Zuidwest USA: onze route en must-sees

Twee weken na thuiskomst is het me eindelijk gelukt deze blogpost af te ronden. Voor zij die er naar vroegen en er geduldig hebben op zitten wachten – bij deze!

In deel 1 konden jullie eerder al lezen hoe je aan een dergelijk avontuur kan beginnen en wat het kostenplaatje ongeveer is – deze post zoomt dieper in op de route en bezienswaardigheden.

route

Dag 1 Amsterdam – Las Vegas
Onze vlucht begon fantastisch – Jacques viel in slaap tijdens het opstijgen en sliep vervolgens bijna 2u in de Stokke bedbox (foto 1). Fantastisch ding, hij sliep echt heel diep – wellicht omdat hij zo helemaal languit kon liggen. Ook ML en Mau zijn fan, die konden met de beentjes omhoog rusten/lezen/tv kijken. Iets na onze warme maaltijd werd hij wakker, net op tijd om mijn lemon cake nog af te snoepen. Opnieuw liet de bedbox toe dat hij zelf flink op de stoel kon blijven zitten en spelen omdat hij er niet uit kan vallen zo (alles is opgevuld). Maurice was zo lief om zijn stoel tijdens een groot deel van de vlucht af te staan en ging bij Fre op schoot (of bij meme/opa) (Jacques vliegt nog zonder stoel wegens <2jr). De cornetto waarmee ze als vieruurtje rondkwamen liet hij niet passeren en de pizza net voor we de landing inzetten ook niet. Hij had 2 zeer moeilijke uurtjes – ergens tussen de cornetto en de pizza. Hij wóu wel slapen maar het lukte niet; er was best veel kabaal, de suiker kickte in en ook algeheel excitement denk ik (there’s something in the air). Eens aangekomen in Vegas had hij uiteraard ook geen tijd meer om te slapen.. hij valt hier van de ene verbazing in de andere – maar wie niet in feite. Je denkt dat je alles al gezien hebt, en dan kom je in Las Vegas terecht. Voor ons een prima vertrekpunt voor de roadtrip, en voor Fre’s familie een must-see (wegens never seen before) maar meer is het ook niet.

66144880_2289473381314983_725736511089147904_o

IMG_8774


Verblijf Las Vegas: Treasure Island (2 nachten)

Dag 2 Las Vegas
Onderstaande foto van Jacques in de minimeis draagzak vat 24u in Las Vegas eigenlijk perfect samen. Vegas is vegas, en staat voor ons mijlenver ver weg van het echte leven. We zouden ons de ganse dag kunnen omdraaien van verbazing. Verbazing over mensen die dag&nacht hun hebben en houden letterlijk verspelen aan één van de 10.000’en automaten die deze stad ‘rijk’ is, het plastic fantastic sfeertje (één grote kermis – ons nichtje van twee vroeg letterlijk of we in ‘plopland’ waren 😂) en o-ve-ral roept verleiding: drank, drugs, geld, vrouwen die binnen die 10’ op je hotelkamer staan… kan allemaal hier 🥴 Moet je het eens gezien hebben? Absoluut. Maar dagenlang houden wij het daar niet uit. We waren blij dat we na bekomen te zijn van onze jetlag (toch grotendeels) aan onze roadtrip konden beginnen.

IMG_8990

IMG_8960Marie-Lou probeert in Vegas het hoofd koel te houden.
Papa helpt daar graag bij en broer en meme kijken bedeesd toe 😉

Dag 3 Las Vegas – St George
Na het uitchecken namen we een taxi naar de luchthaven – waar onze huurauto op ons wachtte. Ik zei het eerder al, we huurden onze auto bij alamo – oa. wegens goede ervaring de vorige keer, en ook deze keer bleek het personeel erg behulpzaam. We kregen een auto toegewezen maar bij het uitchecken bleek dat hij te weinig kilometers op de teller had om helemaal naar Californië te mogen rijden (hij had er 7 en het moesten er minimaal 5000 zijn ;-)). Eén uur en veel vijven en zessen later kregen we een gelijkaardige auto, en een mooie tegemoetkoming voor het lange wachten. Het avontuur kon beginnen!

auto

Onze eerste tussenstop bevond zich op 60 mile (zo’n kleine 100km) van Vegas: Valley of Fire. Wat kleiner en vrij onbekend bij het grote publiek, maar qua schoonheid doet dit zeker niet onder voor de grotere drukbezochte nationale parken. We waren er -door de issues met onze huurauto- pas in de late voormiddag en zijn dus wegens smoorheet (45°C) niet te lang gebleven met de kleintjes. Maar hoe adembenemend mooi was het daar! En die wegen er naartoe …

IMG_9254(1)

We reden vervolgens door een stukje Arizona naar Utah, met een erg mooi en zeer wisselend landschap – van rode rotsen over cactussen naar steppe. Elke kilometer is genieten.

Daar aangekomen reden we naar ons appartement voor 2 nachten – een ruim en mooi appartement met alles erop en eraan – gevonden via booking. Een ideale uitvalsbasis om Bryce Canyon en (vooral) Zion National Park te bezoeken.

Verblijf St George: Castaway Cove Estancia (2 nachten)

Nog een aanrader in deze regio is Majestic view lodge. Hier verbleven wij met ons drietjes in 2012 maar die was helaas voor nu al helemaal volzet. Eén jaar op voorhand blijkt hier niet genoeg, het feit dat je midden in Zion logeert zit daar wss voor iets tussen 😉

Dag 4 Zion National Park
Zion was prachtig in 2012 en uiteraard was dat nu niet anders. We kozen voor de Pa’rus trial oa. voor de goede toegankelijkheid met buggy.  Een prachtige trail, met veel mogelijkheden tot pootje baden in de rivier  + als bonus: één waterval. Jacques werd ziek na de lunch waardoor we vervroegd terugkeerden naar ons appartement.

 

Dag 5 Bryce Canyon – Page/Lake Powell
Normaal stond Bryce Canyon op de planning voor vandaag (als één van de hoogtepunten van de reis) maar omwille van het ziek zijn van Jacques hebben wij dat laten varen. Het was immers een flinke detour op weg naar Page (reken 2u omrijden) en hoewel het dat méér dan waard is wil je een ziek kind zo ver niet drijven. Gelukkig zagen wij het in 2012 al – en krijgen we zeker nog eens die kans. De rest van ons reisgezelschap was laaiend enthousiast. Je zou voor minder. Neem zeker “the theatre” mee (via bijv. Queen’s Garden Trail en/of Sunset point).

Als troostprijs (vooral voor de oudste kindjes) stopten wij alvorens naar Page af te zakken nog bij de Johnson dino farm (in St George). In 2000 vond men daar bij toeval dinosporen die bijna 200 miljoen jaar oud zijn. De natte droom van menig archeoloog 🤠

En eerlijk, wij vonden dat zelf ook super – en de kinderen uiteraard helemaal. Marie-Lou en Maurice moesten een 10tal vraagjes beantwoorden en als alle antwoorden juist waren mochten ze een kadootje kiezen. Super leerrijk ingestoken daar!

De rit naar Page ging door Zion national park – nadeel is dat het daardoor wat langer duurde (gekronkel door de bergen), maar wat een machtige views krijg je onderweg voorgeschoteld. Je komt door Kanab, wat ook een mooie stad lijkt en rijdt zo door naar Page (in de staat Arizona).

We namen nog een frisse duik in het zwembad van ons hotel en gingen heerlijk dineren bij ‘Bonkers’ – door tripadvisor als 1 vd beste restaurants in Page bestempeld. Jacques vloog aan de kipnuggets, dus die maag leek weer helemaal bekomen 😉

Verblijf: Best Western Plus at Lake Powell (3 nachten) – het enige hotel dat we niet opnieuw zouden nemen. De kamers waren erg verouderd, het rook er niet fris en ik vond de service ook te wensen over laten. Verder wel een leuk zwembad, en een ideale uitvalsbasis om Page te bezoeken.

Dag 6 – Page/Lake Powell: Horseshoe bend/glen canyon dam
Onze eerste dag in Page kozen we voor een bezoek aan horseshoe bend en op enkele kilometer daarvan, de Glen Canyon dam. Eén tip: vertrek op tijd ’s ochtends – niet enkel owv de drukte maar vooral owv de temperatuur daar en de toch wel flink wandeling er naartoe (zandweg, stevig omhoog). Wat je dan te zien krijgt is met geen woorden te beschrijven: een hoefijzervormige meander van de Colorado rivier. Prachtig!

Beide zijn te vinden op ongeveer 6km ten Zuiden van Page – dus wel vlakbij, dat scheelt om er vroeg te geraken.

Dag 7 – Page/Lake Powell: Antelope canyon (higher)
Enkele maanden voor onze trip reserveerden we onze guided tour in (upper) Antelope canyon. We hoorden links en rechts dat je dit beter op voorhand kon doen, ook omdat we natuurlijk in totaal met zen 10’en waren. Achteraf bekeken good call, het was er megadruk! We kozen voor het tijdslot om 12.30u – omdat de lichtinval in de canyon dan het schoonst is. Bekijk de foto’s en oordeel zelf – dit was werkelijk één van de hoogtepunten van onze reis. Machtig gewoon, ook wetende dat ook hier enkel de natuur dit verwezenlijkt heeft zorgt sowieso voor kippenvel ter plaatse! De rit er naartoe duurde zo’n 10 minuutjes met Jeeps – was verder allemaal heel goed (té goed = Amerikaans?) georganiseerd. Reken een tweetal uren voor de uitstap zelf.

Dag 8 – Page/Lake Powell: Adventure cruise boottocht
Onze laatste dag in Page wilden we doorbrengen op Lake Powell. We boekten ter plekke (online) een boottocht via Lake Powell boattours. Allemaal prima geregeld. Je betaalt wel wat (zeker met zn vijven) maar het is absoluut de moeite! Lake Powell is een gigantisch stuwmeer dat is ontstaan door de aanleg van de Glen Canyon Dam. De dam en het groenblauwe meer liggen in het noordwesten van het Navajo-reservaat (Indianen). De kustlijn van Lake Powell is meer dan 3000 kilometer = langer dan de hele Amerikaanse westkust! Het meer wordt omsloten door zandstranden en rode rotsen. Het uitzicht vanop het water was adembenemend. Op de boot is alles voorzien: gratis koffie, lemonade, water.. en je kan er snacks kopen. Verder is het heerlijk genieten van de zalige tocht en het zalige weer. Ondanks het feit dat twee van de 10 vaak zeeziek worden, bleef het hier heel beperkt – je kan kiezen boven op het dek (in de volle zon) of binnen in de airco.. de combinatie van beide bleek perfect.

Na onze boottocht reden we vanuit Page door naar Kayenta waar we daags nadien Monument Valley zouden bezoeken.

Verblijf Kayenta: Monument Valley Inn (1 nacht)

Dag 8 – Kayenta: Monument valley
We reden ’s ochtends van ons hotel naar Monument valley. Je moet toch 1-1.5u rekenen. Je kan ook dichterbij logeren, maar veel opties waren er niet meer toen wij een half jaar op voorhand wilden boeken. Op voorhand lazen we wat de opties waren om monument valley ten volle te ontdekken. Velen waagden zich eraan met de huurwagen, andere namen een gids. Toen we de wegen en vooral de toestand ervan te zien kregen ter plaatse was het een no-brainer: dit zouden we met één van de locals doen. Alamo zou namelijk niet lachen als we daar schade zouden oplopen. Dan konden we fluiten naar onze full coverage, sowieso. Ik kan hier kort zijn: het was één van mooiste uitstappen ooit. Het ganse pakket: de rit, de indiaan die ons vertelde over het hoe/waarom van MV… de natuur, de geluiden, de geuren. In het kort: desolate woestijnlandschappen en waanzinnig mooie rotspartijen – dat is wat er achterblijft van de eindeloze erosie door water, wind en ijs zo’n 65 miljoen jaren geleden. Ik werd en word daar heel erg nederig van. De natuur zal altijd baas blijven, zoveel is duidelijk. Onze gids was een rasechte navajo indiaan – hij vertelde ons hoe men moest vechten ‘tegen het systeem’ om de authenticiteit van dit stuk natuur te mogen behouden. Hij vertelde ons ook hoe men in de 19e eeuw vrouwen en kinderen achterliet om te vluchten – te voet naar Mexico. Hij werd er zelfs emotioneel van, zo sterk raakte het hem nog. Marie-Lou kreeg er stukken van mee en zei eens we terug in de jeep zaten ‘amai mama, das wel heel erg allemaal.. en dan zeuren wij over zo’n onnozele dingen zoals slechte wifi’ (in de Best Western in Page ahum). We reizen ook om over onszelf wat te leren, nietwaar?

In de namiddag reden we door naar Sedona. Een fantastisch mooie rit door oak creek. Wij beleefden het voornamelijk vanuit de auto maar het is de natuur zoals je hem wilt..een combinatie van rotsen, bergen, stromende watervalletjes en (van horen zeggen) wandelroutes die goed te doen zijn. Sedona is een supercharmant stadje met een prachtig zicht over de red rock mountains. Het zicht vanuit ons hotel/het zwembad was adembenemend mooi. Nette kamers en een prima service. Qua uitzicht de absolute topper van de vakantie!

IMG_0985

Verblijf Sedona: Cedars Resort (1 nacht)

Wat ook geweldig is hier (van horen zeggen, en te zien in het voorbij rijden) is Slide rock state park – een uit de natuur geheven glijbaan. Wij hadden dit keer geen tijd, maar volgende keer stoppen we hier zeker!

Dag 9 – Sedona – Palm Springs
Normaal zouden we dus slide rock state park vanochtend bezoeken maar omdat er nog een stevige tocht richting Palm Springs op de planning stond (het langste stuk rijden van onze reis) besloten we toch na het ontbijt al door te rijden. 550km oftewel 6u rijden vanuit Arizona naar California.

Nog even ivm tussenstops vanuit Page/MV naar pakweg LA: er zijn verschillende opties maar weinig ‘hoogvliegers’ qua must see’s. Bedrock en Prescott zijn bijvoorbeeld leuke stadjes maar er is heel weinig te zien. We kozen voor Sedona door een tip die we kregen en god damn ik had daar gerust nog wat langer kunnen blijven – echt een superleuke vibe, magnifieke uitzichten, leuke winkeltjes en lekkere resto’s.

Verblijf Palm Springs: Huis op de Avenue Herrera in La Quinta nabij Palm Springs (3 nachten via Airbnb)

Dag 10 – 11- 12: Palm Springs
Ondertussen aangekomen op ongeveer het midden van onze reis besloten we om enkele rustdagen in te lassen. Lees: boekjes lezen, zwemmen, dutjes doen, ons echte Amerikanen wanen in onze casa temidden Palm Springs, en lekker koken (gezond eten blijft een dingetje in de States).

Missie geslaagd! We slaagden erin te bekomen van alle indrukken en maakten plaats voor al het moois wat nog zou komen tijdens deel 2 van de reis.

Van Palm Springs zelf moet je je niet teveel voorstellen – het is ideaal om lekker niks te doen maar écht veel is er (down town tenminste) niet te zien. Tenzij je van de Benidorm vibe houdt.

Dag 13 – Palm springs – Anaheim (nabij LA) via Yoshua tree NP
Na 3 daagjes rusten reden we door richting Anaheim waar we ons de volgende dag in de magische wereld van Disney zouden begeven.

We maakten nog een tussenstop (kleine detour) in Yoshua tree NP en kunnen dat iedereen aanraden. Je weet wel, dat park met die gekken grote planten (Yucca’s en cactus-achtigen), gekend vanuit oa. Breaking bad.  Probeer zeker Skull Rock en Hidden Valley Trail te doen! Na Joshua reden we op aanraden van een aantal mensen nog langs Pioneertown (vlakbij). Dit dorpje werd ooit als filmdecor gebouwd (jaren ’40) en deed dienst als opnamelocatie van diverse westernfilms. Het is een heel verzorgde en mooie locatie waar je wat nationale productjes kan kopen. De toegang is gratis en er is een klein cafétje/saloon/eettent. Niet skippen!

Verblijf Anaheim: Kings Inn Anaheim at The Park (1 nacht) – op wandelafstand van Disney (ongeveer 10 minuten + zo bypass je dus het betalen van parking aangezien je tot de avond van vertrek je auto gratis (!) op de parking van het hotel mag laten staan).

Dag 14 – Anaheim: Disneyland
Een dagje disneyland kon natuurlijk met 4 kindjes niet ontbreken. Let op: Disneyland is hier nog duurder dan bij ons in Europa – ik geloof dat wij voor ons 4 (Jacques is nog gratis) zo’n 800eur neertelden voor één dag toegang tot één park. Of het het écht waard is vind ik objectief gezien moeilijk, het is en blijft een pretpark.. maar: je kinderen doodgelukkig zien is onbetaalbaar, nee?

Aangezien we op maandag het park bezochten viel het qua drukte mee (dixit iemand van het park). Het was wat ons betreft toch stevig druk, maar we konden alles doen wat we op voorhand gepland hadden! Marie-Lou en Maurice gingen zelfs in space mountain! Ze zijn officieel grotere waaghalzen dan hun moeder 😉

’s Avonds reden we moe maar voldaan naar Los Angeles waar we de volgende 2 nachten zouden verblijven.

Verblijf Los Angeles: The Dixie Hollywood (2 nachten)

Dag 15 – Los Angeles
We bezochten de gekende must see’s: hollywood boulevard (met de sterren = Walk of fame), Marie-Lou haar droom werd werkelijkheid (ze kocht een Hard Rock pull in Hollywood), en we deden wat tochtjes in Beverly Hills (lees: we gingen wat sterrenhuizen spotten oa. dat van “ons Astrid” en dat van “Leo Di Caprio”). Heel veel heeft LA niet te bieden vind ik – het is vooral een grote drukke stad met weinig ziel (maar dat is onze mening).

Dag 16 – Los Angeles – Fresno
We reden van Hollywood naar Fresno en besloten om daar de Zoo te gaan bezoeken. Een typische zoo, zoals wij ze thuis kennen, met een mooie varieteit aan dieren en een Dino expositie (tijdelijk). Er was ook een leuk stuk met water waar de kinderen zich effe konden uitleven en verfrissen – en dat was nodig want de temperatuur brak weer alle records. ’s Avonds reden we naar een huis wat we opnieuw vonden via AIRBNB. Heel fijn, schoon en ruim huis met alles erop en eraan. De kinderen zwommen tot in de late uurtjes, en wij genoten van een heerlijke BBQ.

Dag 17 – Fresno – Sequoia NP – Mariposa (nabij Yosemite)
’s Ochtends vertrokken we naar onze volgende bestemming: Mariposa. Van hieruit zouden we Yosemite national park gaan verkennen. Vooraleer we die richting uitreden gingen we naar Sequioa national park, je weet wel, dat park met die eeuwenoude gigantische bomen (“sequoias” dus he) waaronder de “General Sherman”. Naast de gids in monument valley, de beste zet van onze reis. Wat een fantastisch park is het! Een flinke rit er naartoe (met echt te veel haarspeldbochten dan velen van onze maag lief was), maar het uitzicht onderweg en vooral bij aankomst maakte alles weer goed. De lucht die je daar inademt is echt van de beste kwaliteit, er heerst een aangename temperatuur en met een beetje geluk kan je een beer (of 2) spotten. Geen beren voor ons, toch niet buiten (in ons huis namelijk wel!) – wel dit:

Beloof me, als je daar in de buurt bent, dat je Sequoia niet overslaat!

Verblijf: Huis “Early manor” (2 nachten via Airbnb) – fantastisch huis was het, erg charmant en midden in “the woods”.

Dag 18 – Yosemite
Vanuit Mariposa is het ongeveer een uurtje rijden naar Yosemite NP. Ik val in herhaling maar toch: probeer op tijd in het park te arriveren. Ik las en hoorde horrorverhalen over mensen die uren moesten aanschuiven om het park in te kunnen en die ondanks dat nog steeds geen parking vonden. Dus, wij smeerden al vroeg onze pistoletjes en trokken erop uit. Ik geloof dat we om 8u in Yosemite stonden. En wat we daar te zien kregen was opnieuw wondermooi.

’s Middags deden we een picknick aan El Capitan, je weetwel, de rots die Tom Waes ooit beklom in enkele dagen. Dat was waanzin… wat nog meer waanzin is, is dat één of andere Amerikaan dat ooit deed zonder enige bescherming (geen schrijffout) en met zijn blote handen (als je me niet gelooft, ga hier maar eens lezen, of bekijk de documentaire via National Geographic).

Wij bleven lekker met onze voetjes op de grond, en genoten oa. van: El Capitan, Half Dome, Bridalveil fall en Glacier point. Eén voor één aanraders!

Volgende keer als we gaan blijven we hier langer en proberen we in het park te logeren. Ik zag dat sommige hotels in het park de mogelijkheid bieden om met van die banden de rivier af te glijden, hoe leuk is dat met iets grotere kinderen? Oh ja, en midden in Yosemite is er ook een klein kerkje, waar je dus kan trouwen… geef toe, mooier en origineler dan in pakweg Vegas, nee?

Dag 19 – Mariposa – San Francisco
We vertrokken ’s ochtends vroeg richting San Francisco waar we onze auto zouden afleveren aan de luchthaven. Onderweg was het best druk waardoor Fre er pas rond 14u in slaagde ons aan het hotel af te zetten en vervolgens richting airport reed om de wagen in te leveren. Rijden down town San Francisco is geen kadootje, maar het kan. Misschien hadden we achteraf bekeken beter gekozen voor een drop-off down town, maar zoals eerder vermeld kwam dat een stuk duurder uit.

Verblijf: Hotel Beresford Arms (3 nachten) – hotels in San Francisco is een dingetje, op het vlak van prijs/kwaliteit dan toch. We hebben er lang over gedaan maar zijn uiteindelijk heel blij met onze keuze – op een steenworp van Union Square, en qua prijs/kwaliteit echt bij de betere in de stad + gratis ontbijt! (vrij uniek in de US)

Dag 20 – San Francisco – Alcatraz
We stapten ’s ochtends na het ontbijt richting Fishermans warf, zonder twijfel één van de plaatsen met de leukste vibe in heel San Francisco. Om 13u zouden we de boot nemen (vanuit Pier 33) naar “The Rock”, maar daarover straks meer. We hadden dus nog tijd om gezellig wat te kuieren in de straatjes en stootten op een parel uit de geschiedenis, nl. de SS Jeremiah O Brien. Dit schip is één van de twee overgebleven “Liberty” schepen uit de Tweede Wereldoorlog. En ik ben echt totaal geen geschiedenis-fan, maar dit vond -ook ik- super superleuk om te doen! De Jeremiah O’Brien is nu een museumschip geworden en dus doorlopend open voor bezoek. Het is te vinden bij het San Francisco Maritime Park; op Pier 45. Het schip is supergoed onderhouden, en bijna alle ruimten, waaronder de machinekamer en de brug zijn open voor bezoek. Ohja, in de machinekamer van deze boot werd ook het gelijknamige stuk in de Titanic opgenomen.. Er is een klein winkeltje aan boord (souvenirs en drankjes) en een prachtige maquette van de landing in Normandië. Kippenvel, alweer! Meer info vind je hier.

We gingen lunchen vlakbij het vertrekpunt van onze boot naar Alcatraz op Pier 33. Als je van vis- en schelpdieren houdt, neem dan zeker de lokale specialiteit, nl. de clam chowder. Deze soep wordt opgediend in een grote uitgeholde broodbol van zuurdeeg. Je hebt ook varianten, met tomatensoep – voor de niet-vislovers 😉 Sla zeker “boudin” niet over, deze keten vind je in heel San Francisco, ze hebben de beste tomatensoep/brood!

AC742BE6-ECB0-4B53-A2C0-ED1815596F17

Aan Alcatraz kan ik een volledige blogpost wijden, maar wat ons betreft staat deze uitstap op één van onze ganse roadtrip. Dat zegt genoeg denk ik. Het is heel overweldigend om door de verschillende compartimenten te lopen, en het verhaal te horen door je audio guide (tip: ze bestaan in het NL maar neem toch de ENG versie, dan heb je de stemmen/getuigenissen van ex-gevangenen). De kinderen namen uiteraard wel de NL gids. Marie-Lou was de ganse wandeling super geboeid door alles wat er gezegd werd en de dag dat we terug in België waren bekeken we de film “Escape from Alcatraz” op Netflix. Ook de andere documentaires werden door ons verslonden, dus of het indruk maakte: absoluut. Vergeet niet de tour op voorhand te boeken. Als je het niet doet, grijp je er sowieso naast (been there…)! Ik geloof dat wij 3 maanden op voorhand boekten via hier, maar hou het online wat in het oog zou ik zeggen.

Dag 21 – San Francisco – downtown strollin’ and shoppin’
Om af te sluiten gingen we voor een laatste “allesmagniksmoet-dag”. We sliepen uit, genoten van een heerlijk lange wandeling door San Fran en gaven ons over aan de verschillende shops die ons naar binnen riepen. We kochten nieuwe schoenen voor ML en M, ook nog wat souvenirs en maakten onze koffers om de volgende ochtend richting België te vertrekken….

Dag 22: Vertrek om 14u lokale tijd (23u in België) en aankomst daags nadien om 9u15 in Schiphol. Moe maar enorm gelukkig dat we zo’n mooie tijd samen hadden!

IMG_4431

 

Ik mocht van velen onder jullie al horen dat:
– er ook een rekening werd geopend om te sparen voor zo’n US reis
– jullie er door ons eindelijk in geslaagd zijn manlief te overtuigen om met de kinderen dergelijke trip te ondernemen
– het lukte om jezelf te overtuigen om -ondanks het feit dat US niet altijd even aanlokkelijk lijkt- toch de Zuidwest kust op de bucketlist te zetten
– jullie concreet volgend jaar gaan! Top is dat!
– …

Ik kan alleen maar blij en dankbaar zijn voor dergelijke echo’s. Voor de instagram- en facebook volgers onder jullie: dank voor alle talrijke lieve woorden, oprechte vragen en privé berichtjes – het was een genoegen om jullie een beetje met ons te laten meereizen!

Als jullie nog meer concrete vragen hebben rond uitstappen, hotels, … aarzel niet om ze te stellen. Wij helpen graag!

 

Roadtrippen door Zuidwest USA met kinderen: hoe begin je daaraan en wakostda?

Het bijvoeglijk naamwoord wat het vaakst volgde als reactie op het nieuws dat wij met onze 3 kinderen naar Amerika trokken deze zomer was zonder enige twijfel “moedig”. Moedig werd gevolgd door “wow” en “zijde zot?” (of de vriendelijkere variant “amai, jullie zien het zitten?”). Ik moet eerlijk toegeven dat wij onszelf op bepaalde momenten tijdens de reis ook oprecht heel moedig vonden, en regelmatig ook best gek, ja. Maar, het overgrote deel van de tijd was het de max. Ver reizen met kinderen is superleuk, en als ze wat ouder zijn (zoals Marie-Lou bijvoorbeeld) dan wordt zo’n reis plannen en uitvoeren ook echt een familie aangelegenheid – want dan kiezen en denken ze zelf mee! En geef toe, die voorbereidingen an sich zijn ook kweetnie hoe plezant.

Ik kreeg van velen onder jullie de vraag 1) hoe ik daar in godsnaam aan begonnen ben, 2) hoe we onze reisroute concreet vorm hebben gegeven, en 3) wat het kostenplaatje van dergelijke reis ongeveer is. Ivm dat laatste: tuurlijk mag je dat vragen – online is dat ook te vinden uiteindelijk (van georganiseerde reizen dan toch; ga er maar vanuit dat zelf samengesteld iets goedkoper is). Graag geef ik jullie bij deze een antwoord op die 3 vragen. In een volgende blogpost ga ik verder in op de details van onze roadtrip, d.i. de plaatsen waar we verbleven en de uitstapjes die we daar deden.

VLUCHT
Liefst haalden we het maximale uit onze trip en zouden we dus niet helemaal terug rijden naar daar waar ons avontuur startte. Maw, de luchthaven van aankomst zou niet dezelfde zijn als die van vertrek. Verder waren we flexibel qua start en eindpunt van onze roadtrip (San Fran of Las Vegas of …), en qua Europese luchthaven van vertrek- en aankomst (Brussel, Amsterdam, Eindhoven, ..all good) . Ik stuurde deze vraag naar één van de medewerkers van Connections (ook omdat we met zen tienen waren – schoonfamilie incluus), en ik kreeg binnen de 24u een aantal offertes via mail terug. Wel gaf ik nog mee dat wij het belangrijk vonden om -indien mogelijk- rechtstreeks te vliegen, zeker gezien de (kleine) kindjes is dat wel een luxe waarvoor we desnoods wat meer wilden betalen. Uiteindelijk strandden we op een 700eur per persoon voor een rechtstreekse vlucht met KLM van Amsterdam naar Las Vegas, en 22 dagen later vanuit San Francisco weer naar Amsterdam. Believe me, in deze periode van het jaar, met deze maatschappij, en met inbegrip van het feit dat heen- en terugvlucht niet vanuit dezelfde luchthaven waren is dat een mooie prijs. Net door het feit dat we met een gezelschap > 8 personen zaten riep ik een hulplijn in. Een organisatie zoals Connections is dan een welkom iets – maar in principe kan je het ook zelf regelen (via hun website kiezen voor “multiple city” ipv “heen/terug”).

Websites waar wij regelmatig vluchten mee boeken:
Connections
Skyscanner
Brussels airlines

AUTO
Onze auto’s huurden we via Alamo. We deden dat in 2012 ook en waren toen enorm tevreden van zowel de wagen als hun service. Tweede keer op rij werd ons een bijna-nieuwe-auto voorgeschoteld om Amerika te doorkruisen. Belangrijk om mee te geven bij de offerteaanvraag dat pickup en dropoff locatie verschillen – als je beslist om niet opnieuw naar het vertrekpunt te rijden tenminste (en dat raad ik je wel aan, zo kan je meer zien op korte tijd). Hier was het dus ophalen op dag 3 in Vegas en terug inleveren op de op 2 na laatste dag in San Francisco. 18 volle dagen dus. In ons geval was ophalen en terug inleveren aan de luchthaven goedkoper dan ‘downtown’. Wellicht is dit logisch omdat ze daar alle faciliteiten aan boord hebben en hier vaak hun “main office” is, vooral in de grotere steden. Wij deden de vergelijking en het was goedkoper om het zo te doen en dan ter plaatse een taxi te nemen van en naar luchthaven, dan downtown in te leveren of op te halen. Zorg ook dat je een ongelimiteerd aantal kilometers hebt – sommige verhuurbedrijven zetten hun prijzen heel scherp maar laten je bijvoorbeeld maximum 2000km rijden met de auto en dan komt er x,xx per extra km bij. Zo kan het totaal dus wel oplopen. Wij reden deze keer 4000km, doorheen 4 staten, met een Dodge Grand Caravan. Prima auto, met lekker veel ruimte voor de kinderen die ieder op hun manier wel wat plaats innemen (letterlijk&figuurlijk) + bijhorend gerief.

67781067_2302100173385637_6275781254860242944_o

VERBLIJF
Onze hotels en uitstappen regelden we op eigen houtje. Dit om verschillende redenen:

  1. Flexibiliteit – ik wil graag zelf bepalen wanneer ik naar waar ga en hoelang ik daar blijf.
  2. Voordeliger (geen marges van reisorganisatie) – een snelle search op google leerde me dat dergelijke reis via een organisatie minimaal 500eur duurder is per persoon (in deze periode) en dan heb je nog geen auto en drg. geteld.
  3. Fun – Hoe ongelofelijk leuk zijn die voorbereidingen! Reisschema’s uitwerken, accommodaties zoeken, prijzen vergelijken, wegdromen.. Fre en ik begonnen ongeveer 10 maanden op voorhand (wegens geweldig enthousiast zijn en ook wel omdat we met z’n tienen waren) en zijn er toch wel een 20-tal avonden mee zoet geweest. Je kan goede deals doen als je goed vergelijkt – booking.com heeft vaak een “deal van de dag” en deze kan je vaak tot 24u op voorhand gratis annuleren. Zo kan je de prijzen nog wat monitoren en eventueel last minute nog voor iets anders gaan in die bepaalde stad of regio. Deden wij trouwens enkel voor San Francisco, de rest van de prijzen bleeft echt goed stabiel.

Websites waar wij het vaakst hotels/huisjes/appartementen via boeken:
Booking
Airbnb
Side note: ik werk bij beide meestal via de mobiele app

En voor uitgebreide reviews van hotels (maar ook uitstapjes) kan ik Tripadvisor warm aanbevelen. Hun ratings zijn zeer uitgebreid, gebaseerd op gemiddeldes van verschillende kanalen, en (meestal) objectief.

Zoals eerder vermeld volgen de verblijfplaatsen van deze reis in een volgende blogpost.

BELANGRIJKE FORMALITEITEN

  • Internationaal reispaspoort: via je gemeente – reken 1-2 weken wachttijd, document blijft 7 jaar geldig (prijs: 70eur voor volwassene, 35eur voor kind; er is ook een spoedprocedure waarvoor je 250eur per reispas mag neertellen dus vraag deze goed op tijd aan)
  • Visum (via ESTA): duurt ongeveer een 3tal dagen voor goedkeuring en is meteen 2 jaar geldig (prijs: 30eur pp)
  • Internationaal rijbewijs namen we mee maar was achteraf bekeken geen must, integendeel: men vroeg ons BE rijbewijs – gelukkig had ik die mee (prijs: 20eur pp)
  • Inentingen: geen (check wel even of alle reguliere inentingen voor tetanus en drg nog OK zijn voor iedereen)

KOSTENPLAATJE
En dan nu, datgene wat niet iedereen durft te vragen maar eigenlijk iedereen toch wel wil weten: wat kost zo’n 3 weken rondreizen in de US nu eigenlijk?

Wel, een dergelijke reis voor een 5-koppig gezelschap zoals het onze (2 volwassenen + 3 kinderen van 1-6-8 jaar oud) kwam in ons geval neer op 8500 eur incl vluchten, alle verblijf, autohuur (18 dagen) en één dag toegang tot Disneyland (dat laatste vermeld ik erbij omdat dat bescheiden uitstapje toch een flink stuk van het reisbudget was).

Wat zit in deze berekening niet in: eten, benzine, parkpass (‘America the beautiful’ – 80 dollar per auto, geeft 1 jaar toegang tot alle nationale parken) en uitstappen ter plaatse. Qua betalende uitstappen deden wij: Antelope Canyon, boottocht Lake Powel, guided tour in Monument Valley en bezoek Alcatraz. Reken zo’n 60eur/uitstap per persoon, kinderen onder de 5 (of soms 3) jaar vaak gratis. Sommige uitstappen regel je best op voorhand, meer info in deel 2.

Dergelijke reis zou met ons vieren (excl Jacques) op een paar 100eur na hetzelfde bedrag geweest zijn. Ook door het feit dat de oudsten hier 6 en 8 jaar zijn; die betalen dus eigenlijk al de reguliere prijs voor vlucht en uitstappen. Met 2 volwassenen en 1 kind zou ik rekenen op 6500eur, en met zen tweetjes zonder kinderen een 5500eur.

Kortom, reken erop dat je voor zo’n 2200eur per persoon 3 weken weg bent (vlucht+auto+hotels), zonder uitstapjes en eten. Daarbij logeer je in middenklasse hotels (3 à 4*) en dito vakantiehuizen. Als ik naar de prijzen van Europa kijk, valt dat dus best goed mee.

Picture1

Uitstappen kies je zelf of je ze doet, en hoe duur je ze maakt. Benzine moet je rekenen is een stuk goedkoper dan thuis (je betaalt ongeveer 3 dollar per gallon = 0.72 euro per liter) en eten, tja.. dat moet je thuis ook 😉 Let op, eten in de US is wel best duur (ongeveer zoals hier in BE), alleen je zit daar met de “tip” die daar telkens verwacht wordt, en toch wel je restaurantrekening met 1/5 bedrag verhoogt. Onnozel, I know, maar de mensen in de horeca hebben daar een extreem laag loon, en leven dus grotendeels op die “tips”. Als je het zo bekijkt, voelt het wel al anders. Moeilijk om er echt een richtbedrag op te plakken – we hadden dagen dat we 2 keer uit eten gingen, dan ga je snel meer dan 100eur uitgeven per dag – maar op dagen dat we in een huisje zaten werd er zelf gekookt, en dan is dat een heel stuk minder. Als je 100eur per dag aanhoudt als richtlijn zit je altijd goed als gezin met 2 kinderen.

En, ja, het is en blijft een smak geld – daar zijn we ons absoluut van bewust. Ik hoor sommigen onder jullie al denken: “Lady, uw huis is nog niet gevoegd, en ge hebt nog geen gordijnen en en” helemaal waar natuurlijk maar.. wij hebben tijd mannekes, alle tijd van de wereld. Ieder zijn prioriteiten uiteindelijk, en bij ons gaat een groot stuk van de centjes die binnenkomen naar de wereld zien (in plaats van naar andere zaken) omdat wij dat, als gezin en als koppel, heel belangrijk vinden – voor de heerlijke avonturen nu en voor de warme herinneringen later.

Processed with VSCO with b5 preset

Ps. Even voor de volledigheid nog toevoegen dat geen enkele van bovenstaande links verwijst naar enige samenwerking en onze reis dus volledig zelf betaald werd van eigen (vaak zuur ;-)) verdiende centjes!

Een derde .. of toch maar niet?

Jullie weten allemaal -en anders nu- dat wij hier wel even gedaan hebben over het doorhakken van de knoop ‘derde kind of niet’. Onze goede vrienden kennen ons als twee vrij tot zeer impulsieve mensen die -als ze het in hunne kop hebben, niet in hun…- jep. Maar dat derde kind, daar hebben we 5 jaar over gedaan om die knoop door te hakken. Echt.

Omdat ik regelmatig de vraag krijg wat er bij ons dan toch voor gezorgd heeft dat het een JA werd, en wat de do’s en don’ts zijn, hier ons verhaal. Blijkbaar leeft dat vraagstuk bij velen. Er zijn al 2 kinderen en er is nog een wens voor een 3e.. bij de mama, bij de papa, of in het beste geval: bij allebei. Toegegeven, het vaakst lijkt het fenomeen zich bij de mama’s te manifesteren. Een stuk is het een hormonaal dingetje dus 😆

Dat Fre en ik een groot gezin wilden was wel altijd al duidelijk.. maar wat is groot? Is een gezin van vier al niet heel wat? Zeg nu zelf 2 opgroeiende kids combineren met 2 (fulltime) jobs is ook niet per se de definitie van een ZEN leventje, nietwaar? En ga maar eens met zen vieren op reis. Los van de financiële kater staat er niemand te springen om 4 valiezen in te pakken, laat staan om bij thuiskomst diezelfde berg aan kleding opnieuw proper in de kast te krijgen.

Als ik terugkijk vonden wij de overgang van 1 naar 2 hier het pittigst: Marie-Lou en Maurice volgden elkaar relatief snel op. De natuur werkte een 2e keer goed mee en het werd 2j1mnd verschil. Achteraf bekeken was het misschien net iets te weinig. Marie-Lou eiste mijn volledige aandacht nog op toen Maurice geboren werd, waardoor ik hem niet die mama-tijd kon geven die hij verdiende en die ik hem wóu geven. No offense, Loubidou wist niet beter, maar dat stuk had mss wel anders gekund moesten we een half jaartje langer gewacht hebben. Dan ging zij al naar school, was ze nog iets zelfstandiger en had ze wellicht ook minder moeite gehad met die ‘indringer’. Anderzijds, nu hebben ze wel heel veel aan elkaar! En ik moet zeggen als ik rondkijk in hun respectievelijke klasjes dan zitten er ook heel wat broers/zussen van elkaar bij hen id klassen. Dus die 2 jaar tussen lijkt voor de meesten wel de norm te zijn. Maar, as said, 3 jr tussen nummer 1 en 2 kan ik ook best begrijpen. Minder dan 2 jr vind ik enorm moedig en lijkt mij zeer zeer pittig… zeker met ronddragen, eventuele slechte nachten, potjestraining,… en dat met een mini erbij.

Maar dus, die derde. De zwangerschap van Maurice, alsook de bevalling en eerste jaren heb ik nooit beleefd alsof dat onze laatste baby ooit zou zijn. Fre ook niet, het bleef een open einde. Er was dus geen concreet plan, er werd wel ns gespeculeerd over een derde kindje ‘ooit’ maar we waren daar nooit echt actief mee bezig. Áls dat er zou komen, dan wel pas als ML en M wat ouder zouden zijn.. dat was wel van dag 1 een uitgemaakte zaak. Het leek ons geweldig leuk om nog zo eentje achterop te krijgen als de 2 anderen al wat groter waren, en ze dus het hele proces van zwangerschap tem geboorte en verder ten volle met ons mee konden beleven.

De jaren met zen vieren vlogen voorbij: Fre veranderde van werkgever, ik haalde mijn doctoraat en deed een carriereswitch (van de onderzoekswereld naar de farma), we bouwden opnieuw een huis (om het af te leren) en we maakten een heleboel mooie reizen met zen vieren. Af en toe borrelde dat idee wel weer boven, dan bij Fre, dan bij mezelf. We praatten en fantaseerden daar dan wel over (hoe zouden de kids reageren, zouden we ons professionele leven niet op de helling zetten, wat zou het dan worden, op wie zou dat babytje dan lijken enz enz) maar de effectieve beslissing, die werd telkens uitgesteld. Het werd altijd een ‘ach we zien het wel!’. Eentje die diep vanbinnen wel altijd meer overhelde naar ‘ja’, maar zonder concrete ‘startdatum’.

En de buitenwereld, die leek er -eens Maurice 3j was-, ook vanuit te gaan dat wij klaar waren. Over & out. Er kwamen plots ook geen vragen meer. Mau sliep eindelijk door, we hadden geen pampers meer in huis, t manneke ging flink naar school.. we werden meer en meer handsfree. Als we dan eens lieten vallen dat we wel nadachten over een ‘dessertje’ dan werden we meestal voor gek verklaard.

Een greep uit het assortiment:

‘Mor alez nu, jullie hebben er toch al van elk eentje’ (so what?!, zelfs een gezin met 3 jongens of 4 meisjes lijkt me super charmant..het gaat niet over ‘van elke soort eentje te verzamelen’, gelijk die fruitknuffels van de delhaize, maar om de totaliteit en synergie van de homemade levende wezentjes rondom u, toch?).

‘Zouden jullie bewust terug de pampers in willen?’ (Maar ja, met ons volle verstand zelfs..wat is er toch ook zo vreselijk aan pampers?)

‘Ik zou het lot nimmer durven tarten, jullie hebben nu twee gezonde kinderen’ (Eerlijk, dat scenario speelde wel altijd een rol in het vooruitschuiven van de beslissing, maar als je zo denkt moet er überhaupt geen enkel kind komen en kan je beter zelf ook -om geen risico’s te nemen- maar onder een steen gaan leven?)

Toen we een dik jaar geleden bekend maakten dat ik opnieuw zwanger was, kregen we eveneens uiteenlopende reacties, van héél positief tot ogen die naar de hemel toe draaiden en alles daartussen.

Lies Clerx (1 van 1)-2.jpg

Hoeveel keer wij de vraag hebben gehad of dat allemaal wel de bedoeling was. Er was zelfs één iemand die me al fronsend feliciteerde met de gevleugelde woorden ‘proficiat, denk ik???’. Haha, lachwekkend, niet?

Ik blijf het toch heel gek vinden. Is het omdat het afwijkt van de ‘norm’, die dan impliciet ‘2 kinderen’ voorschrijft…? Of, omdat er zoveel tijd tussenzit en ze dachten dat wij wel klaar zouden zijn, en dat idee dus nu niet strookt met de realiteit.. Dus … dat moet dan wel een accidentje zijn? Het zal me een raadsel blijven, en eigenlijk ook worst wezen.

Pas nog bij de juwelier werd ik voor gek verklaard dat ik in deze huidige tijden nog 3 kinderen op de wereld heb gezet.. Waarom toch mevrouw? En hoe doen jullie dat? Ah en jij werkt nog? Fulltime zegde?!! ‘Maar ale, hij daar’ (al wijzend naar de buggy), ‘dat was zeker een ongelukske?’ ‘Want ja, de andere twee zijn al zo groot?’. Zucht.

Ik vraag me echt af of mensen zonder kinderen (bewust of niet) ook continu zo’n ganse enquête moeten beantwoorden en zichzelf moeten verantwoorden.. en mensen die (bewust of onbewust) het bij eentje houden… moeten die dan ook continu verantwoording afleggen waar die tweede wel niet blijft? We moeten natuurlijk over iets praten, en dat kan niet altijd het weer zijn of de Australische boer uit boerzktvrouw, dat snap ik wel.. maar het belangrijkste, vind ik, is dat we dat doen zonder oordeel.
Never judge…it makes you blind.

En dus ja, er zijn mensen die geen genoegen nemen met een ‘standaard gezin’ van vier, d.i. 2 kids, zelfs al is er al van elk eentje… En ja, er zijn mensen die na 5jr met 4 te zijn toch nog het intense verlangen hebben naar terug zo’n nieuw leven, hopende dat het ons leven en dat van onze kinderen kan verrijken. Nu, maar ook later. En ja, er mensen zijn die geloven dat -zelfs in deze maatschappij- van azijnpissers, neuters, trumpianen, brexiteers, politieke wanpraktijken en ecologische problemen er toch nog plaats is voor een extra stoeltje aan tafel. Voor extra liefde, voor extra hilariteit en voor extra gezelligheid.

Lies Clerx (1 van 1).jpg

Maar: hoe en wanneer viel het doek dan over dat derde kind? Wel, vorige zomer hadden we vrienden op bezoek, het was een supergezellige avond, kampvuurtje aangemaakt id tuin… drankje dabei. Fre is naast het rijkelijk bijschenken van drank (met name van het alcoholische type) eveneens zeer bedreven in het stoken van vuur.. zo enthousiast dat ons bezoek al lang naar huis was en dat er nog zo’n torenhoge vlammen waren dat we niet durfden gaan slapen. Ineens kwam hét onderwerp terug ter sprake… Het ging van zo: ‘Clerx, ge wordt 35 straks.. wa denkte? Tis nu of ni he vrouwke?’ Achja waarom ni.. als het verlangen er is, bij beiden.. en er is plaats… en pamperdrang. Let’s do this. De knoop werd die avond officieel doorgehakt. Een prachtig moment, in ons geheugen gegrift. Dat idee van er weer aan te kunnen beginnen, aan dat grootse avontuur, dat voelde voor ons beide meteen ook zo goed, en de dagen daarna ook nog.. dus ik liet mijn anticonceptie voor wat ze was. Ciao Yasmin, merci voor de bewezen diensten! Het werd een mooie zomer, die van 2017..en in mei 2018 werd Jacques geboren ❤️

32280469_10156550462929171_5508720170471784448_o

Ik kan maar 1 tip geven bij twijfel en dat is volg je gevoel. Niet per se je verstand, want als je het overpeinst blijf je misschien in zen geheel wel kinderloos 🙂 Nee serieus, follow your heart: Kan je perfect vrede nemen met 2 kinderen.. dan zou ik dat ook gewoon doen. All in all blijft dat het gemakkelijkste (puur praktisch dan: qua drukte (pure wiskunde 1+1+1), auto, vakanties, pretparken..). Blijft die wens er toch onder- of bovenhuids -bij beide- en is het praktisch mogelijk: dan zou ik er altijd voor gaan. Er is niks leuker dan een goed gevulde tafel, een nog meer ontplofte living, lekker knus bij elkaar in de zetel en al die kids met elkaar zien lachen/gieren/brullen.

En als je geen haast hebt.. waarom dan geen dessertje? Het liefste wat je had houdt ineens van het liefste wat je hebt... Als ik Marie-Lou en Maurice met Jacques zie interageren en omgekeerd, dan voel ik mij echt een dikke vette bofkont.

Ohja nog iets: blijkbaar als er ineens 3 zijn, dan gaan de mensen er stilzwijgend (of niet) van uit dat er nog een vierde komt. ‘Ze zijn terug begonnen’ ofzoiets.

De toekomst zal ‘wellicht’ het tegendeel bewijzen maar meanwhile geniet ik van mijn volle achterbank, die ik voor geen geld van de wereld meer kan missen.

Want van liefde komt niets dan liefs.

X

96FE3C86-4F12-4FAC-B2A6-EEA7476AB8E5