De blog: één jaar later

Sinds enkele dagen bestaat deze blog één jaar, en zoals dat gaat met psychologen en “nieuwe projecten”: hoog tijd voor wat reflectie!

Alles begon met een aantal instagram volgers die vonden dat die ellenlange verhalen onder mijn foto’s misschien wel meer voer waren voor een blogpost, zodat ze er sneller eens naar terug konden grijpen. Pragmatisch, dat moet je ze nageven. En lief, dat ook. Daarnaast was ik op dat moment al weken in verwondering over het feit dat mijn eerstgeborene, lieve dochter, straks 8 jaar zou worden… en zette dat allerlei denkprocessen en flash backs in de bovenkamer in gang. Ik voelde een onweerstaanbare drang om dat neer te schrijven, zodat ik het voor altijd kon koesteren. Het eerste half jaar, -met Jacques erbij- had ook zo ongelofelijk veel bij haar bewogen. Bij ons.. want hoe het leven mét hem ons als gezin verrijkt had, daar zocht ik op dat moment nog de juiste woorden voor. En dan bedoel ik: op alle vlakken. En die grootsheid, die emotie.. die wou ik niet alleen vereeuwigen, ik wou ze met ‘de wereld’ delen. Omdat ik vermoedde, en hoopte.. dat dit voor velen herkenbaar zou zijn – en dus op één of andere manier wel leuk zou zijn om te lezen. Een eerste verhaal, op die verder blanco website, werd geboren. De reacties waren lovend, tranen liepen klaarblijkelijk over jullie wangen en die beroering, dat werkte als een boomerang.

Of ik mij het afgelopen jaar heb afgevraagd of het wel ok is mijn hart (en bij uitbreiding ons leven) open te stellen voor eenieder die het wenst te lezen? Wees maar zeker, meermaals zelfs. En niet in het minst omdat ik die vraag regelmatig ook effectief krijg, offline. En als Fre weer ‘ns wordt aangesproken bij de bakker, of Marie-Lou en Maurice worden herkend in een speeltuin hier ver vandaan, dan stel ik mezelf die vraag nog een keertje extra.

Het is een keuze die we als gezin maken. En wees gerust, we delen niet alles. Het is een fractie van ons leven – de gouden stukken, maar zeker ook die met een donker randje. Maar, ça,..ça c’est la vie, toch?

Schrijven lucht op, heelt, bevrijdt, inspireert. Het laat iets na voor later, voor mezelf, voor de kinderen, en voor al wie ons lief heeft en had. En los van die inner circle denk ik dat het verhalen zijn die ook anderen in beweging kunnen brengen, kunnen inspireren, en motiveren.

Al was het enkel en alleen voor die ene mama die tijdens de 7e nachtvoeding de borstvoedingshanddoek in de ring wou gooien, maar met enkele van onze verhalen indachtig toch de moed vindt om door te zetten. Dikke pluim daarvoor trouwens. Of voor één van die gezinnen die volgend jaar naar Amerika zal reizen. Goeie keuze! Voor zij die plots toch voor een derde gingen. You go! Of zij die hun haren nu wassen met een shampoobar van Lush en/of een waskwal. En, al helemaal voor zij die zich niet langer schamen dat zoon- of dochterlief ’s nachts nog steeds tussen hen in ligt. Is er iets leukers? Voor zij die uiteindelijk toch voor woonbeton kozen, en vanaf nu dus hun fles rode wijn met twee handen moeten gaan vasthouden. Ook voor hen, ja (en dat zijn er heel wat).

Maar… ook voor de stille lezers. Die 15.000 (!) anderen die in het afgelopen jaar de weg naar hier vonden, zonder daar meer woorden of letters aan vuil te maken. Voor de verdwaalde lezers die, na een search op google, hier terechtkwamen en op slag alles van achter naar voor zijn beginnen lezen. Veel hartjes, ook voor die groep.

Dankbaar voor de leuke kansen die we kregen, die we krijgen, als gezin. Door de blog, door instagram, doordat we ons verhaal met de online wereld willen delen. Nog meer dankbaar voor de lieve mensen waarmee ik ‘toevallig’ aan de praat raakte, en voor de vriendschappen die werden gesloten – online, maar ook offline. Ladies, you know who you are. Voor de mama’s die luisterden, raad of tips vroegen, en hiermee zelf meer teruggaven dan ze ooit zullen beseffen

Nog even een streepje statistiek alvorens we afronden.. de top 5 van meest gelezen artikels uit het afgelopen jaar:

  1. We moeten eens praten… over slapen
  2. Mijn enige to do deze zomervakantie
  3. Roadtrippen door Zuidwest USA met kinderen
  4. Compact reizen: dit zijn onze essentials
  5. Geef jij nu nog borstvoeding?
  6. ‘Aim in love with America’ (by Marie-Lou)

Voor de gelegenheid geef ik de top 6 mee – net omdat het zo leuk is dat dat nummertje 6 geschreven werd door the one and only Beauty: Marie-Lou 😉

Wat vast staat is dat er nog wel het één en ander staat te gebeuren ten huize Beauty & the fools. Zoals in elk ander huishouden in feite. En als jullie dat goed vinden, blijf ik een deel daarvan met jullie delen. Als jullie het niet goed vinden trouwens ook, wijsneus als ik ben. Voor de herkenbaarheid, ter inspiratie, voor een schaterlach en misschien wel een verdwaalde traan. En om die wachtrij bij de bakker wat aangenamer te maken, begot! 😉

Een welgemeende dankjulliewel (en een dikke bees) voor het afgelopen jaar!

Lies

4 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s