Mijn enige to do deze zomervakantie….

Vanaf morgen ben ik 6 weken thuis met mijn alles, mijn wereld, mijn drie schatten van kinderen. Zij waar ik meer van hou dan woorden ooit kunnen beschrijven, en waar ik grenzeloos fier op ben. Zij die de ruwe bolster die ik ooit was in een gesmolten eclairke transformeerden (met ouder worden nog meer). Hij die ze mij schonk moet nog een weekje werken, en dan trekken we met zn allen de oceaan over.

Maar, eerlijk is eerlijk: diezelfde 3 had ik -moest ik het op sommige momenten voorhanden hebben gehad- ook al wel eens op een kanon gestoken .. Niet voor streken die ze uithalen, integendeel zelfs. Vaak is het iets klein: er gaat een glas om, of ze hebben wéér een vraag (3 min na de vorige), of een volle pamper, terwijl ik op dat moment dringend een mail moet sturen, dat ene berichtje nog moet beantwoorden of die afwasmachine nog moet leegmaken. ‘Wa ist nuuu weer?’. Rologen. Zucht. Schaam u moeder. Spijt. Te laat. Morgen beter. Morgen opnieuw.

Ik ben niet altijd een leuke mama buiten de vakanties. Dat besef ik, en dat maakt me soms triest. De weekavonden zijn erg druk.. met hobbys, met huiswerk, met huishouden, met werken, met met met. We zijn altijd wel in de weer. Té weinig neem ik de tijd om bewust te gaan zitten, hun recht in de ogen te kijken en even alleen maar te luisteren naar het verhaal wat zij mij nu willen vertellen. Dat wat voor hun, vandaag, belangrijk was. Liefst stel ik daarover dan ook nog wat vragen, en kan ik me zo helemaal inleven in hun kleine grootse wereldje. Zonder dat ik terwijl mijn vlees omdraai, Fre vraag hoelaat hij thuiskomt of de was in de droger steek… echt 100% luisteren bedoel ik dan. Want horen doe ik het (meestal) wel. Onthouden (heel) vaak niet.

Ik weet dat ik niet de enige ben met dit “probleem”. Velen zitten in de ratrace, ook dat is een bewuste keuze… maar eentje die toch af en toe aan een realiteitstoets onderworpen moet worden – zoals nu.

Ik ben trouwens ook zo’n mama die bijna nooit aan de schoolpoort staat. Leve de grootouders op dat vlak. Buiten 1 september en 30 juni – dan houdt niemand mij tegen. Omdat ik weet hoe groots die dagen voor hen zijn, en ook voor mij.. als mooie herinnering en om weer een schooljaar af te vinken en weg te slikken vanachter mijn zonnebril. Marie-Lou gaat naar het 4e leerjaar in september. Het leerjaar waarin ze plots een tiener zal zijn. In mijn beleving zette ze eergisteren haar eerste stapjes. Om maar te zeggen, time flies… vaak was ik er, maar regelmatig ook niet en als ik er was – dan niet altijd op de manier dat ik er (diep vanbinnen) voor hen wou zijn.

En, ik wéét dat mijn kinderen waarschijnlijk niet minder gelukkig zijn dan een vriendje wiens mama elke dag aan de schoolpoort staat en uren met hen gezelschapsspelletjes speelt ‘s avonds – maar soms knaagt het dus toch. En das meteen één van de redenen dat ik besloot om deze zomer een maand ouderschapsverlof te nemen. En nog een andere, meer ingrijpende beslissing nam (zie verder).

Ik heb ZO-VEEL zin in de 50 dagen die voor ons liggen! 50 dagen de banden opnieuw aanhalen, zoals we dat alleen tijdens de vakantie kunnen – omdat er dan geen moetjes zijn, geen druk, geen tijdschema’s.

Ik wil uuuuren bewust naar hun spel kunnen kijken en me hardop afvragen wanneer ze alweer zó groot geworden zijn. Verbaasd zijn dat dat stukje geschiedenis of die vreselijke meetkundige figuur zich ook alweer een weg in hun hersentjes heeft gebaand. Ik wil zien hoe ze ruzie maken en het weer goedmaken. Niet van achter mijn fornuis gokken wie de oorzaak van het dispuut was en vervolgens wellicht de verkeerde straffen. Nee, ik wil midden in de plaats delict zitten en er om de hoek om lachen (en ’s avonds met Fre uiteraard nog eens). Ik wil hún ‘firstworldproblems’ vanop de eerste rij proberen te begrijpen.

Ik wil weer een leukere mama zijn. En dat besef ik niet pas vandaag, ook niet gisteren maar al een hele tijd. Ik wil er terug meer zijn voor hen – niet lijfelijk, want meestal loop ik hier ‘s avonds en in de weekends wel rond. Met mijn hoofd vaak ergens anders. Ik wil terug meer in-their-game zitten .. er vol voor hun zijn, wél met 2 oren en heel mijn brein naar hen luisteren, hen bekijken, alles opsnuiven, meekrijgen. Verwonderd zijn … fier zijn … en dat ook zeggen. Nog meer dan ik al doe.

Ik wil er terug meer zijn. Lijfelijk én mentaal. En dat is ook de reden dat ik recent besloot me professioneel te gaan heroriënteren. Rustig, zonder druk, kijk ik links en rechts of er een job is die minstens even boeiend is dan mijn huidige maar die mij ook de zuurstof kan geven die ik, maar vooral mijn gezin, in deze fase van ons leven meer dan ooit nodig heeft. Eentje zonder (al te veel) reizen en zonder frequent avond- en weekendwerk. Zeker nu Fre de sprong naar zelfstandige heeft gemaakt lopen we onszelf meer dan ooit voorbij. En dat is geen kritiek, want die keuze maakten we uiteraard samen.. maar het is wel een vaststelling. Welke richting het uiteindelijk zal opgaan, dat weet voorlopig niemand (ook ik niet) – maar er zijn een aantal interessante pistes waarover ik snel meer hoop te weten en te kunnen delen.

Ik wil weer een leukere mama zijn. Niet de komende 50 dagen, maar de komende 50 jaar (If I may). En dat ze later terugkijken op de zomer van 2019 en tegen zichzelf (of nog beter: elkaar) zeggen – Damn, die zomer van 2019.. those were the best days of my life. En dat we die kunnen vasthouden, en doortrekken naar 365 dagen wat-meer-mogen-en-minder-moeten. Bewuster samen-zijn.

We hebben maar 18 zomers samen, en wat Marie-Lou betreft zit ik al bijna in de helft. Er is geen pauze knop, dus ik kan het allemaal niet langer laten duren.. het enige wat we kunnen doen is ten volle genieten van de tijd die we samen hebben. En ik ga proberen zo aanwezig mogelijk te zijn – op elk moment. Ondanks bleepende iphone’s, brullende kookwekkers, piepende wasmachines en ander ondeugd. Want in een gezin, als moeder, is er altijd wel een taakje wat roept. Wel, mijn kinderen zullen dit keer harder roepen.

Een zomer waarin we laat opblijven, vloeken op muggenbeten, pannenkoeken eten als ontbijt, voor de 8e keer die dag een spelletje zeeslag spelen, en flauwe moppen tappen. Moppen van ‘Jaantje’ ipv ‘Jantje’, omdat Lou weet dat wij daar gek van worden.

Een zomer waarin ik hen zó vaak zeg dat ik van hen hou tot ze er niet meer tegen kunnen. Waarin ik hen doodknuffel en kus, op elk moment van de dag en wanneer wij daar ook maar zin in hebben.

Een zomer waarin Marie-Lou en ik luid zingen en dansen, en we eindelijk die tiktok samen maken die ik haar al beloofde tijdens mijn zwangerschapsverlof… en nog één en nog één. Stay tuned instagram 😉

Een zomer waarin Maurice en ik niet vies zijn van een matchke voetbal – ik uiteraard in de goal sta en bijna alle ballen per ongeluk binnen laat. Waarin ik naar zijn sappige verhalen luister en me een deuk lach met zijn flauwe moppen.

Een zomer waarin Jacques en ik samen dutjes doen .. niet ik die doe alsof en 1 minuut nadat hij slaapt het hazenpad neem. Nee, dutjes met onze monden wagenwijd open en met onze handen in elkaar.

En en en.

Een zomer waarin ik weer een leukere mama word. Een zomer waarin ik één grote dikke vette to do op mijn lijstje heb staan en dat is: ER ZIJN VOOR HEN.. met mijn grote moederschoot (leve extra zwangerschapskilo’s), mijn weke moederhart, … en met mijn gsm wat vaker op stil.

Wij wensen jullie allemaal een hele fijne, deugddoende zomervakantie! 😘

14 Comments »

  1. Amai, zo blij dat je dit neerschrijft! Hier nog geen vakantie maar kan allesinds extra qualutytime inplannen met mijn zoontje. Goud waard! Zowel je woorden als er zijn voor hun! Geniet van jullie vakantie 💕

    Liked by 1 persoon

  2. Poeh Lies ik ben er een beetje stil van. Bijzonder dat je zo open durft te zijn. Want stiekem maken we ons hier allemaal wel eens schuldig aan (of vaker dan eens..) respect voor de dappere keuzes die je maakt. Ik wens jou en je gezin een hele mooie zomer toe! 😘

    Liked by 1 persoon

  3. Geniet ervan met volle teugen, welverdiend meid! Ik snap je meer dan ooit! Ben deze week begonnen aan een nieuwe job uitdaging met direct 40u,12u per dag weg, weg van mijn zoon 😢mijn moederhart breekt. En ik heb deze week al serieus veel getwijfeld en geweend of ik wel een juiste keuze maak. De fulltime is een kwestie van tijd, nu tijdens de opleidingsperiode, nadien is er een optie voor andere uren. Mijn idee speelt 32u te doen, 1 dag extra in de week. 1 dag ademruimte om huishouden te doen, beetje tot mezelf komen en vooral wel aan de schoolpoort kunnen staan en bezig zijn met mijn zoon. Voorheen deed ik 28u,10min van thuis uit werken en de luxe om veel aan de schoolpoort te staan. En inderdaad soms verwens je de momenten dat de zoon zeurt of eens tegen sputtert, nu zou ik willen dat ik tijd al kan terug draaien en dat al na 1 week. Maar er is wel licht aan het einde van de tunnel, en zoals jij zo mooi verwoord, beter terug meer mama zijn.
    Lies geniet van alles en weet dat je het super doet, met je 3 bengels, ik heb het al niet gemakkelijk met 1.

    Liked by 1 persoon

  4. Zo mooi geschreven! Onzettend mooi! Zo herkenbaar, voel me vaak ook schuldig om welke mama ik soms ben🥴 maar we zijn allemaal maar mensen die onszelf heel vaak voorbij razen en ons heel vaak schuldig voelen! Fijn dat jij t zo open hebt neer geschreven! Knap Liesje ❤️💋

    Liked by 1 persoon

  5. Liefde is… niet hard zijn voor jezelf. Jij bent hun allerbeste mama. Maar ik versta je… een jaar geleden ging ook ik op de rem staan. Voor de wereld dan. Je leeft maar 1 keer en je kleintjes ook. Prachtig geschreven, heel herkenbaar…

    Liked by 1 persoon

  6. Zo herkenbaar! Ik herken mezelf zo in jouw verhaal, zo hard. Maar vanaf zaterdag mogen die kindertjes van mij ook allebei op mijn zeer grote moeder-schoot ,die ik al had voor de zwangerschappen trouwens, kruipen. Geniet van jullie vakantie en tijd samen!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s