Het eten is klaar, komen jullie zeuren?

Ik krijg via instagram vaak opmerkingen, reacties, vragen over onze little in the middle en zijn liefde voor eten (ironisch, ja). Hij die thans door het leven dartelt, behalve als het op eten aankomt. Daarom een keertje: ons verhaal.

Er was eens: Maurice Hectors. Een vrolijke baby die nooit huilde en altijd vrolijk was. Eentje die het eerste uur van zijn leven de borstvoeding voor de volgende 3 maanden in één voeding op gang trok… letterlijk. Hij dronk zo lang dat hij de 8 uren die daarop volgden niet kwam vragen. Wij lachen er wel eens mij dat hij toen at voor de rest van zijn leven.

Hij kreeg 4 maanden borstvoeding, daarna ging hij zonder veel problemen over op Nutrilon en at hij “ok” porties bijvoeding. Het waren wel nooit geen grote hoeveelheden (vergeleken met Jacques nu zeker niet). Als peuter proefde hij veel en at hij redelijk goed – hij was zelfs een beetje chubby. Maar dan op een gegeven moment werd het moeilijker en werd elke maaltijd een strijd. Hij proefde wel het meeste wat we hem aanboden (vergeleken met Lou die al kokhalsde bij het zien van nieuwe zaken) en lustte ook best wel wat (opnieuw: vergeleken met grote zus) maar … hij at echt de porties van een kanarie.

We hebben heel wat geprobeerd: hem laten kiezen, ons goesting doen, broodmaaltijd, lief zijn, boos zijn, negeren, van tafel sturen zonder eten, tafel dekken zonder een bord voor hem, héél boos zijn.. er was weinig wat echt hielp. Tot op de dag van vandaag is quasi elke maaltijd een strijd. Eerst en vooral om hem aan tafel te krijgen, dan om hem aan het eten te krijgen, daarna om hem meer dan 2 happen te laten eten en ga zo maar door. Het is zo erg dat hij in het weekend vaak vraagt “is dit ons ‘deze avond eten'” .. “nee Maurice, ons middageten”. En dan die teleurstelling, dat hij nóg een keer “moet” eten vandaag. Zo jammer, vooral voor hem ook – die momenten samen aan tafel zouden leuk moeten zijn, toch?

Ik heb absoluut geen one-size-fits all om je kind aan het eten te krijgen (I wish, dan waren ook wij gered), maar ik deel wel graag wat bij ons wel of niet helpt:

  • Niet dwingen: lijkt hier averechts te werken. Enfin, het wérkt op zich wel: bijv. hem apart zetten om te eten en pas terug toelaten als alles op is, maar zo wordt het eetmoment enkel nog negatiever (klinkt ‘gestapo’ wat wij al probeerden, maar op al die jaren haal je werkelijk alles uit de kast om iets te kunnen veranderen). Ervaring leert dat dwingen in the long run niet helpt… eerder het volgende:
  • Leg hun bord goed vol, maar zeg vervolgens (als het gezeur begint) dat ze niet alles moeten opeten en deel het bord bijv. in twee: wat je wel op moet eten vs. wat je mag laten liggen. Lijkt voor hem dan ineens meer haalbaar om dat “halve” bord op te eten dan wanneer ik maar die portie zou opgeschept hebben – kwestie van perspectief? Je zal maar een kind van 2 psychologen zijn, dan zit je permanent in één of ander sociaal experiment 🙂
  • Niet teveel laten drinken tijdens de maaltijd. Maurice is geneigd om heel veel water te drinken tijdens het eten, om alles door te spoelen zo lijkt het.. maar de bomma zei altijd waar de brouwer is, kan de bakker niet zijn – Dus 1 glaasje water, is dat op dan is het klaar.
  • Positief bekrachtigen. Ik zei het al: de eetmomenten zijn vaak niet leuk hier – die keren dat het wel goed gaat proberen we hem wel genoeg daarvoor te belonen (“amai maurice, superflink gegeten”, “ma wauw, zo goed gegeten zonder dat we moesten zeuren”, ..) Hij is daar zeer gevoelig aan, en geeft dan bijna licht. Ik geloof erin dat dat in the long run zijn vruchten wel afwerpt… het was ooit erger dan nu.
  • Hun het eten laten kiezen/laten helpen met klaarmaken en daar een beetje een spel rond maken “Maurice heeft vandaag het eten gekozen papa, ziet er lekker uit he?”. Groenten laten kiezen helpt hier ook: “wat willen jullie: bloemkool, boontjes of liever wortelen?”. Dan krijg je alleszins niet het gezeur van “eten we nu wééral boontjes”.
  • Genoeg variatie – toen hij kleuter was hadden wij de neiging om alles te pureren opdat ze toch hun groenten binnen hadden… zo erg dat wij op den duur geen puree meer konden zien. Nu in principe was dat niet nodig, want ze eten even goed (of niet) groentjes apart van hun patatjes.
  • Soep (liefst met balletjes ;-)) wordt hier heel goed gegeten door allebei, en daar zit alles in .. dus soms doen we van soep met croque monsieur of een gekookt eitje met soldaatjes – vinden ze super (en is wel eens makkelijk wanneer er weinig tijd (of goesting) is om te koken).
  • Elders laten eten – vooral bij de oma’s is een groot succes. Daar zijn de boterhammen toch altijd beter, de patatten on point alsook de worsten van betere kwaliteit. Op restaurant is ook een prima alternatief.
  • Ik weet, er zijn veel meningen over maar wij doen wel van beloning: als ze flink eten krijgen ze een dessert. Gaande van een yoghurt, een koek, chocola tot een ijsje.

Nu, voor de volledigheid van ons verhaal – zowel Fre als ikzelf waren moeilijk eters als kind. Bij mijn ouders stond de boekenkast vol met boeken van “wat als mijn kind niet wil eten” en Fre at enkel als de bovenste topping ketchup was (op alles). Ondertussen eten we beide goed (tot héél goed), hoewel we van het ketchup probleem nog niet volledig verlost zijn 😉

Benieuwd wat jullie nog allemaal verzinnen om de mini’s beter te doen eten !

 

7 Comments »

  1. Dit is zo een herkenbaar verhaal. Bij oma altijd groot succes en bij ons thuis is dat de hel bij Ivonne. Het is ook een sprietje, ik bied haar zoveel aan en kook zelfs apart zeker nu Gijs er niet is. Soms zelfs frequenter pasta opdat ze toch maar zou eten.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik was als kind ook een slechte eter. Ik herinner mij o.a. bezoekjes aan specialisten en maaltijden geserveerd op poppenbordjes. Long story short: niks hielp, het kwam allemaal goed en ik heb mijn schade ruimschoots ingehaald.

    Thuis doe ik van ‘laat het los’ bij mijn zoon. Hij eet best goed maar brood daar moet je niet mee afkomen. Als wij boterhammen eten, eet hij beleg en rauwe groentjes. Ook ok. Maar dat is natuurlijk enkel brood. Hij verzet bergen pasta, gewokte groentjes met curry … Er zijn periodes dat hij wat hem niet zint uit het bord vist, stukjes paprika etc. (deed ik ook vroeger) Zolang hij niet constant ziek is, lig ik daar niet meer wakker van.

    Liked by 1 persoon

  3. Waar de brouwer is, kan de bakker niet zijn… heerlijk 😀 Op vlak van eten geen tips wegens 2 varkentjes in huis (tips om niet de hele dag door om eten te zeuren zijn ook welkom!) Maar op andere vlakken (aankleden bvb) is het hier ook dagelijks een strijd waar ik mijn pedagogische achtergrond vol overgave op loslaat, om telkens weer het deksel op de neus te krijgen. Frustrerend! Het is een zoektocht… eentje die hopelijk ooit zal eindigen bij regenbogen en een grote pot goud!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s