> 1 jaar borstvoeding – how we manage to moo-ve on

Heel vaak galmt hier door de living “jongeeeens, het is geen wedstrijd!!” – en dat is meteen ook de insteek waarmee ik hier wil openen. Zonder enig oordeel, zonder enige vergelijking. Sommige mama’s beslissen upfront om geen borstvoeding te geven, anderen geven het toch een kans, een paar voeden enkele dagen, anderen ettelijke weken of maanden, een kleine groep jarenlang. Wroeten, onzekerheid, pijn, geluk, tranen, hilariteit en nog meer wroeten. Doorstaan.wij.allemaal. Borst, fles, lang of kort: allemaal doen we ons stinkende best – en dat is fantastisch!

Voor de mama’s met interesse in borstvoeding of voor mama’s die (straks) langer (wensen te) voeden: mogelijks is onderstaande herkenbaar of heb je er later iets aan.

Zoals eerder vermeld, bij Marie-Lou en Maurice ben ik op respectievelijk 3 en 4 maanden gestopt met borstvoeding. Dat was voor mij toen een no-brainer eens ik terug ging werken… maar dit keer lag dat anders. Ik moest en zou die 6 maanden exclusief halen (vraag me niet waarom, iets van “wellicht” laatste keer) – en zo geschiedde. Vorige maand vinkten we ook officieel het eerste jaar af. Nooit gedacht hier ooit te geraken. Dat we samen de WHO norm van twee jaar gaan halen dénk ik niet, maar zeg nooit nooit. Ik laat het zo natuurlijk mogelijk verlopen. If he’s done I am … hoewel ik soms al totally done ben, in mijn hoofd dan vooral, en veelal ’s nachts 😉

Liep ons borstvoedingsavontuur altijd van een leien dakje? Ab-so-luut niet. Tot 6 maanden was het “makkelijk” (eens goed op gang) in die zin dat Jacques toen nog rustig dronk wegens weinig andere “interessante zaken” in zijn leventje. Maar eens hij meer en meer een ‘mensje’ werd gingen de vredige borstvoedingsmomenten concurreren met lampjes in de kamer, bekende stemmen, vogeltjes die fluiten, speelgoed wat rondslingert enz. De flexibiliteit, veerkracht en draagwijdte van een vrouwelijke tepel blijft mij dagelijks verbazen.

Maar hoe-gaat-het-dan-nu-zo? De maandelijkse dipjes rond eisprong en ongesteldheid blijven aanwezig maar laten zich iets minder duidelijk voelen. Misschien wordt het allemaal wat stabieler eens het jaar gepasseerd?

Kolven – ik doe het niet meer heel vaak – maar neem het van mij aan: het levert geen liters melk meer op. Blijkbaar zijn borsten die >1 jaar live voeden niet meer zo makkelijk te “foppen” met een kolf. Ik moet het gaan geloven.

De stieftiet is ook nog steeds dezelfde – links is gewoon minder gemotiveerd aan dit avontuur begonnen en houdt halsstarrig dat stramien vol.

Om maar te zeggen: het was niet altijd een walk in the park, die borstvoedingsperiode tot dusver. Het was een verhaal van meestal rustig met de stroom meevaren op zee, maar ook van stormen trotseren, ijsbergen ontwijken, een man en kinderen bijna overboord gooien en af en toe ook een tsunami doorstaan – dat laatste vooral letterlijk in het begin dan. Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen maar soms, heel soms (vooral na de podcast van Kristien Wollants over borstvoeding — luister hier) kijk ik met weemoed terug naar die eerste dagen – de dagen met gestuwde, blauwe borsten met melk voor een ganse materniteit. Geef toe, dat heeft toch iets.. zo die woeste natuur die uit het niets opstaat en zich klaarmaakt om je kersverse baby de eerste weet-ik-veel-hoeveel dagen in leven te gaan houden en te doen groeien, te doen ontwikkelen op alle vlakken. Gewoon alleen, zonder externe “hulp”. Alsof het nog niet gek genoeg was dat je van quasi niets in de 9 maanden daarvoor een baby hebt gemaakt. Blijft waanzin.

Recent kregen we als klap op de vuurpijl een periode dat Jacques absoluut geen geduld had om te wachten tot de melk toeschoot. Voor goed begrip: meestal duurt dat 10-20 seconden. Hij begon dan te drinken, stopte na 4-5 seconden en wees naar de kolf (waar die ook lag) “DIE!”… met andere woorden, laat een ander het werk  maar doen, ik wacht wel tot de melk overvloedig stroomt. No kidding. Gelukkig stopte dat pasja gedrag ook vanzelf na enkele weken. Wéken ja… ik heb daar wéken aan toegegeven. En eerlijk?  In mijn hoofd gooide ik elke dag de handdoek in de ring. Maar toch wint op zo’n momenten die allesoverheersende drang om verder te gaan. “Zou hij hiermee nu willen aangeven dat het genoeg geweest is?!”, dacht ik dan wel eens. Maar als ik hem dan zag genieten eens de melk kwam, dan kon ik dat niet geloven. Iets duidelijker zijn, aub… maar nog niet nu hé 😉

Omdat ik jullie soms hoor zeggen (of denken – psycholoog he ;-)) “dat zou mij nooit gelukt zijn” (of lukken). Wel, misschien wel met onderstaande – voor mij onmisbare- zaken die de kans op langvoeden hier hebben kunnen verhogen:

  1. Een goede, dubbelzijdige kolf (hier gebruiken we de swing maxi van Medela) + een 12v snoer voor in de auto (op/af werk). Deze combi was nadat ik terug ging werken op 5 maanden dé life saver van ons borstvoedingsavontuur. Ik had overdag de tijd niet om meer dan 1x te kolven dus dan was onderweg naar werk/huis als extra stimulans zeer welkom. En je zit daar toch maar je stuur op te eten uiteindelijk, het valt wel echt goed te combineren – opgelet; in de auto kolfde ik enkelzijdig – je moet wel nog een beetje handig auto kunnen rijden ook.
  2. Een degelijke beha (hier gebruiken we de mammae, die is wat stijver qua stof en dus vooral fijn om te kolven (flesjes blijven er goed in vastzitten, bijv tijdens die bewuste autoritten)). Verder ben ik wel tevreden van de simpele voedingsbeha’s van H&M… hoewel geen van bovenstaande ooit in de categorie “stijlvolle” of “zinnenprikkelende” lingerie zal belanden. You can’t have it all 🙂
  3. Lecithine 1200mg (via apotheek) en gemberkompressen (homemade) bij (beginnende) borstontsteking en verstopping (en waar nodig ook Brufen om de ontsteking tegen te houden). Niet zo vaak nodig gehad, maar toch goed dienst gedaan.
  4. Borstvoedingskoekjes – om zelf te bakken en op te eten, d’uh. Say what hoor ik jullie denken? Wel, neem hier maar eens een kijkje – geen idee of het echt gewerkt heeft, maar ze zijn lekker, en gezond! Ook de kinderen waren/zijn fan!
  5. Water, liiiiiiiters en liiiiiiters water. Ik probeer nog steeds na elke voeding 0.5l water te drinken; zo een dopper fles leeg. Ondertussen spreken we over een vijftal voedingen per etmaal (tss 18u ’s avonds en 8u smorgens) maar in het begin dronk ik dus makkelijk >4l water per dag. Gefilterd kraantjeswater that is, geen “speciaal” water uit flessen. En thee, borstvoedingsthee (met oa. fenegriek, anijs, venkel) – ik kan het ondertussen niet meer ruiken of zien, maar in het begin (de eerste 5-6 maanden) wel heel veel gedronken, en heeft er zeker niet slecht aan gedaan. Zou ook krampjes bij de baby verlichten.

En dan onmisbare zaken die je (helaas) niet in de winkel kan kopen:

  • een partner (bij uitbreiding: een gezin) die je door dik en dun steunt bij je keuze om langer door te gaan
  • een werkgever (én leidinggevende) die je de ruimte, faciliteiten en flexibiliteit geeft om te kolven
  • engelengeduld, bloed, zweet & tranen

En bij dipjes (oa. die van het cyclus – gerelateerde – type) hielp hier “powerkolven” het beste: 10′ kolven (telkens dubbelzijdig) – 10′ rust – 10′ kolven – 10′ rust – 10′ kolven. Niet per se om op dat moment veel melk te verzamelen, wel om de productie een flinke boost te geven. Eén keer per dag, voor een paar dagen en je bent weer vertrokken.

Let’s see how and when this adventure ends……meanwhile, I’ll just moo-ve on!

oreo.png

 

4 Comments »

  1. Heel herkenbaar Lies, enkel de borstvoedings-koekjes kende ik niet :D. Ik heb eveneens Mn kindjes gevolgd, bij de eerste 9 maanden, de jongste een jaar en 9 maand. Zweet, bloed en tranen heeft het me gekost, letterlijk 🙂 maar ik zou het zo opnieuw doen! Vooral bij de oudste is de opstart een strijd geweest, maar waar een wil is, is een weg… de tweede liep iets vlotter, maar zij weigerde dan ook resoluut de fles en eenders welke andere voeding, dus heb ik een klein jaar ‘vast’ gezeten, en nachten lang gevoed om de schade van overdag op de crèche in te halen… (vraag me echt af hoe ik soms op het werk geraakt ben?!). eigenlijk zou ik iedereen zot verklaren als ik mijn eigen verhaal van hen hoorde, het blijft iets raar dat ‘moedergevoel’ hè 😉 ik heb vaak willen stoppen maar om 1 of andere reden niet gekund of toch niet gewild :). Respect voor alle lang voeders, maar zoals je schrijft minstens evenveel respect voor flessen gevers, want het nachtelijk flesjes geven lijkt me veel zwaarder dan ’s nachts in eigen bed bv geven 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Zoontje wordt volgende week 22 maanden en mag nog drinken als hij daar zin in heeft. Steeds minder en minder dus. Ik hoop dat hij er nog minstens een weekje mee doorgaat. Zo handig op het vliegtuig :p

    Maar ik heb nu een punt bereikt dat ik het niet meer jammer vind als hij niet meer wil drinken. Er zijn voordien al momenten geweest dat ik dacht dat hij ermee zou stoppen en toen vond ik het echt spijtig. De WHO-norm halen zou tof zijn maar het is geen must.

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Kris10 Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s