice & Marie-Lou

 

 

 

13 Comments »

  1. Voor ons nog een weekje langer… en hetzelfde hele dubbele gevoel. Wat jij beschrijft is ook helemaal wat wij voelen met een jaar ons dessertje in ons gezinnetje. Ik huil nu stiekem al met jou mee om binnen een week nog harder te huilen. 😢❤️

    Liked by 1 persoon

  2. En ik pink hier dan ondertussen een traantje weg hé… Zo herkenbaar, zo mooi. Heerlijk bewust, intens en dankbaar meemaken van al die mooie en minder mooie momenten. Love it, ook hier bij ons 😘

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s