We moeten eens praten .. over slapen.

Over slapen. Over-slapen. Overslapen. Er klinkt na 1 jaar Jacques geen betere muziek in de oren dan over-slapen. Gewoon los door alles heen-slapen. Wakker worden, of niet, van een wekker nog wel! Het is helaas, in het afgelopen jaar, terug een utopie geworden ten huize Hectors.

Zo lang als de dagen zijn, zo kort zijn de nachten. En soms vreet het ons op, als mama, als papa, en als team. Maar veel vaker proberen we er ook de charme van in te zien. We kozen hier bewust opnieuw voor, met ons volle verstand. We wisten dat de nachten die we sinds enkele jaren terug hadden gevonden wellicht weer voor een tijdje ‘verleden tijd’ zouden zijn.

Een stukje uit HLN deze week maakte mij boos en verdrietig. Dadelijk meer daarover. Even meegeven dat het bereik van deze krant 2.000.000 lezers per dag is. Van die 2 miljoen is er een grote groep jonge moeders die even onzeker is over heel dat baby eet-en slaap gebeuren dan ik 8.5 jaar geleden en wat krijgen zij te lezen? Onderstaande tekst. Ongenuanceerd, weinig onderbouwd en nog minder gevraagd:

Stappenplan naar nachtrust

De titel alleen al, alsof het een kallax kast of een billy boekenkast van de ikea is die je op 1-2-3 in elkaar kan boksen. En pas op, sla geen stap over of je begint weer van vooraf aan. Je zou voor minder een vijs verliezen.

Stap 1. Vanaf de leeftijd van 3 weken zou je baby voor zeker één dutje per dag zelf de slaap moeten vinden. Wieg of wandel hem dan niet in slaap, maar leg hem wakker in bed.

Een baby van drie weken mensen, moet die for real zelf de slaap kunnen vinden? Als in, voila, je ligt nu neer.. begin er dan maar aan he! Waarom zou dat? 40 weken intra-uterien, lekker warm, knus en altijd samen met op de achtergrond de hartslag van mama – en nu amper 3 weken nadat hij ter wereld is gekomen helemaal klaar om alleen in slaap te vallen? Verzon.je.niet.

Maar het wordt nog beter.

Stap 2. Start vanaf 4 weken met regelmaat. Bouw een routine op rond de ‘wakkertijden’. Voed je baby na een dutje in plaats van ervoor. Zo zorg je ervoor dat hij niet drinkend in slaap kan vallen.

9 maanden in de buik. 1 maand uit de buik = hoog tijd voor regelmaat! Misschien ook ineens al een voeding laten vallen? Ze zijn toch niet voor niks al 1/12 van een jaar? Kan er dan al een voeding snachts af, ja toch? Zal voor een volgend artikel zijn: ‘Stappenplan naar 4 voedingen per etmaal’ – hold your horses…

Dan ‘Wakkertijden’, klinkt wel als een soort van eb en vloed… Je was een uur wakker, dus nu slapen. En daarna: lieve vriend, je slaapt al een uur, tijd om te ontwaken.

Tijd voor routine, tijd om te leren met een lege maag in slaap te vallen. Zeker niet indutten wanneer je dichtbij mama of papa bent, en zeker niet aan mama’s borst of in haar nabijheid aan het flesje. Dan zou dat hele babysprookje wel heel gezellig worden zeg. Wakker blijven, nu! En straks eten als je wakker wordt… zucht.

Stap 3. Laat een kindje vanaf de leeftijd van 8 weken dutten in een donkere kamer, zodat het het slaaphormoon melatonine kan aanmaken.

Even for the record: Melatonine is een lichaamseigen stofje dat wordt aangemaakt door de pijnappelklier in onze hersenen. Een hormoon dat ervoor zorgt ervoor dat we ons als het ware slaperig gaan voelen. Er wordt 24 uur per dag melatonine geproduceerd. Overdag in kleine hoeveelheden maar in het donker in grotere hoeveelheden, Melatonine bij kinderen en volwassenen zorgt dus voor een gezond slaap- en ontwaakritme. Tot zover de wetenschap, die zoals jullie weten mij zeer dierbaar is – maar dan vooral in de leeftijdscategorie 5-75 jaar. En al zeker niet bij baby’s. Laten we daar alsjeblieft op een natuurlijke manier proberen te voldoen aan de basisbehoeften.

En is het op 8 weken geen absolute bonus als er überhaupt al een dag/nachtritme is? Dat was hier 3x zo en dat was heel mooi meegenomen. Maar, de dutjes die deden ze overdag in de leefruimte in het park, in het wiegje of lekker dicht bij mij (op mij of in de draagzak).. roze wolk pur sang. Die melatonine haalt zijn schade ’s nachts wel in. Je baby is TWEE maanden! Twee!

Stap 4. Babys slapen ’s nachts beter als ze ook overdag goed gedut hebben. Een oververmoeide baby wordt ’s nachts makkelijker wakker of ontwaakt ’s ochtends te vroeg. Doe hem dus vroeger naar bed.

Dat zal ongetwijfeld voor een aantal baby’s zo gelden maar god dit is toch geen algemene regel. Drie kinderen hier die alle 3 hun eigen manier van dutjes ontwikkelden en alle 3 een nieuwe dimensie gaven aan het woord ‘nachtrust’. Ze zijn geen van allen ooit “vroeg” gaan slapen, doen ze trouwens nu nog niet vergeleken met hun leeftijdsgenootjes. Ieder kind geeft dat toch gewoon zelf aan?

Marie-Lou sliep overdag heel kort – paar dutjes van 30-45mn. ’s Nachts sliep ze vrij snel door: op 1 jaar in haar eigen bed op haar eigen kamer. Daarvoor tussen ons in. Ondertussen, 8 jaar later, houdt ze zo van haar eigen bed en haar eigen kamer. Rustig alleen slapen verkiest ze boven bij ons of bij haar broer(s) slapen. Mooi zo, das 1 iemand minder ‘te managen’ ’s nachts.

Maurice sliep overdag langere dutjes, in de zetel, in het park, onder tafel, op ons, in de auto. Dat kind sliep o-ve-ral. Overdag, want ’s nachts was hij alleen maar gelukkig dicht bij ons. Liefst met in elk van zijn handjes één pink van ons geklemd. Hebben wij daarop gevloekt? Hell yes. Hebben wij dat overleefd? Natuurlijk wel. Ik denk dat hij een kleine 2 jaar tussen ons heeft gelegen. Niet onopvallend maar dwars tussen ons als een plank dat Fre vaak zei ‘hopla, we zijn weer de H van Hectors’. Tot hij ‘een autobed’ kreeg … hoewel dat bed enkel een optie was voor hem indien bij ons op de kamer én indien wij meegingen met hem als hij ging slapen.. zo eventjes maar, bij hem liggen tot hij sliep. Hij had die nabijheid nodig, en wij hebben hem die gegeven. Ondertussen een stoere jongeman van bijna 7 jaar maar laten we hem vrij dan zou hij nog elke dag bij ons slapen. Omdat die plaats momenteel ingenomen is ligt dat moeilijk maar af en toe zien we het door de vingers en is het voor hem feest. Ondertussen telt hij de dagen af tot hij een stapelbed kan delen met zijn kleine broer. Dat kind slaapt gewoon niet graag alleen, en das echt helemaal ok!

Dan de kleinste telg. Slaapt van nacht 1 (in het ziekenhuis) tot op de dag van vandaag bij ons. Er was een co-sleeper en er is een babybed (op 2m van mij) en weet je, dat is voor ons de perfecte nachttafel. Lekker groot en robuust, de kleren voor een ganse week passen daar op. In other words: het kind heeft er nog geen minuut in gelegen. Slaapt hij bij ons dan slaapt hij goed, klaar. Wordt hij wakker snachts, dan geven we hem na 2 sec zijn tutje en slaapt hij rustig door. Zou ik hem apart leggen dan konden wij er 17x per nacht uit voor dezelfde handeling. Bovendien drinkt hij nog bij mij (gemiddeld 1 keer – soms ook niet).

Kan me zo voorstellen dat we met hem de Maurice-tour opgaan. Is dat voor ons de meest eenvoudige weg? Niet per se. Met het drill instructor stappenplan van hierboven sliep hij al lang alleen in een andere vleugel van het huis zeker? Maar eerlijk? Daar zou niemand hier gelukkig van worden. Het zal opnieuw op zijn tempo zijn, met kleine stapjes richting zelfstandig slapen.

Uiteraard weer een inbreuk op me-time, us-time en andere hippe termen, maar wij redden dat wel. Been there done that. There’s more to life than 8 hours of uninterrupted sleep with only two in one bed, right? En als we het echt nimmer redden qua uitputting dan slaapt één van ons in de logeerkamer met als bonus: Maurice erbij! Moeten we allemaal al niet genoeg in het leven.. laat staan dat we met moeten en ritmes en stappenplannen beginnen na een paar weken mensenlief.

Ohja nog 1 ding: Jacques heeft periodes gehad dat hij heel slecht sliep – lees: elk uur wakker, onrustig, benen trappelen, huilen, zeuren, krampen. Als ik 1 gouden tip mag geven: osteopathie. Via één van mijn vriendinnen kreeg ik de tip om een baby/kinder osteopaat te contacteren. Zij was meerdere keren voor ons een life (en night) saver. In de weken na zijn geboorte (‘waar hij zijn bocht te kort nam’ – lees ‘er wel wat duw en trekwerk aan te pas kwam), na zijn eerste rotarixvaccin en na een antibioticakuur voor aanhoudende oorontstekingen. Telkens was het kind helemaal uit zijn lood -vooral ’s nachts- en kregen we dat vrij snel terug in orde met 1-2 sessies bij de osteopaat al dan niet in combinatie met wat probiotica (na rotarix en antibiotica).

Anyways, om af te ronden ONS stappenplan – even min generaliseerbaar als het HLN stuk maar het werkt hier nog steeds:

1) buikgevoel volgen
2) niet teveel forceren
3) wandelen en wiegen en knuffelen en voeden en en en en zoveel als nodig
4) slapen waar de baby zich het beste voelt, en niet toevallig is dat vaak niet in zijn eigen bed
5) vrede nemen met crappy nachten voor een paar jaar
6) ook die nachtelijke momenten koesteren .. deze dag (en nacht) met hen komt nooit meer terug. Dat kleine handje dat ’s nachts onze nabijheid zoekt…moet die toch gewoon ook kunnen vinden?

Dus beste HLN, beste auteur van het stappenplan: Bezint eer je opnieuw begint met het naar voren schuiven van een stappenplan… je maakt er vele jonge gezinnen onterecht onzeker mee. Er zijn mama’s die me zeggen “ik hoop dat mijn familie dat niet leest, of ik zal het weer mogen horen”. Is dat niet heel jammer?

Een pasgeboren baby is niet maakbaar en kneedbaar… er is de nood aan nabijheid, liefde, warmte, en eten. Geen overdosis melatonine, en geen eten en slapen op commando. En wánneer er aan die basisbehoeften vervuld wordt, hoe, door wie en met wie allemaal .. willen we dat vriendelijk uitbesteden aan de ouders in kwestie? Aan zij die hun kind het beste kennen? Zij die proberen naar goed vermogen de fundamenten te leggen voor een kind met een gezonde portie zelfvertrouwen die weet dat de ouders er zijn waar en wanneer nodig en die de vrijheid krijgt om zichzelf te ontwikkelen op zijn/haar eigen tempo. Kunnen we dat afspreken?

Dus lieve lezers. Mijn bereik is absoluut geen 2.000.000 – zelfs geen 1/1000 daarvan maar ik hoop toch “het stappenplan” bij deze wat heb kunnen nuanceren.

Gewoon lekker verder doen … GOE BEZIG!

Rest mij nog jullie een fijn weekend te wensen! Met een gezonde dosis vitamine D, die melatonine … die volgt vanavond wel 😉

ps. Ik offerde 1u van mijn zuurverdiende slaap op om dit neer te schrijven. Graag gedaan!

       

6 Comments »

  1. Helemaal herkenbaar, zoontje Thomas wordt eind juni 5jaar, van dag 1 tot ongeveer 2 jaar sliep hij perfect alleen, tot plots de nachten zeer moeilijk werden, mama nachten opgebleven, vanalles geprobeerd tot uiteindelijk van volledige uitputting Thomas tussen ons in het grote bed en toen werden de nachten weer deugdzaam. Sinds zijn 4de verjaardag wilde Thomas wel terug in zijn kamer slapen, maar niet alleen, mama had er niet beter op gevonden dan mee in het eenpersoonsbed van Thomas samen te slapen. Ondertussen een jaar later nog steeds hetzelfde scenario, maar wel met zeer ongemakkelijke houding van mama die bovendien kampt met rugklachten, Thomas wordt alsmaar groter en dan met zo twee in bed, wordt bed alsmaar kleiner. Vanaf dit weekend zou het tij moeten gaan keren, we hebben min of meer een deal gemaakt, we hebben een speelhuis, glijbaan, schommel in de tuin gezet, als dat af is, gaat grote jongen Thomas alleen slapen.
    Ben benieuwd, ik heb wel de optie open gelaten als hij snachts bang is of niet graag alleen hij altijd naar het grote bed van mama en papa mag komen, kwestie van de overgang niet te bruusk te maken.
    Thomas slaapt gewoon graag samen, voelt vooral graag iemand dichtbij zich en zegt vaak snachts, stop me toe en hou me vast, en mama geniet ervan! Want hoe dat ik ook graag terug meer comfort wil voor de rug, zelf geniet van de nachten met zoontje dichtbij mij, want ik ga ontwenningsverschijnselen hebben als hij effectief alleen gaat slapen 😉.
    We zullen wel zien wat toekomst brengt, maar ook dat artikel van HLN stemt me boos, het is zo een gevoel dat me geeft dat we in een maatschappij leven waarin we precies robotten moeten zijn, getimed worden. We zijn ooit op reis geweest naar Suriname en daar is het leven zo chill, met zo een toestanden soms denk je dan pack your baggs and move to another life.
    Dit is een onderwerp waar denk ik we een boek over kunnen schrijven.
    Maar de uiteindelijke conclusie ieder kind en mens is anders, er wordt geen handleiding bij gegeven, volg inderdaad je buikgevoel en hetgeen het kind aangeeft, want uiteindelijk komt het allemaal goed, ze worden zo snel groot, geniet gewoon !

    Liked by 1 persoon

  2. Wat jammer dat je zo negatief bent… Er verschijnen dagelijks wel berichten over doorslapen, als jij echt vindt dat je je buikgevoel moet volgen, doe dat gerust maar geef anderen geen slecht gevoel omdat zij wel baat hebben bij (enkele van deze) tips. Ik ga er van uit dat de meeste mama’s kritisch genoeg ingesteld zijn om de toestroom aan krantenberichten te filteren. Jij bent pro co-sleeping en knuffelen en wiegen, ik was dat oorspronkelijk ook maar dit werkte bij mijn dochter niet. Ik heb nooit bewust een stappenplan gevolgd maar herken wat wij uiteindelijk deden wel in dit artikel. Kijk gewoon eens naar de reacties op je Instagrampost.. je zorgt op deze manier voor een wij-zij verhaal en je spreekt jezelf voortdurend tegen. Laat iedereen z’n ding doen en maak niet zo’n persoonlijke zaak van een artikel

    Liked by 1 persoon

  3. Ik vind dit toch een wat overdreven reactie. Ik kocht het boek van de betreffende vrouw – ook een mama trouwens van 4 kinderen – bij mijn tweede kindje, nu bijna 7 maanden.. hoewel ik 3weken ook vroeg vind, ben ik snel begonnen met regelmaat en structuur, omdat mijn kind daar enorm veel nood aan had. Van in slaap wiegen en op ons liggen werd hij onrustig, hij sliep alleen goed als hij in zijn park lag. Het idee dat je baby het best drinkt als hij uitgerust is, is toch ook niet dom? Ze zegt nergens dat je je baby moet laten wachten met eten, uiteraard niet. Ik ben daar snel mee begonnen: slapen, wakker worden, voeden, knuffelen en opnieuw slapen. De dagen dat dat niet lukte omdat we vb weg moesten was dat merkbaar want een serieus overprikkelde baby die niet goed dronk. In haar boek spreekt ze trouwens duidelijk dat laten wenen niet oké is. En dat als je je baby in slaap moet wiegen je dat uiteraard moet doen, want slaap is bekanjfrjjk. Ze spreekt ook over de voordelen en het belang van nachtvoedingen. Misschien eens wat verder lezen voor in zo’n kramp te schieten? Niet enkel ouderschap waarbij je volledig op het ritme van je baby leeft en altijd samen slaapt is per se goed ouderschap. Ik gaf BV op vraag en mijn zoontje sliep op 9 weken door, dat is wss ook ‘onverantwoord’ ofzo.,Als je spreekt van buikgevoel volgen dan kan het toch ook dit zijn? Mijn baby had nood aan rust en regelmaat, en hield niet van bij ons slapen. Bij mijn eerste was dat totaal anders, daar werkte wakker wegleggen ook niet, maar dat wilt daarom toch niet zeggen dat dat nooit werkt? Ik ken veel mensen met baby’tjes die zeer onrustig zijn, en vaak is dat exht terug te leiden tot te weinig slaap en rust overdag en weinig structuur. Maar soms is dat natuurlijk ook niet zo. Elk kind is anders. Ik vind het altijd grappig als mensen zo reageren omdat ze vinden dat je ‘je gevoel’ moet volgen maar vervolgens wel zeggen hoe zij vinden dat het moet gebeuren.

    Liked by 1 persoon

  4. Helemaal eens met je blogpost! Kon over ons gezin gaan. Ieder kind is anders. Hier ook eentje die liefst alleen op zijn kamer slaapt en 2 andere die niet alleen kunnen slapen en liefst tussen mama en papa in slapen. Een geluk dat ik dat artikel niet gelezen heb want mijn reactie zou ook geweest zijn “hopelijk leest mijn familie dit niet..”. Wij krijgen ook zo vaak te horen dat we niet goed bezig zijn terwijl het voor ons net heel goed aanvoelt.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s