7 jaar Mister Mau, our little in the middle

Exact 7 jaar geleden, 38 weken zwanger van jou, was ik aan het whatsappen met Sylvie. Ze vroeg me of er nog geen beweging in zat…? Ik antwoordde: ‘Maar nee gij, wedden dat den deze den uitgang ook weer niet zelf gaat vinden?!’

We bleven praten over alles en niets. ik kreeg plots verdacht felle steken en dacht ‘daar heb je dat lijf weer.. het lijf dat jeuk krijgt bij het praten over luizen en waarbij de neus alleen kriebelt als ik geen handen vrij heb.. uiteraard krijg ík nu zogezegde ‘weeën’ bij het praten over de naderende bevalling‘. Papa en ik lachten er eens goed mee en ik hing terwijl een wasje op.. tot ik 1u later het gesprek met haar moest onderbreken. Ik belde omie en we vertrokken naar het ziekenhuis…

Datzelfde lijf krabbelt alleen telkens terug, eens we goed en wel in het ziekenhuis zijn aangekomen en gynaecoloog en vroedvrouwen opgetrommeld zijn. Dat was 2 jaar daarvoor ook al zo, en dat zou 6 jaar later nóg eens gebeuren. Maar niet erg, we kenden het ondertussen al. Wat er ook gebeurde, je was er bijna! Mijn eerste zoontje.. misschien ook wel mijn laatste – die eventuele derde was toen nog ver weg. Later zou dan toch blijken dat wij ook nog in staat waren een blonde versie van jou te creëren 😉

’s Nachts hadden we een relatief goede nacht en ’s morgens werden de weeën terug wat heftiger. Op 10 oktober in de namiddag was het voor echt. De bevalling was -vergeleken met die van zus- een zegen. Ik kon je zelf aannemen en je dronk meteen alsof je nooit iets anders gedaan had. We lachen er nu nog mee “dat je toen voor je leven hebt gegeten” … want ever since …

Eén van de mooiste momenten uit ons leven zou een paar uur later volgen, toen zusje jou kwam bezoeken. Ik kan dat eigenlijk niet beschrijven hoe groots dat is en was. Magisch is het woord dat dat moment wellicht het best benadert. Slim als jij toen al was, had jij op je reis naar buiten de ponyboerderij van playmobil voor haar meegenomen. Die band kon dus al niet meer stuk. Hoewel, diezelfde zus had er niet meteen op gerekend dat jij ook effectief mee naar huis zou komen enkele dagen later…

De eerste weken met jullie twee waren echt pittig. Marie-Lou vroeg absurd veel aandacht en was super super jaloers. Zo erg, dat wanneer ze na haar middagdutje beneden kwam en jou zag, ze vroeg om terug te gaan slapen. Mijn hart brak die eerste weken meerdere keren in tienduizend stukken. Ik had geen idee waar wij aan begonnen waren, en hoe we dat ooit zouden kunnen doorbreken. Daar sta je dan als 2 psychologen met je handen in je haar. Papa en ik hebben alles uit de kast gehaald: boos zijn, zus betrekken, haar gedrag negeren, lief zijn en één keer: heel boos zijn. Dat laatste bleek verdacht goed te werken. Niet in één keer, maar stilletjes aan. En vanaf die dag werden de fundamenten gelegd van de mooie band die jullie nu hebben. Want hoe vaak die zus soms ook boos is op jou, stiekem ziet ze jou doodgraag!

Maurice vent, wat was jij een rustige baby! Je hebt de eerste maanden uren en uren in je box doorgebracht, en daar heb ik tot op heden spijt van. Het gebeurde gewoon. Deels omdat Marie-Lou zoveel aandacht vroeg, maar ook omdat jij gewoon zo tevreden was. Beetje rondkijken, goed luisteren en observeren wat er rondom je gebeurde.. meer moest dat niet zijn. Je weende echt bijna nooit. Ik herinner me één keer … toen ik ’s avonds na een tripje van de frituur thuiskwam en papa nog steeds met jou op de arm aan het rondlopen was.. Ik zei toen heel droog : weent die nu nog? En papa werd toen compleet gek (nog zo’n unicum). Maar dat is meteen de eerste en enige keer die wij ons nog herinneren, stel je voor. En de rust die je als baby had, die heb je nu het grootste deel van de tijd nog. Ik moet er soms nog voor waken dat ik niet weer dezelfde ‘fout’ maak die ik toen gemaakt heb … I’ve got 99 problems, but Maurice ain’t one….

Als er iemand is die thuis onzichtbaar wordt temidden de dagelijkse chaos, dan ben jij het wel schat. Weet dat papa en ik ons daar echt van bewust zijn, maar toch gebeurt het soms weer.. omdat jij niet een podiumbeest noch drama queen bent zoals je zus, en ook niet die ellendige witte van Schaffen zoals je broer (grapje). Nee maar feit is, jij -onze little in the middle- fietst gewoon mee door. Maar, het is natuurlijk niet omdat je geen aandacht vraagt dat je per definitie minder aandacht nódig hebt.

Nu eerlijkheid gebiedt mij om voor de volledigheid ook wel de momenten weer te geven dat je manifest aanwezig bent, door de fratsen die je uithaalt. Het lijkt wel alsof je op dat moment zoiets hebt van ‘en nu gaat alle aandacht naar mij gaan hier…‘ En dat willen wij (en jijzelf) natuurlijk ook niet. Dus, we proberen sinds nog-niet-zo-heel-lang bewust tijd te maken om naar jouw verhaal te luisteren (ookal komt dat dus niet altijd vanzelf). Er bewust naar vragen, er aandachtig naar luisteren, en bewust dingen met jou alleen doen. Jouw mening vragen, en 2x ook als je een keuze dreigt te maken die neigt naar die van Marie-Lou. Zoals die waar je wou gaan eten voor je verjaardag. Je eerste idee was de pizzeria… omdat je weet dat zuslief daar enorm blij van wordt? Maar toen je er echt zelf bij stilstond, bleek het toch iets heel anders te worden.

Tijdens onze roadtrip naar de US deze zomer (=3 weken 24/7 samen zijn) hebben we jou hierin beter leren kennen. Twinkeling in jouw ogen gezien op momenten dat we het niet zouden verwachten… maar ook die andere kant. We kregen een nieuw stukje van die ruwe bolster gepeld, iets waar we blijkbaar écht de oceaan voor over moesten. En echt, ik ben heel blij dat we daar nu bewuster mee bezig zijn… papa en ik. Gewoon, omdat jij evenveel aandacht verdient als die 2 andere aapjes hier.

Wat ik zo ongelofelijk mooi vind aan jou, lieve Maurice, is dat jij zo ongelofelijk lief bent altijd. De katten, die komen niet voor niks altijd bij jou knuffelen.. jij bent de enige hier in huis die altijd tijd maakt om met hen te knuffelen. En zo is het ook met Jacques: wanneer hij komt aanzetten met een boekje, laat je alles uit je handen vallen om voor hem dat boekje voor te lezen. En dat is nu net wat jou jou maakt en wat mij dagelijks ook wel toont wat voor een miniversie van papa jij eigenlijk wel niet bent. En dan hebben we meteen jouw mooiste eigenschap te pakken: een ander zijn geluk is jouw geluk. Jaloezie is iets wat jij niet kent. Integendeel, jij kan als geen ander blij zijn als iemand anders blij is, en dat is zo’n mooie eigenschap, eentje die je niet kan (aan)leren. Maar jij hebt hem, en daar ben ik zooooo ongelofelijk trots op!

Ik herinner me jouw eerste bewuste Sinterklaas nog alsof het gisteren was. Marie Lou was toen vijf (en jij dus drie) toen jullie ’s ochtends met grote ogen beneden kwamen. En hoe benieuwd je ook was, in plaats van als een gek op jouw “deel” te vliegen ging je mee gaan kijken wat zij allemaal gekregen had…. Enkele maanden daarvoor leerde zus fietsen zonder wieltjes (in Kroatië weet je nog?). Terwijl zus oefende, honderd keer viel, en telkens weer opstond was jij haar vurigste supporter. Zonder dat iemand het in de gaten had (3 jaar was je hé!) zocht jij de mooiste steen uit in de berm. En toen het haar uiteindelijk lukte, gaf jij haar die steen. Het werd haar gelukssteen, die ze sindsdien bewaart op haar kamer. Bij zus haar verjaardag idem. Jij telt mee de dagen af.. tot het zover is, en loopt even gelukkig rond op haar feest als zijzelf. Maar ook bij de alledaagse dingen.. En niet alleen bij haar, ook bij Jacques. Zelfs bij ons. Toen papa pas van job veranderde.. dan ben jij diegene die ernaar vraagt (sochtends en savonds) en bewust geïnteresseerd is, en blij is in onze plaats. Again; zeven jaar, wauw gewoon.

Risje, jij bent lang mijn ‘baby’ geweest … En de natuur werkte daarin volledig met mij mee… je was effectief ook héél lang fysiek klein. En nu nog een beetje. Liefst zou je wat groter zijn, dat zou beter matchen met hoe jij je voelt diep vanbinnen. Groot, sterk, alsof je de wereld aankan. En eerlijk, dat is ook gewoon zo hoor.

Je doorzettingsvermogen en drive heb je van ons allebei. Pas wou je heel graag ook “backflip” kunnen op de trampoline. Dus, dan zit je ’s avonds in alle stilte op youtube filmpjes daarover te bekijken. Zonder dat wij dat weten. De volgende dag kwam ik je ophalen bij omie en vroeg je meteen of je snel te voet naar huis mocht… om trampoline te gaan springen. 10 minuten later kwam ik thuis en wat zie ik? Je doet de ene backflip na de andere… gewoon, zonder verpinken. En dat is de Maurice zoals we hem allemaal kennen, en zoals ik je mij voor altijd wil herinneren.

De gave om alles wat wij hier in huis kwijt zijn terug te vinden, die heb je eerder van mij. Nothing is lost until Maurice can’t find it. Maar dan echt. Volgens mij heb jij een fotografisch geheugen ofzo, want alles vind je terug. Als peuter had jij het ook altijd als eerste gezien als er hier thuis (of bij omie/meme) iets nieuws/anders was in huis. Gek is dat he!

Maurice, ik val in herhaling maar ik ben zo ongelofelijk fier op de jongen die jij al geworden bent. 7 jaar lang onze lieve lieve schat met de donkerbruine kijkers en het grootste hart van de wereld. Een fantastisch kleine broer voor Marie-Lou, en het beste voorbeeld voor ‘Jaakje’ zoals jij hem altijd noemt (Jaaaaaakje, lief klein snaaaakje). De beste vriend van papa en voor altijd mijn lief Risje.. mijn kleine tetterkont die de grootse verhalen en theorieën uit zijn hoed tovert .. vooral wanneer hij moet gaan slapen. En psst langer word je nog wel, maar groot ben je al.

Ik hou van jou lieve schat, meer dan bovenstaande woorden ooit kunnen beschrijven.

Marie-Lou 9 jaar-0428.JPG

12 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s