Why are they inside out? Waarom kiezen voor een sphynx als huisdier?

Gaston en Lea, de naakte bodyguards van Jacques, de 2 vreemde doch hilarische wezens die wij en dus internet (instagram?) sinds 3 juni 2017 rijker zijn. Ik citeer mijn vader, de eerlijkste mens op aarde, toen hij ze voor het eerst zag en hen bedenkelijk aankeek: ‘Hmmm ze lijken op vanalles, behalve op een kat’.

En zo is het, letterlijk en figuurlijk. De eigenaar van de cattery zei: ze zijn 1/4 kat, 1/4 hond, 1/4 aap en 1/4 mens. Het stuk ‘kat’ hebben we 2 jaar later nog niet gevonden. I mean, Gaston sprong/viel uit de venster en brak zijn poot – sorry maar dan ben je geen kat.

Zij, Lea, zit het liefst pootje te baden in de keuken pompbak, drinkt alle glaasjes water in huis op (ook het water in de flesverwarmer trouwens), wordt zenuwachtig als er gepoetst wordt, begroet bezoekers als eerste, staart een gans wasprogramma naar de trommel en ligt op het afwasmachine als deze draait (voor een hydromassage).

Hij, Gaston, de kluns der klunzen, valt overal vanaf, ligt het liefst ganse dagen voor of op onze stoof (erin ook als het kon), wil het liefst niet teveel moeten, zit graag achter zijn zus aan en is de knapste van de twee. En dat weet ie 😂

Samen zijn het pestkoppen. Beesten die de zolder op spurten ’s avonds tegen slaapuur van de kinderen omdat ze weten dat ze dan apart worden gezet. Dat hááten ze. Sinds enkele maanden schudden we met snoepjes en dan maken ze graag een uitzondering. Elke ochtend hetzelfde tafereel wanneer de deur van ons bureau (waar zij slapen) open gaat:

Liefst hebben ze dat de kinderen nog in bed liggen dan, zodat ze nog uitgebreid kunnen gaan knuffelen in bed. Het grappige is: Gaston zet dan een spurt in richting kamer Maurice, en Lea richting Lou. Zo intuïtief!

Sinds kort zijn ze ook oprecht geïnteresseerd in het jongste lid van de familie. De eerste dagen na thuiskomst met Jacques kwamen ze niet verder dan een eerste kennismaking. Bij Lea uitte zich dat in kopjes geven (zij houdt meteen van iedereen), bij Gaston was het eerder eens komen snuffelen (het hondstuk weetwel). Verder boeide die platte baby hen heel weinig. Lea huilde mee die enkele keren als hij hard weende, duidelijk de empathie van de betere psycholoog aan boord zij. Maar sinds Jacques echt bewust naar hen kijkt en zijn handje uitsteekt zoeken ze ook toenadering en mag hij alles. Ze zullen nooit blazen, krabben of bijten. Ook niet als hij hen bijna stroopt (zo hard aan hun vel trekken) of hun staart grijpt met een kracht zoals alleen baby’s dat kunnen. En als hij ze met hun staart pakt, aan de basis zullen we zeggen.. dan kan ik alleen maar bidden dat dat smalle lange vingertje niet in dié regionen glipt .. daar waar de zon nooit schijnt.

Daarover gesproken: ze krijgen hier Royal Canin Sphynx te eten – enkel droogvoer. Ander voedsel is niet zo lief voor hun buikje. Heel af en toe krijgen ze een cupje natvoer of een stukje gekookte kip. Verder eigenen ze zichzelf dagelijks andere dingen toe, dus we moeten continu op onze hoede zijn.

Gaston is een broodman, die eet het liefst versgebakken pistolets en chocoladebroodjes (I kid you not). Lea houdt het bij melkproducten à la yoghurtpotjes, actimel, kaas. Maar ze eten ook sla, bloemkool en aardappelen. We proberen dat echt niet toe te laten, omdat hun buik dan overstuur raakt en wij letterlijk de k*k kunnen opkuisen achteraf 🤭

Some random facts:

  • Het kattenras is afkomstig uit Canada, daar werden verschillende naakte huiskatten gevonden in de jaren ’60. In de jaren ’80 kwamen de eersten richting NL/BE en zo geschiedde.
  • We kozen hen uit bij Big Ben Cattery in Sint Joris Winge, hij heeft enkele nestjes per jaar. Van sphynx, bengaal en Britse korthaar.
  • Ze kunnen slecht alleen zijn, daarom kozen we er twee. Maar het hoeven niet er se andere sphynxen te zijn: een andere poes, hond, konijn oid is allemaal goed (muis af te raden, hoewel, ze krijgen amper een vlieg gevangen)
  • Ze kosten een rib uit je lijf, maar ze zijn zo lief, echt
  • Ze voelen aan als een warme perzik .. ze hebben ook zo’n dun laagje dons .. kan het niet beter vergelijken
  • Ze vragen beperkt onderhoud. Wij wassen ze 1x om de 2-3 maanden. Niet omdat ze dan een geurtje hebben, wel omdat ze een soort van talg op hun huid krijgen dan die afgeeft op meubels/dekens. Hun nagels worden om de paar weken door ons geknipt alsook de oren zuiver gemaakt. Dus op dat vlak wel meer “werk” dan bij een standaard exemplaar.. maar: dus ook geen haren als in nooit never!

Ik krijg wel eens de vraag hoe het zit met allergieën. Wel, daar is geen eenduidig antwoord op te geven. Mijn zusje is allergisch voor huisdieren en heeft bij dit duo er ook nog wel wat last van maar in mindere mate. Blijkbaar komt de allergie van bepaalde proteïnen die zich in het speeksel of de huidschilfers (epitheel) bevinden (als je daar gevoelig aan bent). Het speeksel bevindt zich normaal aan de haren die rondvliegen in huis en zorgt op die manier voor de allergische reactie. Dat stuk heb je bij deze poezen dus niet, wegens geen haren, laat staan dat ze rondvliegen. De allergie die betrekking heeft op de huidschilfers dan weer wel.. want die zijn overal in een huis waar katten zijn (op meubels, dekens, ..). Dus een sphynx kopen om de kans op allergie uit te sluiten: think twice.

Waarom dan wel? Omdat het de liefste en meest hilarische beesten op aarde zijn, dáárom. En ze zijn zo zachtaardig. Eén van de eerste keren dat ik Gaston zijn nagels knipte ging het mis, ik voelde met druk te zetten op de nagelknipper dat ik iets te hoog zat, vol in dat “levende” stuk. Ik voelde zijn ‘inwendige’ weerstand en instinctieve neiging tot krabben/bijten/blazen maar er kwam helemaal NIKS. Die beesten zijn door en door goed, daar zit geen kwaad kantje aan, voor niks of niemand. Ik denk wel als je er maar ééntje neemt, je er je handen aan vol hebt want ze vragen wel heel wat aandacht – maar die krijgen ze hier gelukkig vooral van elkaar … En een haarelastiekje of klein balletje, een noot, of een stuk kinderspeelgoed – ze vinden het allemaal geweldig.

Hoe wij daarop kwamen? Wel, ik ben al fan sinds het ‘kattenboek’ van Artis Historia (waar is die tijd trouwens naartoe?). Ik werd als kind om de 1 of andere reden altijd geprikkeld door de pagina met ‘de naaktkat’. Ik denk dat ik er zo naar terug kan bladeren in dat boek. Neurotisch? ja. En voor Freudiaanse interpretatie vatbaar? zeer zeker.

‘Ze zijn zo lelijk dat ze terug mooi zijn’. Eén van de vele opmerkingen die we krijgen als bezoek onze poezen ziet. Een aantal van onze vrienden zijn er vies van, maar het overgrote deel is superfan en gaat net niet zelf mee aan de stoof liggen. Er gaat iets kunstig van uit vind ik. Fre hier was ab-so-luut geen fan en ook ML zei destijds: ‘eikes mama ik wil zo geen kale muis‘ (daar hou ik ze trouwens aan).

Enige tijd later kwam ik (toevallig ;-)) op een cattery die zowel Britse kortharen (hun favo) als sphynx (mijn favo) nestjes had. En het vervolg kan je al raden. Mijn 2 wervelwinden kwamen in dat huis binnen, alle Britse kortharen gingen lopen en alle sphynx katjes kwamen nieuwsgierig kijken. Ik liet het allemaal graag gebeuren en kijk… ze leefden nog lang en gelukkig!

 

 

Woonbeton – why should(n’t) you?

Omdat ik quasi dagelijks vragen krijg over onze industriële vloer leek het me niet verkeerd om er eens een kort blogpostje over te schrijven.

Eerst en vooral, er zijn verschillende soorten woonbeton waarvan veruit de bekendste de woonbeton van echt industrieel beton is, de 100 mm uitvoering – 10cm dik u leest het goed. Heel handig als je van 0 start met bouwen, want dan is het meteen chape+vloer ineen maar als je aan het renoveren/verbouwen bent heb je meestal geen 10cm “op overschot”. In dat geval zijn er andere opties van enkele mm dik zoals betontopping, microbeton of stucdeco. Die laatste optie hebben we zelf ook in onze badkamers als douchewand, maar kan evengoed op vloer (bestaande tegels, chape, beton, trappen). Een mooie referentie hier is Binnenafwerkingen Daemen.

Aangezien we gebouwd hebben in landelijk strakke stijl, met een recupsteen en zwarte alu ramen kozen we heel bewust voor een harde betonvloer… wegens het industriële karakter en de mooie combinatie met de andere natuurelementen zoals (oude) steen en hout. Je hebt ook zachte(re) gietvloeren zoals polyurethaan (PU = kunststof) of epoxy maar die vinden wij minder leuk onder onze voeten. We houden niet van permanent turnzaal-gevoel, maar das echt een heel persoonlijke mening. Want mooi is het zeker wel.

IMG_1501

Een greep uit de vragen die vaak terugkomen:

Is het niet koud aan je voeten?
Ja en Nee. Wij kozen voor de combinatie met vloerverwarming. En inderdaad, op de plaatsen waar er geen vloerverwarming ligt (bijv in de hoeken van de kamers of kort tegen de buitenmuren) is het echt een heel stuk kouder dan in de rest van het huis. Ik kan moeilijk oordelen hoe het zou zijn zonder vloerverwarming maar ik zou denken zoals bij een gewone keramische vloer (zonder vv)?

Hectors-Clerx153 Kleur (c)KimRemy.jpg


Hoe zit het met vlekken?

Vlekken zijn inderdaad een dingetje. Nu, in ons vorig huis hadden wij een vloer uit blauwe natuursteen en daar had je ook weken “deugd” van een stukje kaas wat gevallen was, dus in dat opzicht waren we wel al iets gewoon. De meeste vlekken op onze huidige vloer “leven” eruit. In een huis met 3 kinderen en 2 katten waar er dus regelmatig al eens een ongelukje is van welke aard dan ook .. daar zijn vlekken onvermijdelijk.. maar ik denk op élke vloer. Maar, tot dusver verdwijnen die dus met de tijd. Kwestie is van ze zo snel als mogelijk op te nemen met een natte doek .. maar zelfs dan is vaak al een deel erin getrokken (poreuze karakter van de vloer). Nu, ik vind, samen met de kleine oneffenheden (barstjes, gaatjes) hoort dat wel bij de charme van zo’n natuurvloer. Ideale therapie ook voor perfectionistische kantjes.

Wat wel echt een probleem is zijn zwarte strepen (bijv van rubberen zolen van schoenen), balsamicoazijn en rode wijn (laatste 2 nog niet getest maar van horen zeggen). Dus die flessen proberen we hier wel extra goed vast te houden 😉

Wij hebben de vloer laten impregneren toen hij net gelegd was (anti-vlek behandeling) en dat doet wellicht wel iets, maar lost zeker niet alles op. Het kost ietsiepietsie meer de vierkante meter zo’n behandeling, maar wij zouden daar altijd opnieuw voor kiezen.


Zijn er oneffenheden? Barstjes?
Ja. Nu, om dit te vermijden maakt men om de zoveel meter uitzetvoegen (die lijnen op de foto), zodat de vloer zich letterlijk wat kan zetten. Ondanks die voegen zijn er mini haarscheurtjes zoals dat dan heet en ook enkele wat grotere barsten (zie foto). Ook een aantal “putjes” doordat er op die plekken een stukje van de bovenlaag is verdwenen. Onze betonman heeft de grotere putjes terug gevuld na enkele maanden maar je blijft dat wel zien.

Belangrijk om mee te geven is dat al die zaken zoals net vermeld ons niet storen (en niet opvallen als je het niet weet): noch de voegen, de gaatjes, de mini-scheurtjes en zelfs de grote barst. Je weet dat op voorhand als je voor deze vloer kiest, en het valt absoluut goed mee hier. Maar, als je er dus niet mee kan leven.. dan niet doen.

IMG_4359   IMG_4350

Hoe hou je de vloer proper? Speciale producten?
Wij stofzuigen dagelijks met een steelstofzuiger om kruimeltjes ea snel weg te werken. Eén keer per week halen we de “echte” stofzuiger boven en om de twee weken wordt er met nat gepoetst. In principe is dat meer dan genoeg. Stofzuigen houdt de vloer op zich ook al heel zuiver.

De raad die de aannemer ons gaf was om “natuurproducten” te gebruiken. Denk maar aan Carolin, D’or enz. Wij kochten de eerste maanden een kuisproduct speciaal voor harde gietvloeren, maar waren geen fan van de geur. Momenteel wordt er hier gepoetst met onderstaand product van bij Dille&Kamille – zeer tevreden van, en lief voor het milieu.

IMG_4360

Welke kleur namen jullie?
Wij kozen voor lichtgrijs (RAL 7035) met zelfs nog iets extra wit erin ; zowel voor binnen als buiten, beneden en boven. Boven is de vloer iets donkerder uitgevallen dan beneden. Geen idee hoe dat komt, mogelijks heeft het te maken met lichtinval (minder zonlicht want kleinere ramen), de omstandigheden waarin hij destijds geplaatst is (bij vriesweer) en/of de duur van polieren (iets minder lang dan beneden).

Hebben jullie overal betonvloer?
Ja. Gans ons huis is betonvloer – met uitzondering van onze inloopdouches. Eerst was het de bedoeling om die ook door te trekken tot rond het gootje maar uiteindelijk bestelde onze sanitairman niet de juiste gootjes waardoor er teveel risico was op doorscheuren op termijn. We hebben dan gekozen voor een tegel in de douche die mooi aansluit op onze betonvloer in de rest van de badkamer.

DSC_0397


Is het glad?
In de badkamers ligt een matje wanneer je uit de inloopdouche komt, anders zou je met natte voeten wel eens kunnen uitschuiven. Zeker aan het tempo van raket Maurice. Buiten geldt hetzelfde. Als het heel hard geregend heeft ziet het er glad uit, maar niet meer glad dan een ander terras.. heeft het gevroren idem. Ons houten terras is een schaatsbaan bij vriesweer maar het stuk in beton niet. In de zomer zeggen we wel duidelijk aan de mini’s van niet recht uit het zwembad tegen 100km/uur over het terras te lopen want dan schuiven ze garantie wel uit, en dan is het inderdaad wel een zeer harde vloer…


Zou je het opnieuw kiezen?
JA! Echt geen enkele twijfel. Voor ons de zaligste vloer ooit. Het geeft een heel clean gevoel in huis (ondanks rommel ;-)) – wellicht ook door het gebrek aan voegen/naden – maakt het meteen allemaal een stuk ruimtelijker. De combi met vloerverwarming is golden. Wij lopen hier winter en zomer zonder sokken in huis en das echt heerlijk.

Nu, ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zich afvragen wanneer we ons huis gaan vloeren. Nonkel Filemon of oudtante Agnes bij wijze van spreken… afhankelijk van uit welke stamboom ze komen zouden ze dat hardop zeggen (mijn kant) of denken (Fre zijn genen).. maar de meeste mensen die hier komen zijn fan. Velen doen spontaan hun schoenen uit, uit schrik voor (nog meer) vlekken? Of omdat het fijn aanvoelt… geen idee, maar wij vinden het wel supergezellig. Doet me denken aan die reeks van vroeger “Den bompa” waar iedereen zijn schoenen (moest) uitdoen bij tante Josée 😉

IMG_3472

Wie was jullie aannemer?
Onze betonvloer komt van Jurgen Bielen in Maaseik. Zeer tevreden van hun manier van werken, de flexibiliteit qua planning en na-service. Een jaartje nadat ons huis klaar was hebben we hem terug gecontacteerd voor ons terras, dus.. dat zegt genoeg!

Als jullie nog meer vragen hebben, laat gerust weten!

IMG_4364

 

 

25 x klein geluk (om meer bij stil te staan in 2019)

In een wereld vol haast en spoed waarbij we soms het gevoel hebben dat we meer aan het ‘overleven’ zijn dan echt te ‘leven’ ga ik dit jaar proberen nog meer mindful te zijn (ipv Mind full) en dus nog meer stil te staan bij de kleine dingen die het leven net dat ietsje mooier maken. Want die zijn er echt wel, maar we (ik! ik spreek effe voor mezelf) hebben er niet altijd oog (meer) voor – temidden the daily hustle & bustle. Hopelijk hou ik het langer vol dan die ik-ga-minder-snoepen of ik-ga-3-keer-per-week-sporten voornemens. Yep, I failed, again.

Here we go – waar wordt bibi zoal gelukkig van?

  • Verse bloemen in huis (bloomon is top natuurlijk maar bosje tulpen van de appie hein will also do the job)
  • De geur van vers gemaaid gras
  • Frisgewassen kinders naast je in de zetel (vuile kinders ook maar tis toch niet helemaal tzelfde)
  • Een frietje (of 10) pikken onderweg naar huis uit dat kleine dampende gaatje in de frietzak
  • Ochtenddauw .. en de rust die er dan in huis is voor ze allemaal wakker zijn
  • Het gouden lipje van een nieuwe pot nutella halen (en de 10 minuten die daarop volgen)
  • Een dikke welgemeende knuffel van n’importe qui (man en kinderen tellen dubbel)
  • Verse lakens
  • Een begrijpende lach van een onbekende in de winkel als je je druk maakt in de kinderen
  • De geur van verse koffie (ik drink het niet maar vind de geur heerlijk!)
  • Je favoriete plaat-van-het-moment op de radio (meebrullééééén)
  • Regen tegen het raam (als je niet naar buiten moet)
  • Versgebakken homemade pizza, pistoletjes of cake
  • Je lievelingsslip bovenaan de stapel (come on, we all have een lievelingsslip)
  • Niemand voor je aan de kassa
  • Een appel in 1x schillen
  • Een vuil deksel wat op de grond valt met de ‘juiste’ kant naar boven
  • Een massage door man of kind (sessie rugske krabben idem)
  • Alle matching socks in 1 wasmand (still waiting for that moment though)
  • Een krakend verse pistolet in het weekend met homemade confituur of choco
  • Aan een nieuwe netflix reeks beginnen en meteen een paar afleveringen bingewatchen
  • Een heerlijk bad na een drukke werkdag
  • Spontane dansjes
  • De perfect rijpe avocado of mango
  • Ontspullen ! Als in: dingen weg gooien die je de laatste 3 à 6 maanden niet meer hebt bovengehaald, bekeken, aangedaan

En zo zijn er natuurlijk nog vele vele andere grote of minder grote gelukjes…

Ben benieuwd waar jullie zoal van genieten! Laat jullie happy attacks achter in de comments zo kunnen we “la vie” samen nog meer “en rose” be-leven !

img_9750

Een terugblik op 2018

Kersttafels met de familie zijn traditioneel om terug te blikken en vooruit te kijken. Vaak is het samen dromen van wat komen zal, en reikhalzend uitkijken naar dat nieuwe jaar. Maar soms zijn vooruitzichten minder rooskleurig, zijn ze gitzwart zelfs. De vrees die we aan de kersttafel vorig jaar amper durfden uiten werd al snel werkelijkheid eens 2018 ingezet. Manlief verloor 2 dierbaren – één overlijden waar je gezien de leeftijd en de situatie waarin die lieve vokke van ons zich bevond vrede mee kan nemen, en waar je met je verstand bij kan. Ondanks de pijn wat het verlies van een man/vader/grootvader met zich meebrengt klopt het, gezien de “circle of life”.

Bij de tweede persoon was dit totaal het omgekeerde. Een jonge vrouw, liefhebbende partner, een fantastische mama, een lieve tante, en een zeer warme en zachte gesprekspartner op familiefeestjes. Elke vezel in je lijf vecht tegen zo’n nieuws, het kan niet en het mag niet…maar soms is het de harde realiteit. Zo’n afscheid trekt een zeer donker randje over een jaar als 2018, en veel verder dan dat. Zo’n afscheid laat je op dagen waarin je wil klagen en zagen alles reduceren tot een dikke vette futiliteit. Zo’n afscheid laat je op alle dagen die daarop volgen beseffen hoe broos en kwetsbaar het leven kan zijn en hoe snel het tij kan keren. Leef ik nóg bewuster hierdoor? Zeker wel ja. Is het goed om dat te doen? Ik denk van wel. Het leven is zo ongelofelijk kostbaar, en liefde en familie is alles… ik probeer die gedachte dag en nacht vast te houden en daarnaar te leven. Every single second.

2018 was eveneens het jaar waarin onze lieve Jacques geboren werd. Ons dessertje die ons leven 180 graden omgooide. Ineens waren er temidden de chaos die er al was ook terug pampers, middagdutjes, baby’s die getroost moesten worden en onderbroken nachten. Niet een paar, op een verdwaalde toevalstreffer na élke freaking nacht. Jacques denkt, ik ben er nu, laten we het onderste uit de kan halen samen. Dat was het stuk wat ik onderschatte toen ik over the top gelukkig was weer zwanger te zijn. Dat was het stuk dat ik vergat te zien onder de berg aan hormonen die nieuw leven met zich meebrengt. Dat ís het stuk dat mijn lijf – ondertussen 8 jaar ouder dan keer één- volledig uitperst qua energie. Deels ook door de borstvoeding natuurlijk, maar ook daar kies ik nog elke dag bewust en zelf voor. Dat is het stuk wat Fre en mezelf als koppel een ieniemienie stukje uit elkaar haalt, letterlijk dan, mentaal lijken we meer dan ooit geconnecteerd. Maar, er ligt ineens weer een baby tussen ons in, eentje die liefst aan elke kant hand in hand slaapt met één van zijn ouders. Die uren zijn wij dus niet gezellig aan het napraten over de dag (ahnee want dan “praat” hij mee), aan het netflixen of in bad aan het zitten samen 😉 Maar ook die tijd komt uiteraard wel weer terug, daar ben ik van overtuigd. Wellicht sneller dan ons lief is. En tot die tijd geniet ik van die mooie dynamieken die J in ons gezin brengt. Hoe hij van Marie-Lou een moedertje maakte, van Maurice een super zorgende en beschermende grote broer en van Fre nog een betere papa.

2018 was ook het jaar dat Marie-Lou naast haar drukke agenda op de dansschool ook nog met muziekschool begon. 1u saxofoon en 2u notenleer, dat kan er nog wel bij dachten we. Naïef as we are – je moet daar natuurlijk ook voor rondrijden (heen en terug) en er komt heel wat huiswerk bij kijken, wat dacht je dan. Ohja en dat instrument moet ook af en toe onderhouden worden zo blijkt, daar dienen accessoires voor gekocht te worden en daar breekt al eens iets af… Hello muziekhandel Adams, aan ons hebde er ne goeie klant bij. Maar hoe zalig is het, en hoe transformeert dat kind wanneer ze dat koperen ros in haar handen neemt. All worth it.

2018 was ook het jaar dat Maurice begon te voetballen en daarmee vooral Fre’s agenda danig overhoop haalde. Maar, met een big smile van laatsgenoemde. Verdoken uitvluchten om extra duvels te kunnen drinken en flauwe (vettige) moppen te delen met andere voetbalslachtoffers, ja. Maar, die frisse buitenlucht, het kunnen loslaten van die explosie aan energie die dagelijks in dat kleine lijfje van onze middelste huist en vooral: het leren verliezen…Doet-hem-goed. Doet-ons-goed. En ookal impacteert het quasi onze hele zaterdag, en onze maandag- én woensdagavond samen-zijn, it’s totally worth it.

2018 was ook het jaar dat ik overstag ging en begon te bloggen. Het jaar waarin ik mijn tsunamis aan gedachten neer probeerde te schrijven, vaak bij wijze van therapie, maar evenzeer om ze te vereeuwigen. Voor ons, voor hen. En dat die schrijfsels blijkbaar nog gesmaakt worden door zij die het lezen, is mooi meegenomen.

Voor 2019 zie ik eerst en vooral professionele uitdagingen. Challenges waar ik enorm veel zin in heb maar waar ik nu al weet mezelf te zullen moeten bewaken om niet ten onder te gaan aan al die werkvreugde. Om genoeg tijd over te houden voor mijn lieve gezin hier.. want ook daar “het is maar een job” en de tijd vliegt al zo aan ons voorbij.
Ik zie Jacques zijn eerste verjaardag, die komt geweldig dichtbij ineens – we zitten ruim over de helft. Ik voorspel dat ik een week met hem naar de Galapagos eilanden vlieg om daar in een hoekje stiekem mijn overschot aan eicellen te tellen. Nee serieus, ik ga het daar geweldig moeilijk mee hebben, dat weet ik nu al. Maar ik ga die gevoelens dan proberen te reduceren tot futiliteiten, en ombuigen, en er gewoon keihard van genieten. Ik mág de eerste verjaardag van mijn 3e kind vieren. Hallo! What’s not to like.
Ik zie een mooie reis in juli, quasi de ganse maand, naar het wilde Westen met mijn cowboys. Een reis waar we al lang naar uit kijken, samen met de schoonfamilie, en waarbij de voorbereiding nu al zoveel voldoening en goesting geeft. Ik zie alweer een drukke privé agenda, met veel hobbies, leuke daguitstapjes en avonden met de liefste familie en beste vrienden. Maar ik zie ook weekends die wat minder gevuld zijn, heel bewust. Ouder worden lijkt dan toch wijsheid met zich mee te brengen. Af en toe een “lege dag”, met tijd om helemaal-niks-te-doen, te moet-just-niksen. Dagen die ons in staat stellen balans te zoeken en te vinden zodat we zeker ook genoeg aan het “leven” zijn ipv alleen maar te “overleven” te midden alle drukte.

En aan het einde van elke dag, als mijn hoofd steendood mijn kussen raakt, en Jacques zijn naar- mamazoekende-arm mijn oog half uitslaat, fluister ik bij mezelf “ik-zou-het-nooit-anders-willen” … en hoop ik dat mijn wederhelft daar morgen ook nog steeds zo over denkt.

Ik wens voor 2019 dat we allemaal gezond mogen blijven. Want als er één ding is wat ik wil onthouden van dit jaar, dan is het dat dat het aller aller belangrijkste is. Geen horde aan volgers of likes op instagram, geen dure auto, wereldreizen, of een volle spaarboek. Als kind vond ik het altijd saai als iemand bij de feestdagen zei “een goede gezondheid hé Liesje” dan dacht ik: ja sèg, was da nu, een goeie gezondheid. Ook daar dien ik weer op terug te komen, they were so right.

Dat iedereen die ons dierbaar is de kans heeft om zelf weer de kerstballen in de boom te hangen volgende kerst (ookal is dat eigenlijk een k*tklus). Dat jullie rust mogen vinden te midden al jullie chaos. Dat jullie hoofd meer opgeruimd mag zijn dan mijn living. Dat er genoeg tijd is voor familie en vrienden, om uit volle borst mee te zingen met je favoriete schijf, voor een gezelschapsspel, voor een dansje (of 10), een goeie mop (of 200) en ook een serieus gesprek-waar-nodig-en-relevant.

Vele warme groeten en mooie dagen gewenst!!!!

Lies, Fre, Marie-Lou, Maurice & Jacques.

Hectors-Clerx149 Kleur (c)KimRemy.jpg

Citytrippen met kinderen: tuurlijk wel!

Marie-Lou wilde als kado voor haar lentefeest graag op citytrip met zen vijven, ‘liefst naar ergens waar het warm is en we goed kunnen shoppen’. Tja, menig tripstick zal dan koers zetten richting Barcelona, nietwaar?

Hoe hij naar zijn zus kijkt ❤

Enkele uurtjes zoeken op de Brussels Airlines site leerde me dat je -zelfs in de schoolvakantie- voor een appel en een ei naar daar kan vliegen. Wij betaalden voor ons allen net geen 500eur (Jacques zit op schoot, voor hem betaalden we dus enkel brandstoftoeslag).

Met Ryanair vlieg je voor de helft heen en weer hoor ik jullie denken. Kan best maar ik bén nog nooit en ik zál ook nooit met Ryanair vliegen – de piloten zijn niet de hoogvliegers van het luchtruim (letterlijk) en ze hebben een service om op te schieten. Case closed hiero.

Barcelona dus, kidsproof en al.

Via airbnb huurden we een appartementje in hartje Barcelona, op 800m wandelen van de Sagrada Familia. Het appartementje bevond zich in een kleiner woonwijkje (Freser) met een rustig sfeertje en toch alle grote trekpleisters binnen handbereik.

Eerder dan tips te willen geven wat je moet bezoeken in Barcelona (iedereen kan googelen op “Barcelona met kids”) geef ik jullie graag wat meer inzicht in hoe dat er dan precies aan toe gaat om met zo’n driekoppige kroost te vliegen, en daarna in zo’n drukke stad te vertoeven.

VLUCHT

  • Met een baby in een buggy mag je dus overal voor – niet (altijd) door de goedheid van de mensen, wel door de regels van de luchthaven(s). Fastlane bij inchecken, fastlane bij douanecontrole, fastlane bij boarden. Mooi meegenomen! Nadeel is dat je als eerste in het vliegtuig zit en dat je dus wel het langst moet wachten voor opstijgen. Maar je zit daar dus wel op uw gemak. Pas op die douanecontrole dat blijft een leuke, met alle elektronica die apart moet, Jacques die dan met en zonder ouder door de metaaldetector moet, flesjes water die nog snel uitgedronken moeten worden, broeksriemen die uit de broek moeten en Maurice die luid genoeg meldt dat hij denkt dat alles wat hij mee heeft – wel zal passeren.
  • Wij ploetermoeder en ploetervader namen de ipads mee – voornamelijk voor de uren in het vliegtuig. Gewoon op voorhand wat netflix filmpjes downloaden op de ipad zelf, en wat leuke nieuwe (gratis!) spelletjes installeren: klaar. Topspelletjes volgens onze 8 en 6-jarige die hun hersencellen en reactievermogen nog ten goede komt ook: Helix Jump, Love balls, Happy Glass, SpeedBall & Spill It. Het één klinkt al wat fouter dan het ander, maar t zijn allemaal leuke!
  • Jacques liet ik bij mij drinken tijdens opstijgen en landen, moest hij last hebben van zijn oortjes dan zou de slikbewegingen die hij zo maakte de pijn tot een minimum beperken. Kan uiteraard ook gewoon met flesje met melk/water.

Nu vlogen we maar 2u, een mini try-out voor de zomer – dan gaan we voor >12u; we zetten opnieuw koers richting Westkust Amerika. Laatste keer dat we met het gezin gingen zat Maurice nog in de buik en was enkel Marie-Lou te managen. Toen namen we een paar kleine kadootjes mee, en om de zoveel uur mocht ze er eentje openen (klein puzzeltje, boekje, playmobildoosje). Met 3 kids zal de challenge een beetje groter worden, maar ook dat lukt wel.

BIGCITYLIFE

  • Openbaar vervoer = continu monitoren dat x niet onder een bus loopt of y onder een taxi of dat z zijn voet niet vastzit in de spleet van de metro opstap
  • Dunkin donuts op elke hoek van de straat = kinderen 10000kcal donuts voederen bij het ontbijt en je dan afvragen waarom ze toch zo stuiteren
  • Mensen die je vol bewondering aankijken maar even goed mensen die ons een “zijde gelle nu helemaal op uwe kop gevallen”-blik geven
  • Niet elk metrostation in Barcelona heeft een lift (rolstoelvriendelijk) dus bereid je voor op het feit dat de buggy vaak 50 trappen of meer op en af gedragen moet worden. Pas op, veel stations hebben wél een lift, maar je moet ze weten vinden. Dus het is vaak een kwestie om goed rond te turen alvorens links of rechts te gaan bij het binnen of buiten gaan. Vaak kwamen we puffend boven en zagen we dan een pijltje “elevator”. Fail.
  • De draagzak hadden we mee maar heb ik niet gebruikt. Geen specifieke reden, Jacques zit eigenlijk liever in de buggy.
  • Metrodeuren in Barcelona gaan heel snel open en dicht. Wij verdeelden ons: iemand die de 2 grootste kon monitoren, en de andere fixte Jacques met de buggy. Eén keer ging het zo snel allemaal dat een lief oude mevrouwtje Marie-Lou uit de metro “duwde” omdat het alarmpje al af begon te gaan en miss-almost-teenager nog op een andere planeet was.. effe schrikken voor haar maar ik was toch blij dat ze dat duwtje gaf, anders had ze misschien tussen de deur gezeten. In other words: ogen heb je nooit genoeg.
    Een andere keer stopte de trein, de deuren gingen open.. en dat ging allemaal zo snel dat ik Fre aankeek en zei “euhm, wij gaan het niet redden jong”. We proestten het uit, en namen de volgende trein (die rijden toch om de 2-3 minuten). Dat was zo een grappig moment, ge staat daar dan echt als familie flodder alleen nog op het perron te koekeloeren.
  • Wij wandelden per dag een 12 tal kilometer .. met inbegrip van al het openbaar vervoer wat we al namen. Maurice die durft hier thuis wel eens zeuren bij uitstapjes dat het te lang duurt en te ver is. Op één dipje in de Zoo na (waar hij even in Fre zijn nek zat), hebben ze geen enkele keer gezeurd over dat er teveel gewandeld moest worden. Dus laat dat je zeker niet tegenhouden.
  • Uit eten. Meestal gingen we uit eten, en was dat geen probleem. Onze kinderen zijn dat wel gewoon, die doe je daar zelfs een plezier mee, zelfs zonder ipad of ander scherm. Wel namen we met voorbedachte rade een appartement ipv een hotel (doen we trouwens meestal) omdat we dan wat meer flexibiliteit hebben en ook al eens pizza ofzo kunnen uithalen. Kwestie van hen na een drukke dag in een drukke stad, niet nog meer op de proef te willen stellen.
  • Mensen die je kinderen ineens beginnen te tellen, ons één voor één aankijken en dan hun eigen verhaal beginnen maken. Zou zo graag weten wat ze denken! Dat we een NSG zijn? Of dat ik 3 kinderen heb van 3 verschillende mannen? Dat Jacques een accidentje was (naah, das ne klassieker) of gewoon dat wij een moedig koppel zijn 😉

De beste tip = op voorhand niet teveel nadenken en plannen.. Of het wel gaat lukken? Tuurlijk! Of het niet teveel stress gaat geven? Mogelijks, maar niet meer als een doordeweeks uitje naar de supermarkt vind ik. Het komt allemaal goed dus, smijt u er gewoon in, het is zalig…en het geeft ons als ouders + hen herinneringen voor het leven.

Ik denk dat de foto’s op zich boekdelen spreken: we hebben met zn allen enorm genoten. Kuieren door de kleine straatjes, frisse zeelucht opsnuiven, ijsjes eten in novemberzon, hangen in het park tussen de locals, wat voetballen, winkelen, lekker uit eten gaan.. en vooral: ongedwongen en continu samen zijn.. niks moet, en (bijna) alles mag — heerlijk gewoon!

m

 

Een derde .. of toch maar niet?

Jullie weten allemaal -en anders nu- dat wij hier wel even gedaan hebben over het doorhakken van de knoop ‘derde kind of niet’. Onze goede vrienden kennen ons als twee vrij tot zeer impulsieve mensen die -als ze het in hunne kop hebben, niet in hun…- jep. Maar dat derde kind, daar hebben we 5 jaar over gedaan om die knoop door te hakken. Echt.

Omdat ik regelmatig de vraag krijg wat er bij ons dan toch voor gezorgd heeft dat het een JA werd, en wat de do’s en don’ts zijn, hier ons verhaal. Blijkbaar leeft dat vraagstuk bij velen. Er zijn al 2 kinderen en er is nog een wens voor een 3e.. bij de mama, bij de papa, of in het beste geval: bij allebei. Toegegeven, het vaakst lijkt het fenomeen zich bij de mama’s te manifesteren. Een stuk is het een hormonaal dingetje dus 😆

Dat Fre en ik een groot gezin wilden was wel altijd al duidelijk.. maar wat is groot? Is een gezin van vier al niet heel wat? Zeg nu zelf 2 opgroeiende kids combineren met 2 (fulltime) jobs is ook niet per se de definitie van een ZEN leventje, nietwaar? En ga maar eens met zen vieren op reis. Los van de financiële kater staat er niemand te springen om 4 valiezen in te pakken, laat staan om bij thuiskomst diezelfde berg aan kleding opnieuw proper in de kast te krijgen.

Als ik terugkijk vonden wij de overgang van 1 naar 2 hier het pittigst: Marie-Lou en Maurice volgden elkaar relatief snel op. De natuur werkte een 2e keer goed mee en het werd 2j1mnd verschil. Achteraf bekeken was het misschien net iets te weinig. Marie-Lou eiste mijn volledige aandacht nog op toen Maurice geboren werd, waardoor ik hem niet die mama-tijd kon geven die hij verdiende en die ik hem wóu geven. No offense, Loubidou wist niet beter, maar dat stuk had mss wel anders gekund moesten we een half jaartje langer gewacht hebben. Dan ging zij al naar school, was ze nog iets zelfstandiger en had ze wellicht ook minder moeite gehad met die ‘indringer’. Anderzijds, nu hebben ze wel heel veel aan elkaar! En ik moet zeggen als ik rondkijk in hun respectievelijke klasjes dan zitten er ook heel wat broers/zussen van elkaar bij hen id klassen. Dus die 2 jaar tussen lijkt voor de meesten wel de norm te zijn. Maar, as said, 3 jr tussen nummer 1 en 2 kan ik ook best begrijpen. Minder dan 2 jr vind ik enorm moedig en lijkt mij zeer zeer pittig… zeker met ronddragen, eventuele slechte nachten, potjestraining,… en dat met een mini erbij.

Maar dus, die derde. De zwangerschap van Maurice, alsook de bevalling en eerste jaren heb ik nooit beleefd alsof dat onze laatste baby ooit zou zijn. Fre ook niet, het bleef een open einde. Er was dus geen concreet plan, er werd wel ns gespeculeerd over een derde kindje ‘ooit’ maar we waren daar nooit echt actief mee bezig. Áls dat er zou komen, dan wel pas als ML en M wat ouder zouden zijn.. dat was wel van dag 1 een uitgemaakte zaak. Het leek ons geweldig leuk om nog zo eentje achterop te krijgen als de 2 anderen al wat groter waren, en ze dus het hele proces van zwangerschap tem geboorte en verder ten volle met ons mee konden beleven.

De jaren met zen vieren vlogen voorbij: Fre veranderde van werkgever, ik haalde mijn doctoraat en deed een carriereswitch (van de onderzoekswereld naar de farma), we bouwden opnieuw een huis (om het af te leren) en we maakten een heleboel mooie reizen met zen vieren. Af en toe borrelde dat idee wel weer boven, dan bij Fre, dan bij mezelf. We praatten en fantaseerden daar dan wel over (hoe zouden de kids reageren, zouden we ons professionele leven niet op de helling zetten, wat zou het dan worden, op wie zou dat babytje dan lijken enz enz) maar de effectieve beslissing, die werd telkens uitgesteld. Het werd altijd een ‘ach we zien het wel!’. Eentje die diep vanbinnen wel altijd meer overhelde naar ‘ja’, maar zonder concrete ‘startdatum’.

En de buitenwereld, die leek er -eens Maurice 3j was-, ook vanuit te gaan dat wij klaar waren. Over & out. Er kwamen plots ook geen vragen meer. Mau sliep eindelijk door, we hadden geen pampers meer in huis, t manneke ging flink naar school.. we werden meer en meer handsfree. Als we dan eens lieten vallen dat we wel nadachten over een ‘dessertje’ dan werden we meestal voor gek verklaard.

Een greep uit het assortiment:

‘Mor alez nu, jullie hebben er toch al van elk eentje’ (so what?!, zelfs een gezin met 3 jongens of 4 meisjes lijkt me super charmant..het gaat niet over ‘van elke soort eentje te verzamelen’, gelijk die fruitknuffels van de delhaize, maar om de totaliteit en synergie van de homemade levende wezentjes rondom u, toch?).

‘Zouden jullie bewust terug de pampers in willen?’ (Maar ja, met ons volle verstand zelfs..wat is er toch ook zo vreselijk aan pampers?)

‘Ik zou het lot nimmer durven tarten, jullie hebben nu twee gezonde kinderen’ (Eerlijk, dat scenario speelde wel altijd een rol in het vooruitschuiven van de beslissing, maar als je zo denkt moet er überhaupt geen enkel kind komen en kan je beter zelf ook -om geen risico’s te nemen- maar onder een steen gaan leven?)

Toen we een dik jaar geleden bekend maakten dat ik opnieuw zwanger was, kregen we eveneens uiteenlopende reacties, van héél positief tot ogen die naar de hemel toe draaiden en alles daartussen.

Lies Clerx (1 van 1)-2.jpg

Hoeveel keer wij de vraag hebben gehad of dat allemaal wel de bedoeling was. Er was zelfs één iemand die me al fronsend feliciteerde met de gevleugelde woorden ‘proficiat, denk ik???’. Haha, lachwekkend, niet?

Ik blijf het toch heel gek vinden. Is het omdat het afwijkt van de ‘norm’, die dan impliciet ‘2 kinderen’ voorschrijft…? Of, omdat er zoveel tijd tussenzit en ze dachten dat wij wel klaar zouden zijn, en dat idee dus nu niet strookt met de realiteit.. Dus … dat moet dan wel een accidentje zijn? Het zal me een raadsel blijven, en eigenlijk ook worst wezen.

Pas nog bij de juwelier werd ik voor gek verklaard dat ik in deze huidige tijden nog 3 kinderen op de wereld heb gezet.. Waarom toch mevrouw? En hoe doen jullie dat? Ah en jij werkt nog? Fulltime zegde?!! ‘Maar ale, hij daar’ (al wijzend naar de buggy), ‘dat was zeker een ongelukske?’ ‘Want ja, de andere twee zijn al zo groot?’. Zucht.

Ik vraag me echt af of mensen zonder kinderen (bewust of niet) ook continu zo’n ganse enquête moeten beantwoorden en zichzelf moeten verantwoorden.. en mensen die (bewust of onbewust) het bij eentje houden… moeten die dan ook continu verantwoording afleggen waar die tweede wel niet blijft? We moeten natuurlijk over iets praten, en dat kan niet altijd het weer zijn of de Australische boer uit boerzktvrouw, dat snap ik wel.. maar het belangrijkste, vind ik, is dat we dat doen zonder oordeel.
Never judge…it makes you blind.

En dus ja, er zijn mensen die geen genoegen nemen met een ‘standaard gezin’ van vier, d.i. 2 kids, zelfs al is er al van elk eentje… En ja, er zijn mensen die na 5jr met 4 te zijn toch nog het intense verlangen hebben naar terug zo’n nieuw leven, hopende dat het ons leven en dat van onze kinderen kan verrijken. Nu, maar ook later. En ja, er mensen zijn die geloven dat -zelfs in deze maatschappij- van azijnpissers, neuters, trumpianen, brexiteers, politieke wanpraktijken en ecologische problemen er toch nog plaats is voor een extra stoeltje aan tafel. Voor extra liefde, voor extra hilariteit en voor extra gezelligheid.

Lies Clerx (1 van 1).jpg

Maar: hoe en wanneer viel het doek dan over dat derde kind? Wel, vorige zomer hadden we vrienden op bezoek, het was een supergezellige avond, kampvuurtje aangemaakt id tuin… drankje dabei. Fre is naast het rijkelijk bijschenken van drank (met name van het alcoholische type) eveneens zeer bedreven in het stoken van vuur.. zo enthousiast dat ons bezoek al lang naar huis was en dat er nog zo’n torenhoge vlammen waren dat we niet durfden gaan slapen. Ineens kwam hét onderwerp terug ter sprake… Het ging van zo: ‘Clerx, ge wordt 35 straks.. wa denkte? Tis nu of ni he vrouwke?’ Achja waarom ni.. als het verlangen er is, bij beiden.. en er is plaats… en pamperdrang. Let’s do this. De knoop werd die avond officieel doorgehakt. Een prachtig moment, in ons geheugen gegrift. Dat idee van er weer aan te kunnen beginnen, aan dat grootse avontuur, dat voelde voor ons beide meteen ook zo goed, en de dagen daarna ook nog.. dus ik liet mijn anticonceptie voor wat ze was. Ciao Yasmin, merci voor de bewezen diensten! Het werd een mooie zomer, die van 2017..en in mei 2018 werd Jacques geboren ❤️

32280469_10156550462929171_5508720170471784448_o

Ik kan maar 1 tip geven bij twijfel en dat is volg je gevoel. Niet per se je verstand, want als je het overpeinst blijf je misschien in zen geheel wel kinderloos 🙂 Nee serieus, follow your heart: Kan je perfect vrede nemen met 2 kinderen.. dan zou ik dat ook gewoon doen. All in all blijft dat het gemakkelijkste (puur praktisch dan: qua drukte (pure wiskunde 1+1+1), auto, vakanties, pretparken..). Blijft die wens er toch onder- of bovenhuids -bij beide- en is het praktisch mogelijk: dan zou ik er altijd voor gaan. Er is niks leuker dan een goed gevulde tafel, een nog meer ontplofte living, lekker knus bij elkaar in de zetel en al die kids met elkaar zien lachen/gieren/brullen.

En als je geen haast hebt.. waarom dan geen dessertje? Het liefste wat je had houdt ineens van het liefste wat je hebt... Als ik Marie-Lou en Maurice met Jacques zie interageren en omgekeerd, dan voel ik mij echt een dikke vette bofkont.

Ohja nog iets: blijkbaar als er ineens 3 zijn, dan gaan de mensen er stilzwijgend (of niet) van uit dat er nog een vierde komt. ‘Ze zijn terug begonnen’ ofzoiets.

De toekomst zal ‘wellicht’ het tegendeel bewijzen maar meanwhile geniet ik van mijn volle achterbank, die ik voor geen geld van de wereld meer kan missen.

Want van liefde komt niets dan liefs.

X

96FE3C86-4F12-4FAC-B2A6-EEA7476AB8E5

Happy bday my sweet lady Lou, humble leader of our pack ❤️

Marie-Lou, liefje, mama snapt er niks van. Ik zou liegen als ik zeg dat het lijkt alsof het gisteren was dat je geboren werd, tuurlijk is dat niet zo. Acht jaar is best lang. Maar los van die kleine 3000 dagen dat je op de wereld rondloopt snap ik wel niet hoe snel die aan ons voorbij zijn gevlogen?! De zwangerschap en bevalling liepen niet van een leien dakje, vooral bij dat laatste kwam er wat kunst en vliegwerk aan te pas. Jij was nog niet klaar, maar mijn lichaam was er wel klaar-mee. Dus werd het een inleiding. Eentje om u tegen te zeggen, met alle toeters en bellen.. die we, toen je effectief je eerste kreet sloeg, ook op slag vergeten waren. En dát moment herinner ik me nog wel alsof het gisteren was, glashelder zelfs…en papa ook. Zo wondermooi en groots dat dat is, en (voor altijd) blijft.

Je persoonlijkheid was ons al vrij snel duidelijk: een sterke wil, zeer expressief en bij momenten over en over gevoelig. Het liefst op de arm gedragen, al zingend en wandelend rond de tafel. Uren en uren, avonden lang. Een woordje van dank aan Jamie Cullum en Jack Johnson voor de teksten, en aan papa voor het zingen.

Heel snel kon je praten, als een ekster zelfs, en ever since ben je er niet meer mee gestopt. Stappen deed je heel plots, op 15.5 maand, op kerstavond – voor een volle feestzaal gevuld met familie. Een kleine performance is je niet vreemd. Groot werd je de eerste jaren op de schoot van omie en meme, een keuze die de overstap naar school iets moeilijker maakte destijds, maar die wel een ijzersterke band opleverde met laatstgenoemden. In de kleuterklas transformeerde je van een ik-wil-voor-iedereen-goed-doen-peuter naar een hela-hola-en-ik-dan-kleuter. Ineens had je je draai volledig gevonden in het leven.

Als ik terugblik dan vond ik van 5 naar 6 jaar een enorme metamorfose: je haalde je kleuterdiploma en 2 maanden later kon je even goed lezen als meneer de uil van de fabeltjeskrant. Toen werd je 7, en kwam je ineens aanzetten met maaltafels, en halve taarten en kwartjes van pizza’s. Maar die wiskanjers waren nog niks vergeleken met wat er daarna zou volgen..

Rond je 7e verjaardag vorig jaar werd onze wens van een dessertje-om-het-af-te-leren werkelijkheid, en groeide er -samen met die baby in mijn buik- plots ook een klein moedertje in jou. Dolgelukkig was je, toen je hoorde dat er een broertje of zusje op komst was… superspannend en ook wel trots ‘want ik zal toch voor altijd de grootste blijven he mama’. Voor eeuwig en altijd, schat.

Enorme teleurstelling toen enkele weken later bleek dat het geen zusje maar een broertje zou zijn… ‘ahnee ni weer hé, ik heb met Maurice al meer dan werk genoeg’. Wij ook, schat.

Gaandeweg kon je wennen aan het idee dat jij voor altijd het enige meisje hier zou zijn (eeehm, laten we daar voor nu gewoon even vanuit gaan ;-)) en hoe leuk dat wel niet was.. samen gaan shoppen onder ons 2, badjes nemen met roze bruisballen, maskertjes met chocolade, samen naar de sauna, meisjesfilms kijken. Woppa, onze neuzen stonden op slag weer in dezelfde richting.

Van toen af begon je actief mee nr namen te zoeken, koos je de mooiste spulletjes en kleertjes mee uit voor broer zijn lijstje en legde je de kleertjes die we kochten zelfs al per setje klaar.. Het leek wel een droom. Verschillende keren begon je opnieuw, kleuren en patroontjes matchen like a pro en ook nog de drijfveer erachter blootgeven: ‘dan heb jij minder werk als hij er straks is he mama en kan je wat rusten, het zal al druk genoeg zijn’. Het inlevingsvermogen van een volwassen persoon bij momenten, en het dan nog op een toon uitspreken alsof het de normaalste zaak van de wereld is voor een kind van 7 om daarmee bezig te zijn.

Overbezorgd ook, ‘kan het nu nog fout gaan met de baby mama?‘ (je hoorde wel ns iets vliegen links of rechts), of ‘ga je niet heel veel pijn hebben?‘ Zo was het altijd al, vooral naar mij toe… Toen je net kon praten vroeg je wel 30x per dag met je schattige stemmetje ‘mama blij?’. Ik ben er nog niet uit of dat door mijn aangeboren bitch resting face kwam, of omdat dat jou toen echt al bezig hield. Ik vermoed het laatste.

Even terug naar de namen voor de baby: ‘Jacques’ was je all-time favourite en ook al wisten wij al wel langer dat het die naam zou worden, toch hielden we je nog in spanning tot de bewuste dag. Vaneigens, anders hadden we het ineens in de krant kunnen zetten. Die ekster, weetwel. We hebben je wel altijd op het hart gedrukt dat jij de eerste zou zijn die het zou horen…en dat brengt me naadloos bij je volgende karaktertrekje:

Controle. ‘Als het mag van de ginnekoloog mama, kan ik er dan bij zijn als broer geboren wordt?’ – één van de 100 vragen omtrent zwangerschap en geboorte waarvoor we even moesten gaan zitten. Uiteindelijk was er -in overleg met jou- een duidelijk plan: ik zou zo kort als mogelijk in het ziekenhuis blijven, en papa kwam naar huis slapen. Liefst heb je altijd iedereen thuis…of toch minstens 1 van ons 2…een gevoel wat over de jaren heen sterker werd. Helaas kan dat niet altijd, er zijn wel eens die werkverplichtingen waar we niet onderuit kunnen. En dan is het afscheid zeer zeer zwaar. Maar wel fijn dat jij er zo van geniet ‘als ons gezinnetje compleet is’, en dat dan ook weer zo benoemd. Ik hoor het je ook zo graag zeggen liefje.

Terug naar die bewuste 9 mei: 14u10, enkele luttele minuten na de geboorte van Jacques, belden we je als eerste op. Jacques kreunde wat op de achtergrond zoals alleen pasgeboren baby’s dat kunnen. Op slag moest je huilen, en nog meer toen je hoorde dat het idd ‘jouw naam’ geworden was … ‘het zijn tranen van geluk he mama da weet je he’ (voor de zekerheid zeg je het er snel nog bij want oh nee je wou me niet nog meer belasten met ‘dat gedoe’). Altijd die verdomde tranen, die steeds klaar zitten, bij grote vreugde, kleine akkefietjes en intens medeleven .. de ‘waterlanders’ zoals we ze noemen, die van jou ‘jou’ maken. Hoezeer je er soms ook op vloekt, en hoe fel ik er vroeger aan moest wennen (ik ken dat zo niet), ze zijn niet te stoppen. De laatste tijd moet je er gelukkig zelf ook om lachen: ‘das wie ik ben hé mama, ik ga nu wel weer gewoon verder met mijn leven zunne‘ …

Sinds die bewuste 9 mei leerden we nog een andere kant van dat mooie Marie-Loutje kennen – want ookal heb je een hekel aan poppen, de levende pop die we nu in ons midden hebben heeft er met jou niet alleen een knaller van een grote zus maar ook een 2e moedertje bij gekregen. Papa en ik verbazen ons nog elke dag over met hoeveel geduld en overgave jij voor Jacques kan en vooral wíl zorgen. Samen met Maurice zijn jullie het beste team babysitters, entertainers én de beste coiffeurs!

Straks volgt er nog een nieuwe uitdaging waar je je met heel je lijfje kan insmijten: saxofoon leren spelen! Ook hier werd het geen iene-miene-mutte maar opnieuw een keuze-die-uit-je-buik-kwam. Na de proefles zei je: ‘Het klopte mama, en meester Benny is echt nen toffe ook’. En ik wist toén al.. dat al die andere proeflessen die nog volgden voor niks zouden zijn.

Lieve lieve Lou, ik kan eigenlijk niet geloven waar die 8 jaren naartoe zijn…die blonde haartjes, eerst met en toen zonder krullen, die oneindig lange benen die je van ’s morgens tot ’s avonds al radslagend door het leven loodsen.  Je droge humor (en imitatievermogen  – ik lig strike, elke dag weer), die duidelijke en uitgesproken mening – gelukkig vergezeld van een flinke portie tact (dank u genen van papa) – in combinatie met dat peperkoekenhartje en de verplichte waterlanders zijn gewoon GOLDEN!

Papa en ik zijn zo ongelofelijk trots op jou! Lof joe a lotte X