25 x klein geluk (om meer bij stil te staan in 2019)

In een wereld vol haast en spoed waarbij we soms het gevoel hebben dat we meer aan het ‘overleven’ zijn dan echt te ‘leven’ ga ik dit jaar proberen nog meer mindful te zijn (ipv Mind full) en dus nog meer stil te staan bij de kleine dingen die het leven net dat ietsje mooier maken. Want die zijn er echt wel, maar we (ik! ik spreek effe voor mezelf) hebben er niet altijd oog (meer) voor – temidden the daily hustle & bustle. Hopelijk hou ik het langer vol dan die ik-ga-minder-snoepen of ik-ga-3-keer-per-week-sporten voornemens. Yep, I failed, again.

Here we go – waar wordt bibi zoal gelukkig van?

  • Verse bloemen in huis (bloomon is top natuurlijk maar bosje tulpen van de appie hein will also do the job)
  • De geur van vers gemaaid gras
  • Frisgewassen kinders naast je in de zetel (vuile kinders ook maar tis toch niet helemaal tzelfde)
  • Een frietje (of 10) pikken onderweg naar huis uit dat kleine dampende gaatje in de frietzak
  • Ochtenddauw .. en de rust die er dan in huis is voor ze allemaal wakker zijn
  • Het gouden lipje van een nieuwe pot nutella halen (en de 10 minuten die daarop volgen)
  • Een dikke welgemeende knuffel van n’importe qui (man en kinderen tellen dubbel)
  • Verse lakens
  • Een begrijpende lach van een onbekende in de winkel als je je druk maakt in de kinderen
  • De geur van verse koffie (ik drink het niet maar vind de geur heerlijk!)
  • Je favoriete plaat-van-het-moment op de radio (meebrullééééén)
  • Regen tegen het raam (als je niet naar buiten moet)
  • Versgebakken homemade pizza, pistoletjes of cake
  • Je lievelingsslip bovenaan de stapel (come on, we all have een lievelingsslip)
  • Niemand voor je aan de kassa
  • Een appel in 1x schillen
  • Een vuil deksel wat op de grond valt met de ‘juiste’ kant naar boven
  • Een massage door man of kind (sessie rugske krabben idem)
  • Alle matching socks in 1 wasmand (still waiting for that moment though)
  • Een krakend verse pistolet in het weekend met homemade confituur of choco
  • Aan een nieuwe netflix reeks beginnen en meteen een paar afleveringen bingewatchen
  • Een heerlijk bad na een drukke werkdag
  • Spontane dansjes
  • De perfect rijpe avocado of mango
  • Ontspullen ! Als in: dingen weg gooien die je de laatste 3 à 6 maanden niet meer hebt bovengehaald, bekeken, aangedaan

En zo zijn er natuurlijk nog vele vele andere grote of minder grote gelukjes…

Ben benieuwd waar jullie zoal van genieten! Laat jullie happy attacks achter in de comments zo kunnen we “la vie” samen nog meer “en rose” be-leven !

img_9750

Een terugblik op 2018

Kersttafels met de familie zijn traditioneel om terug te blikken en vooruit te kijken. Vaak is het samen dromen van wat komen zal, en reikhalzend uitkijken naar dat nieuwe jaar. Maar soms zijn vooruitzichten minder rooskleurig, zijn ze gitzwart zelfs. De vrees die we aan de kersttafel vorig jaar amper durfden uiten werd al snel werkelijkheid eens 2018 ingezet. Manlief verloor 2 dierbaren – één overlijden waar je gezien de leeftijd en de situatie waarin die lieve vokke van ons zich bevond vrede mee kan nemen, en waar je met je verstand bij kan. Ondanks de pijn wat het verlies van een man/vader/grootvader met zich meebrengt klopt het, gezien de “circle of life”.

Bij de tweede persoon was dit totaal het omgekeerde. Een jonge vrouw, liefhebbende partner, een fantastische mama, een lieve tante, en een zeer warme en zachte gesprekspartner op familiefeestjes. Elke vezel in je lijf vecht tegen zo’n nieuws, het kan niet en het mag niet…maar soms is het de harde realiteit. Zo’n afscheid trekt een zeer donker randje over een jaar als 2018, en veel verder dan dat. Zo’n afscheid laat je op dagen waarin je wil klagen en zagen alles reduceren tot een dikke vette futiliteit. Zo’n afscheid laat je op alle dagen die daarop volgen beseffen hoe broos en kwetsbaar het leven kan zijn en hoe snel het tij kan keren. Leef ik nóg bewuster hierdoor? Zeker wel ja. Is het goed om dat te doen? Ik denk van wel. Het leven is zo ongelofelijk kostbaar, en liefde en familie is alles… ik probeer die gedachte dag en nacht vast te houden en daarnaar te leven. Every single second.

2018 was eveneens het jaar waarin onze lieve Jacques geboren werd. Ons dessertje die ons leven 180 graden omgooide. Ineens waren er temidden de chaos die er al was ook terug pampers, middagdutjes, baby’s die getroost moesten worden en onderbroken nachten. Niet een paar, op een verdwaalde toevalstreffer na élke freaking nacht. Jacques denkt, ik ben er nu, laten we het onderste uit de kan halen samen. Dat was het stuk wat ik onderschatte toen ik over the top gelukkig was weer zwanger te zijn. Dat was het stuk dat ik vergat te zien onder de berg aan hormonen die nieuw leven met zich meebrengt. Dat ís het stuk dat mijn lijf – ondertussen 8 jaar ouder dan keer één- volledig uitperst qua energie. Deels ook door de borstvoeding natuurlijk, maar ook daar kies ik nog elke dag bewust en zelf voor. Dat is het stuk wat Fre en mezelf als koppel een ieniemienie stukje uit elkaar haalt, letterlijk dan, mentaal lijken we meer dan ooit geconnecteerd. Maar, er ligt ineens weer een baby tussen ons in, eentje die liefst aan elke kant hand in hand slaapt met één van zijn ouders. Die uren zijn wij dus niet gezellig aan het napraten over de dag (ahnee want dan “praat” hij mee), aan het netflixen of in bad aan het zitten samen 😉 Maar ook die tijd komt uiteraard wel weer terug, daar ben ik van overtuigd. Wellicht sneller dan ons lief is. En tot die tijd geniet ik van die mooie dynamieken die J in ons gezin brengt. Hoe hij van Marie-Lou een moedertje maakte, van Maurice een super zorgende en beschermende grote broer en van Fre nog een betere papa.

2018 was ook het jaar dat Marie-Lou naast haar drukke agenda op de dansschool ook nog met muziekschool begon. 1u saxofoon en 2u notenleer, dat kan er nog wel bij dachten we. Naïef as we are – je moet daar natuurlijk ook voor rondrijden (heen en terug) en er komt heel wat huiswerk bij kijken, wat dacht je dan. Ohja en dat instrument moet ook af en toe onderhouden worden zo blijkt, daar dienen accessoires voor gekocht te worden en daar breekt al eens iets af… Hello muziekhandel Adams, aan ons hebde er ne goeie klant bij. Maar hoe zalig is het, en hoe transformeert dat kind wanneer ze dat koperen ros in haar handen neemt. All worth it.

2018 was ook het jaar dat Maurice begon te voetballen en daarmee vooral Fre’s agenda danig overhoop haalde. Maar, met een big smile van laatsgenoemde. Verdoken uitvluchten om extra duvels te kunnen drinken en flauwe (vettige) moppen te delen met andere voetbalslachtoffers, ja. Maar, die frisse buitenlucht, het kunnen loslaten van die explosie aan energie die dagelijks in dat kleine lijfje van onze middelste huist en vooral: het leren verliezen…Doet-hem-goed. Doet-ons-goed. En ookal impacteert het quasi onze hele zaterdag, en onze maandag- én woensdagavond samen-zijn, it’s totally worth it.

2018 was ook het jaar dat ik overstag ging en begon te bloggen. Het jaar waarin ik mijn tsunamis aan gedachten neer probeerde te schrijven, vaak bij wijze van therapie, maar evenzeer om ze te vereeuwigen. Voor ons, voor hen. En dat die schrijfsels blijkbaar nog gesmaakt worden door zij die het lezen, is mooi meegenomen.

Voor 2019 zie ik eerst en vooral professionele uitdagingen. Challenges waar ik enorm veel zin in heb maar waar ik nu al weet mezelf te zullen moeten bewaken om niet ten onder te gaan aan al die werkvreugde. Om genoeg tijd over te houden voor mijn lieve gezin hier.. want ook daar “het is maar een job” en de tijd vliegt al zo aan ons voorbij.
Ik zie Jacques zijn eerste verjaardag, die komt geweldig dichtbij ineens – we zitten ruim over de helft. Ik voorspel dat ik een week met hem naar de Galapagos eilanden vlieg om daar in een hoekje stiekem mijn overschot aan eicellen te tellen. Nee serieus, ik ga het daar geweldig moeilijk mee hebben, dat weet ik nu al. Maar ik ga die gevoelens dan proberen te reduceren tot futiliteiten, en ombuigen, en er gewoon keihard van genieten. Ik mág de eerste verjaardag van mijn 3e kind vieren. Hallo! What’s not to like.
Ik zie een mooie reis in juli, quasi de ganse maand, naar het wilde Westen met mijn cowboys. Een reis waar we al lang naar uit kijken, samen met de schoonfamilie, en waarbij de voorbereiding nu al zoveel voldoening en goesting geeft. Ik zie alweer een drukke privé agenda, met veel hobbies, leuke daguitstapjes en avonden met de liefste familie en beste vrienden. Maar ik zie ook weekends die wat minder gevuld zijn, heel bewust. Ouder worden lijkt dan toch wijsheid met zich mee te brengen. Af en toe een “lege dag”, met tijd om helemaal-niks-te-doen, te moet-just-niksen. Dagen die ons in staat stellen balans te zoeken en te vinden zodat we zeker ook genoeg aan het “leven” zijn ipv alleen maar te “overleven” te midden alle drukte.

En aan het einde van elke dag, als mijn hoofd steendood mijn kussen raakt, en Jacques zijn naar- mamazoekende-arm mijn oog half uitslaat, fluister ik bij mezelf “ik-zou-het-nooit-anders-willen” … en hoop ik dat mijn wederhelft daar morgen ook nog steeds zo over denkt.

Ik wens voor 2019 dat we allemaal gezond mogen blijven. Want als er één ding is wat ik wil onthouden van dit jaar, dan is het dat dat het aller aller belangrijkste is. Geen horde aan volgers of likes op instagram, geen dure auto, wereldreizen, of een volle spaarboek. Als kind vond ik het altijd saai als iemand bij de feestdagen zei “een goede gezondheid hé Liesje” dan dacht ik: ja sèg, was da nu, een goeie gezondheid. Ook daar dien ik weer op terug te komen, they were so right.

Dat iedereen die ons dierbaar is de kans heeft om zelf weer de kerstballen in de boom te hangen volgende kerst (ookal is dat eigenlijk een k*tklus). Dat jullie rust mogen vinden te midden al jullie chaos. Dat jullie hoofd meer opgeruimd mag zijn dan mijn living. Dat er genoeg tijd is voor familie en vrienden, om uit volle borst mee te zingen met je favoriete schijf, voor een gezelschapsspel, voor een dansje (of 10), een goeie mop (of 200) en ook een serieus gesprek-waar-nodig-en-relevant.

Vele warme groeten en mooie dagen gewenst!!!!

Lies, Fre, Marie-Lou, Maurice & Jacques.

Hectors-Clerx149 Kleur (c)KimRemy.jpg

Citytrippen met kinderen: tuurlijk wel!

Marie-Lou wilde als kado voor haar lentefeest graag op citytrip met zen vijven, ‘liefst naar ergens waar het warm is en we goed kunnen shoppen’. Tja, menig tripstick zal dan koers zetten richting Barcelona, nietwaar?

Hoe hij naar zijn zus kijkt ❤

Enkele uurtjes zoeken op de Brussels Airlines site leerde me dat je -zelfs in de schoolvakantie- voor een appel en een ei naar daar kan vliegen. Wij betaalden voor ons allen net geen 500eur (Jacques zit op schoot, voor hem betaalden we dus enkel brandstoftoeslag).

Met Ryanair vlieg je voor de helft heen en weer hoor ik jullie denken. Kan best maar ik bén nog nooit en ik zál ook nooit met Ryanair vliegen – de piloten zijn niet de hoogvliegers van het luchtruim (letterlijk) en ze hebben een service om op te schieten. Case closed hiero.

Barcelona dus, kidsproof en al.

Via airbnb huurden we een appartementje in hartje Barcelona, op 800m wandelen van de Sagrada Familia. Het appartementje bevond zich in een kleiner woonwijkje (Freser) met een rustig sfeertje en toch alle grote trekpleisters binnen handbereik.

Eerder dan tips te willen geven wat je moet bezoeken in Barcelona (iedereen kan googelen op “Barcelona met kids”) geef ik jullie graag wat meer inzicht in hoe dat er dan precies aan toe gaat om met zo’n driekoppige kroost te vliegen, en daarna in zo’n drukke stad te vertoeven.

VLUCHT

  • Met een baby in een buggy mag je dus overal voor – niet (altijd) door de goedheid van de mensen, wel door de regels van de luchthaven(s). Fastlane bij inchecken, fastlane bij douanecontrole, fastlane bij boarden. Mooi meegenomen! Nadeel is dat je als eerste in het vliegtuig zit en dat je dus wel het langst moet wachten voor opstijgen. Maar je zit daar dus wel op uw gemak. Pas op die douanecontrole dat blijft een leuke, met alle elektronica die apart moet, Jacques die dan met en zonder ouder door de metaaldetector moet, flesjes water die nog snel uitgedronken moeten worden, broeksriemen die uit de broek moeten en Maurice die luid genoeg meldt dat hij denkt dat alles wat hij mee heeft – wel zal passeren.
  • Wij ploetermoeder en ploetervader namen de ipads mee – voornamelijk voor de uren in het vliegtuig. Gewoon op voorhand wat netflix filmpjes downloaden op de ipad zelf, en wat leuke nieuwe (gratis!) spelletjes installeren: klaar. Topspelletjes volgens onze 8 en 6-jarige die hun hersencellen en reactievermogen nog ten goede komt ook: Helix Jump, Love balls, Happy Glass, SpeedBall & Spill It. Het één klinkt al wat fouter dan het ander, maar t zijn allemaal leuke!
  • Jacques liet ik bij mij drinken tijdens opstijgen en landen, moest hij last hebben van zijn oortjes dan zou de slikbewegingen die hij zo maakte de pijn tot een minimum beperken. Kan uiteraard ook gewoon met flesje met melk/water.

Nu vlogen we maar 2u, een mini try-out voor de zomer – dan gaan we voor >12u; we zetten opnieuw koers richting Westkust Amerika. Laatste keer dat we met het gezin gingen zat Maurice nog in de buik en was enkel Marie-Lou te managen. Toen namen we een paar kleine kadootjes mee, en om de zoveel uur mocht ze er eentje openen (klein puzzeltje, boekje, playmobildoosje). Met 3 kids zal de challenge een beetje groter worden, maar ook dat lukt wel.

BIGCITYLIFE

  • Openbaar vervoer = continu monitoren dat x niet onder een bus loopt of y onder een taxi of dat z zijn voet niet vastzit in de spleet van de metro opstap
  • Dunkin donuts op elke hoek van de straat = kinderen 10000kcal donuts voederen bij het ontbijt en je dan afvragen waarom ze toch zo stuiteren
  • Mensen die je vol bewondering aankijken maar even goed mensen die ons een “zijde gelle nu helemaal op uwe kop gevallen”-blik geven
  • Niet elk metrostation in Barcelona heeft een lift (rolstoelvriendelijk) dus bereid je voor op het feit dat de buggy vaak 50 trappen of meer op en af gedragen moet worden. Pas op, veel stations hebben wél een lift, maar je moet ze weten vinden. Dus het is vaak een kwestie om goed rond te turen alvorens links of rechts te gaan bij het binnen of buiten gaan. Vaak kwamen we puffend boven en zagen we dan een pijltje “elevator”. Fail.
  • De draagzak hadden we mee maar heb ik niet gebruikt. Geen specifieke reden, Jacques zit eigenlijk liever in de buggy.
  • Metrodeuren in Barcelona gaan heel snel open en dicht. Wij verdeelden ons: iemand die de 2 grootste kon monitoren, en de andere fixte Jacques met de buggy. Eén keer ging het zo snel allemaal dat een lief oude mevrouwtje Marie-Lou uit de metro “duwde” omdat het alarmpje al af begon te gaan en miss-almost-teenager nog op een andere planeet was.. effe schrikken voor haar maar ik was toch blij dat ze dat duwtje gaf, anders had ze misschien tussen de deur gezeten. In other words: ogen heb je nooit genoeg.
    Een andere keer stopte de trein, de deuren gingen open.. en dat ging allemaal zo snel dat ik Fre aankeek en zei “euhm, wij gaan het niet redden jong”. We proestten het uit, en namen de volgende trein (die rijden toch om de 2-3 minuten). Dat was zo een grappig moment, ge staat daar dan echt als familie flodder alleen nog op het perron te koekeloeren.
  • Wij wandelden per dag een 12 tal kilometer .. met inbegrip van al het openbaar vervoer wat we al namen. Maurice die durft hier thuis wel eens zeuren bij uitstapjes dat het te lang duurt en te ver is. Op één dipje in de Zoo na (waar hij even in Fre zijn nek zat), hebben ze geen enkele keer gezeurd over dat er teveel gewandeld moest worden. Dus laat dat je zeker niet tegenhouden.
  • Uit eten. Meestal gingen we uit eten, en was dat geen probleem. Onze kinderen zijn dat wel gewoon, die doe je daar zelfs een plezier mee, zelfs zonder ipad of ander scherm. Wel namen we met voorbedachte rade een appartement ipv een hotel (doen we trouwens meestal) omdat we dan wat meer flexibiliteit hebben en ook al eens pizza ofzo kunnen uithalen. Kwestie van hen na een drukke dag in een drukke stad, niet nog meer op de proef te willen stellen.
  • Mensen die je kinderen ineens beginnen te tellen, ons één voor één aankijken en dan hun eigen verhaal beginnen maken. Zou zo graag weten wat ze denken! Dat we een NSG zijn? Of dat ik 3 kinderen heb van 3 verschillende mannen? Dat Jacques een accidentje was (naah, das ne klassieker) of gewoon dat wij een moedig koppel zijn 😉

De beste tip = op voorhand niet teveel nadenken en plannen.. Of het wel gaat lukken? Tuurlijk! Of het niet teveel stress gaat geven? Mogelijks, maar niet meer als een doordeweeks uitje naar de supermarkt vind ik. Het komt allemaal goed dus, smijt u er gewoon in, het is zalig…en het geeft ons als ouders + hen herinneringen voor het leven.

Ik denk dat de foto’s op zich boekdelen spreken: we hebben met zn allen enorm genoten. Kuieren door de kleine straatjes, frisse zeelucht opsnuiven, ijsjes eten in novemberzon, hangen in het park tussen de locals, wat voetballen, winkelen, lekker uit eten gaan.. en vooral: ongedwongen en continu samen zijn.. niks moet, en (bijna) alles mag — heerlijk gewoon!

m

 

Een derde .. of toch maar niet?

Jullie weten allemaal -en anders nu- dat wij hier wel even gedaan hebben over het doorhakken van de knoop ‘derde kind of niet’. Onze goede vrienden kennen ons als twee vrij tot zeer impulsieve mensen die -als ze het in hunne kop hebben, niet in hun…- jep. Maar dat derde kind, daar hebben we 5 jaar over gedaan om die knoop door te hakken. Echt.

Omdat ik regelmatig de vraag krijg wat er bij ons dan toch voor gezorgd heeft dat het een JA werd, en wat de do’s en don’ts zijn, hier ons verhaal. Blijkbaar leeft dat vraagstuk bij velen. Er zijn al 2 kinderen en er is nog een wens voor een 3e.. bij de mama, bij de papa, of in het beste geval: bij allebei. Toegegeven, het vaakst lijkt het fenomeen zich bij de mama’s te manifesteren. Een stuk is het een hormonaal dingetje dus 😆

Dat Fre en ik een groot gezin wilden was wel altijd al duidelijk.. maar wat is groot? Is een gezin van vier al niet heel wat? Zeg nu zelf 2 opgroeiende kids combineren met 2 (fulltime) jobs is ook niet per se de definitie van een ZEN leventje, nietwaar? En ga maar eens met zen vieren op reis. Los van de financiële kater staat er niemand te springen om 4 valiezen in te pakken, laat staan om bij thuiskomst diezelfde berg aan kleding opnieuw proper in de kast te krijgen.

Als ik terugkijk vonden wij de overgang van 1 naar 2 hier het pittigst: Marie-Lou en Maurice volgden elkaar relatief snel op. De natuur werkte een 2e keer goed mee en het werd 2j1mnd verschil. Achteraf bekeken was het misschien net iets te weinig. Marie-Lou eiste mijn volledige aandacht nog op toen Maurice geboren werd, waardoor ik hem niet die mama-tijd kon geven die hij verdiende en die ik hem wóu geven. No offense, Loubidou wist niet beter, maar dat stuk had mss wel anders gekund moesten we een half jaartje langer gewacht hebben. Dan ging zij al naar school, was ze nog iets zelfstandiger en had ze wellicht ook minder moeite gehad met die ‘indringer’. Anderzijds, nu hebben ze wel heel veel aan elkaar! En ik moet zeggen als ik rondkijk in hun respectievelijke klasjes dan zitten er ook heel wat broers/zussen van elkaar bij hen id klassen. Dus die 2 jaar tussen lijkt voor de meesten wel de norm te zijn. Maar, as said, 3 jr tussen nummer 1 en 2 kan ik ook best begrijpen. Minder dan 2 jr vind ik enorm moedig en lijkt mij zeer zeer pittig… zeker met ronddragen, eventuele slechte nachten, potjestraining,… en dat met een mini erbij.

Maar dus, die derde. De zwangerschap van Maurice, alsook de bevalling en eerste jaren heb ik nooit beleefd alsof dat onze laatste baby ooit zou zijn. Fre ook niet, het bleef een open einde. Er was dus geen concreet plan, er werd wel ns gespeculeerd over een derde kindje ‘ooit’ maar we waren daar nooit echt actief mee bezig. Áls dat er zou komen, dan wel pas als ML en M wat ouder zouden zijn.. dat was wel van dag 1 een uitgemaakte zaak. Het leek ons geweldig leuk om nog zo eentje achterop te krijgen als de 2 anderen al wat groter waren, en ze dus het hele proces van zwangerschap tem geboorte en verder ten volle met ons mee konden beleven.

De jaren met zen vieren vlogen voorbij: Fre veranderde van werkgever, ik haalde mijn doctoraat en deed een carriereswitch (van de onderzoekswereld naar de farma), we bouwden opnieuw een huis (om het af te leren) en we maakten een heleboel mooie reizen met zen vieren. Af en toe borrelde dat idee wel weer boven, dan bij Fre, dan bij mezelf. We praatten en fantaseerden daar dan wel over (hoe zouden de kids reageren, zouden we ons professionele leven niet op de helling zetten, wat zou het dan worden, op wie zou dat babytje dan lijken enz enz) maar de effectieve beslissing, die werd telkens uitgesteld. Het werd altijd een ‘ach we zien het wel!’. Eentje die diep vanbinnen wel altijd meer overhelde naar ‘ja’, maar zonder concrete ‘startdatum’.

En de buitenwereld, die leek er -eens Maurice 3j was-, ook vanuit te gaan dat wij klaar waren. Over & out. Er kwamen plots ook geen vragen meer. Mau sliep eindelijk door, we hadden geen pampers meer in huis, t manneke ging flink naar school.. we werden meer en meer handsfree. Als we dan eens lieten vallen dat we wel nadachten over een ‘dessertje’ dan werden we meestal voor gek verklaard.

Een greep uit het assortiment:

‘Mor alez nu, jullie hebben er toch al van elk eentje’ (so what?!, zelfs een gezin met 3 jongens of 4 meisjes lijkt me super charmant..het gaat niet over ‘van elke soort eentje te verzamelen’, gelijk die fruitknuffels van de delhaize, maar om de totaliteit en synergie van de homemade levende wezentjes rondom u, toch?).

‘Zouden jullie bewust terug de pampers in willen?’ (Maar ja, met ons volle verstand zelfs..wat is er toch ook zo vreselijk aan pampers?)

‘Ik zou het lot nimmer durven tarten, jullie hebben nu twee gezonde kinderen’ (Eerlijk, dat scenario speelde wel altijd een rol in het vooruitschuiven van de beslissing, maar als je zo denkt moet er überhaupt geen enkel kind komen en kan je beter zelf ook -om geen risico’s te nemen- maar onder een steen gaan leven?)

Toen we een dik jaar geleden bekend maakten dat ik opnieuw zwanger was, kregen we eveneens uiteenlopende reacties, van héél positief tot ogen die naar de hemel toe draaiden en alles daartussen.

Lies Clerx (1 van 1)-2.jpg

Hoeveel keer wij de vraag hebben gehad of dat allemaal wel de bedoeling was. Er was zelfs één iemand die me al fronsend feliciteerde met de gevleugelde woorden ‘proficiat, denk ik???’. Haha, lachwekkend, niet?

Ik blijf het toch heel gek vinden. Is het omdat het afwijkt van de ‘norm’, die dan impliciet ‘2 kinderen’ voorschrijft…? Of, omdat er zoveel tijd tussenzit en ze dachten dat wij wel klaar zouden zijn, en dat idee dus nu niet strookt met de realiteit.. Dus … dat moet dan wel een accidentje zijn? Het zal me een raadsel blijven, en eigenlijk ook worst wezen.

Pas nog bij de juwelier werd ik voor gek verklaard dat ik in deze huidige tijden nog 3 kinderen op de wereld heb gezet.. Waarom toch mevrouw? En hoe doen jullie dat? Ah en jij werkt nog? Fulltime zegde?!! ‘Maar ale, hij daar’ (al wijzend naar de buggy), ‘dat was zeker een ongelukske?’ ‘Want ja, de andere twee zijn al zo groot?’. Zucht.

Ik vraag me echt af of mensen zonder kinderen (bewust of niet) ook continu zo’n ganse enquête moeten beantwoorden en zichzelf moeten verantwoorden.. en mensen die (bewust of onbewust) het bij eentje houden… moeten die dan ook continu verantwoording afleggen waar die tweede wel niet blijft? We moeten natuurlijk over iets praten, en dat kan niet altijd het weer zijn of de Australische boer uit boerzktvrouw, dat snap ik wel.. maar het belangrijkste, vind ik, is dat we dat doen zonder oordeel.
Never judge…it makes you blind.

En dus ja, er zijn mensen die geen genoegen nemen met een ‘standaard gezin’ van vier, d.i. 2 kids, zelfs al is er al van elk eentje… En ja, er zijn mensen die na 5jr met 4 te zijn toch nog het intense verlangen hebben naar terug zo’n nieuw leven, hopende dat het ons leven en dat van onze kinderen kan verrijken. Nu, maar ook later. En ja, er mensen zijn die geloven dat -zelfs in deze maatschappij- van azijnpissers, neuters, trumpianen, brexiteers, politieke wanpraktijken en ecologische problemen er toch nog plaats is voor een extra stoeltje aan tafel. Voor extra liefde, voor extra hilariteit en voor extra gezelligheid.

Lies Clerx (1 van 1).jpg

Maar: hoe en wanneer viel het doek dan over dat derde kind? Wel, vorige zomer hadden we vrienden op bezoek, het was een supergezellige avond, kampvuurtje aangemaakt id tuin… drankje dabei. Fre is naast het rijkelijk bijschenken van drank (met name van het alcoholische type) eveneens zeer bedreven in het stoken van vuur.. zo enthousiast dat ons bezoek al lang naar huis was en dat er nog zo’n torenhoge vlammen waren dat we niet durfden gaan slapen. Ineens kwam hét onderwerp terug ter sprake… Het ging van zo: ‘Clerx, ge wordt 35 straks.. wa denkte? Tis nu of ni he vrouwke?’ Achja waarom ni.. als het verlangen er is, bij beiden.. en er is plaats… en pamperdrang. Let’s do this. De knoop werd die avond officieel doorgehakt. Een prachtig moment, in ons geheugen gegrift. Dat idee van er weer aan te kunnen beginnen, aan dat grootse avontuur, dat voelde voor ons beide meteen ook zo goed, en de dagen daarna ook nog.. dus ik liet mijn anticonceptie voor wat ze was. Ciao Yasmin, merci voor de bewezen diensten! Het werd een mooie zomer, die van 2017..en in mei 2018 werd Jacques geboren ❤️

32280469_10156550462929171_5508720170471784448_o

Ik kan maar 1 tip geven bij twijfel en dat is volg je gevoel. Niet per se je verstand, want als je het overpeinst blijf je misschien in zen geheel wel kinderloos 🙂 Nee serieus, follow your heart: Kan je perfect vrede nemen met 2 kinderen.. dan zou ik dat ook gewoon doen. All in all blijft dat het gemakkelijkste (puur praktisch dan: qua drukte (pure wiskunde 1+1+1), auto, vakanties, pretparken..). Blijft die wens er toch onder- of bovenhuids -bij beide- en is het praktisch mogelijk: dan zou ik er altijd voor gaan. Er is niks leuker dan een goed gevulde tafel, een nog meer ontplofte living, lekker knus bij elkaar in de zetel en al die kids met elkaar zien lachen/gieren/brullen.

En als je geen haast hebt.. waarom dan geen dessertje? Het liefste wat je had houdt ineens van het liefste wat je hebt... Als ik Marie-Lou en Maurice met Jacques zie interageren en omgekeerd, dan voel ik mij echt een dikke vette bofkont.

Ohja nog iets: blijkbaar als er ineens 3 zijn, dan gaan de mensen er stilzwijgend (of niet) van uit dat er nog een vierde komt. ‘Ze zijn terug begonnen’ ofzoiets.

De toekomst zal ‘wellicht’ het tegendeel bewijzen maar meanwhile geniet ik van mijn volle achterbank, die ik voor geen geld van de wereld meer kan missen.

Want van liefde komt niets dan liefs.

X

96FE3C86-4F12-4FAC-B2A6-EEA7476AB8E5

Happy bday my sweet lady Lou, humble leader of our pack ❤️

Marie-Lou, liefje, mama snapt er niks van. Ik zou liegen als ik zeg dat het lijkt alsof het gisteren was dat je geboren werd, tuurlijk is dat niet zo. Acht jaar is best lang. Maar los van die kleine 3000 dagen dat je op de wereld rondloopt snap ik wel niet hoe snel die aan ons voorbij zijn gevlogen?! De zwangerschap en bevalling liepen niet van een leien dakje, vooral bij dat laatste kwam er wat kunst en vliegwerk aan te pas. Jij was nog niet klaar, maar mijn lichaam was er wel klaar-mee. Dus werd het een inleiding. Eentje om u tegen te zeggen, met alle toeters en bellen.. die we, toen je effectief je eerste kreet sloeg, ook op slag vergeten waren. En dát moment herinner ik me nog wel alsof het gisteren was, glashelder zelfs…en papa ook. Zo wondermooi en groots dat dat is, en (voor altijd) blijft.

Je persoonlijkheid was ons al vrij snel duidelijk: een sterke wil, zeer expressief en bij momenten over en over gevoelig. Het liefst op de arm gedragen, al zingend en wandelend rond de tafel. Uren en uren, avonden lang. Een woordje van dank aan Jamie Cullum en Jack Johnson voor de teksten, en aan papa voor het zingen.

Heel snel kon je praten, als een ekster zelfs, en ever since ben je er niet meer mee gestopt. Stappen deed je heel plots, op 15.5 maand, op kerstavond – voor een volle feestzaal gevuld met familie. Een kleine performance is je niet vreemd. Groot werd je de eerste jaren op de schoot van omie en meme, een keuze die de overstap naar school iets moeilijker maakte destijds, maar die wel een ijzersterke band opleverde met laatstgenoemden. In de kleuterklas transformeerde je van een ik-wil-voor-iedereen-goed-doen-peuter naar een hela-hola-en-ik-dan-kleuter. Ineens had je je draai volledig gevonden in het leven.

Als ik terugblik dan vond ik van 5 naar 6 jaar een enorme metamorfose: je haalde je kleuterdiploma en 2 maanden later kon je even goed lezen als meneer de uil van de fabeltjeskrant. Toen werd je 7, en kwam je ineens aanzetten met maaltafels, en halve taarten en kwartjes van pizza’s. Maar die wiskanjers waren nog niks vergeleken met wat er daarna zou volgen..

Rond je 7e verjaardag vorig jaar werd onze wens van een dessertje-om-het-af-te-leren werkelijkheid, en groeide er -samen met die baby in mijn buik- plots ook een klein moedertje in jou. Dolgelukkig was je, toen je hoorde dat er een broertje of zusje op komst was… superspannend en ook wel trots ‘want ik zal toch voor altijd de grootste blijven he mama’. Voor eeuwig en altijd, schat.

Enorme teleurstelling toen enkele weken later bleek dat het geen zusje maar een broertje zou zijn… ‘ahnee ni weer hé, ik heb met Maurice al meer dan werk genoeg’. Wij ook, schat.

Gaandeweg kon je wennen aan het idee dat jij voor altijd het enige meisje hier zou zijn (eeehm, laten we daar voor nu gewoon even vanuit gaan ;-)) en hoe leuk dat wel niet was.. samen gaan shoppen onder ons 2, badjes nemen met roze bruisballen, maskertjes met chocolade, samen naar de sauna, meisjesfilms kijken. Woppa, onze neuzen stonden op slag weer in dezelfde richting.

Van toen af begon je actief mee nr namen te zoeken, koos je de mooiste spulletjes en kleertjes mee uit voor broer zijn lijstje en legde je de kleertjes die we kochten zelfs al per setje klaar.. Het leek wel een droom. Verschillende keren begon je opnieuw, kleuren en patroontjes matchen like a pro en ook nog de drijfveer erachter blootgeven: ‘dan heb jij minder werk als hij er straks is he mama en kan je wat rusten, het zal al druk genoeg zijn’. Het inlevingsvermogen van een volwassen persoon bij momenten, en het dan nog op een toon uitspreken alsof het de normaalste zaak van de wereld is voor een kind van 7 om daarmee bezig te zijn.

Overbezorgd ook, ‘kan het nu nog fout gaan met de baby mama?‘ (je hoorde wel ns iets vliegen links of rechts), of ‘ga je niet heel veel pijn hebben?‘ Zo was het altijd al, vooral naar mij toe… Toen je net kon praten vroeg je wel 30x per dag met je schattige stemmetje ‘mama blij?’. Ik ben er nog niet uit of dat door mijn aangeboren bitch resting face kwam, of omdat dat jou toen echt al bezig hield. Ik vermoed het laatste.

Even terug naar de namen voor de baby: ‘Jacques’ was je all-time favourite en ook al wisten wij al wel langer dat het die naam zou worden, toch hielden we je nog in spanning tot de bewuste dag. Vaneigens, anders hadden we het ineens in de krant kunnen zetten. Die ekster, weetwel. We hebben je wel altijd op het hart gedrukt dat jij de eerste zou zijn die het zou horen…en dat brengt me naadloos bij je volgende karaktertrekje:

Controle. ‘Als het mag van de ginnekoloog mama, kan ik er dan bij zijn als broer geboren wordt?’ – één van de 100 vragen omtrent zwangerschap en geboorte waarvoor we even moesten gaan zitten. Uiteindelijk was er -in overleg met jou- een duidelijk plan: ik zou zo kort als mogelijk in het ziekenhuis blijven, en papa kwam naar huis slapen. Liefst heb je altijd iedereen thuis…of toch minstens 1 van ons 2…een gevoel wat over de jaren heen sterker werd. Helaas kan dat niet altijd, er zijn wel eens die werkverplichtingen waar we niet onderuit kunnen. En dan is het afscheid zeer zeer zwaar. Maar wel fijn dat jij er zo van geniet ‘als ons gezinnetje compleet is’, en dat dan ook weer zo benoemd. Ik hoor het je ook zo graag zeggen liefje.

Terug naar die bewuste 9 mei: 14u10, enkele luttele minuten na de geboorte van Jacques, belden we je als eerste op. Jacques kreunde wat op de achtergrond zoals alleen pasgeboren baby’s dat kunnen. Op slag moest je huilen, en nog meer toen je hoorde dat het idd ‘jouw naam’ geworden was … ‘het zijn tranen van geluk he mama da weet je he’ (voor de zekerheid zeg je het er snel nog bij want oh nee je wou me niet nog meer belasten met ‘dat gedoe’). Altijd die verdomde tranen, die steeds klaar zitten, bij grote vreugde, kleine akkefietjes en intens medeleven .. de ‘waterlanders’ zoals we ze noemen, die van jou ‘jou’ maken. Hoezeer je er soms ook op vloekt, en hoe fel ik er vroeger aan moest wennen (ik ken dat zo niet), ze zijn niet te stoppen. De laatste tijd moet je er gelukkig zelf ook om lachen: ‘das wie ik ben hé mama, ik ga nu wel weer gewoon verder met mijn leven zunne‘ …

Sinds die bewuste 9 mei leerden we nog een andere kant van dat mooie Marie-Loutje kennen – want ookal heb je een hekel aan poppen, de levende pop die we nu in ons midden hebben heeft er met jou niet alleen een knaller van een grote zus maar ook een 2e moedertje bij gekregen. Papa en ik verbazen ons nog elke dag over met hoeveel geduld en overgave jij voor Jacques kan en vooral wíl zorgen. Samen met Maurice zijn jullie het beste team babysitters, entertainers én de beste coiffeurs!

Straks volgt er nog een nieuwe uitdaging waar je je met heel je lijfje kan insmijten: saxofoon leren spelen! Ook hier werd het geen iene-miene-mutte maar opnieuw een keuze-die-uit-je-buik-kwam. Na de proefles zei je: ‘Het klopte mama, en meester Benny is echt nen toffe ook’. En ik wist toén al.. dat al die andere proeflessen die nog volgden voor niks zouden zijn.

Lieve lieve Lou, ik kan eigenlijk niet geloven waar die 8 jaren naartoe zijn…die blonde haartjes, eerst met en toen zonder krullen, die oneindig lange benen die je van ’s morgens tot ’s avonds al radslagend door het leven loodsen.  Je droge humor (en imitatievermogen  – ik lig strike, elke dag weer), die duidelijke en uitgesproken mening – gelukkig vergezeld van een flinke portie tact (dank u genen van papa) – in combinatie met dat peperkoekenhartje en de verplichte waterlanders zijn gewoon GOLDEN!

Papa en ik zijn zo ongelofelijk trots op jou! Lof joe a lotte X